Άγνωστε αγαπημένε…

21.02.2017

Αγαπημένε μου,
Μου επιτρέπεις τον ενικό, φαντάζομαι. Δε σε γνωρίζω. Δε μ’ έχεις ποτέ δει. Ξέρω, όμως, ότι υπάρχεις κάπου. Στο κοντά ή στο μακριά του κόσμου τούτου. Μη με παρεξηγείς που σου γράφω πρώτη. Περασμένη η ώρα, σ’ εκείνο το οριακό σημείο που νύχτα και μέρα μυστικά συναντιούνται. Λίγο πριν το ξημέρωμα. Τούτη τη στιγμή που όλες οι αισθήσεις τεντώνονται και με κάποιον τρόπο ξαγρυπνούν. Η σωστή ώρα που πάντα ψάχνεις να βρεις το λάθος. Τα λάθη. Παίρνω κλωστές και υφαίνω λέξεις. Ενώνω σκέψεις που, μέρες τώρα, θέλω να σου στείλω. Να σου τις πω κρυφά. Με κόμπους που σφίγγουν, μερικές. Με λυγμούς που τρέμουν, άλλες. Σκονισμένες όλες απ’ το πέρασμα των χρόνων. Να μένουν άγρυπνοι φρουροί της θύμησης. Να μετρούν φθινόπωρα, χειμώνες. Καμια φορά άνοιξη. Ελάχιστα καλοκαίρια. Παγίδες που, χρόνια, αποφεύγω.

Αγαπημένε μου,
Μη με παρεξηγείς που σου μιλώ πολύ απόψε. Είναι που στέκομαι και μετρώ όνειρα. Εκείνα που από παιδί κρατούσα σφιχτά στο μαξιλάρι μου, σαν κοιμόμουν. Άλλα που ήρθαν για λίγο και άλλα που έριξαν μια φευγαλέα ματιά και το έσκασαν αμέσως. Δειλά, βλέπεις. Τα μετρώ όλα με μια ανάσα. Μετρώ αναπνοές και χτυποκάρδια. Βγάζω το άθροισμα, βάζω στην άκρη τα κρατούμενα. Μα ολοένα τα μπερδεύω. Πάντα κάτι μου λείπει και τα λογαριάζω ξανά απ’ την αρχή. Τους αλλάζω χρώμα. Τα ντύνω λευκά μερικά. Άλλα πολύχρωμα. Έτσι θέλω να είναι από ’δω και πέρα. Τους βάζω και ήλιο. Αυτόν που έχει το όμορφο βλέμμα της ανατολής. Τους βάζω και ολόγιομο φεγγάρι. Πανσέληνο μπλε. Δε θέλω άλλα σύννεφα. Ούτε βροχή. Γι’ αυτό, καιρό τώρα, τα μετακόμισα κάτω από άλλον ουρανό. Γαλάζιο, απέραντο και έναστρο. Σ’ αυτόν που τα φωτίζει και τα δέχεται ολόκληρα. Όχι μισά. Δεν τα στριμώχνει. Δεν τ’ αφήνει απέξω. Τα απλώνω και τα ξαναμετρώ. Με ευλάβεια και προσοχή. Τώρα είναι όλα εδώ. Σωστό το άθροισμα. Κανένα κρατούμενο. Τους φορώ και λέξεις. Ξαναπαίρνω κλωστές και υφαίνω καινούριες. Με τις ίδιες πλέκω τη μορφή σου. Γράμμα γράμμα. Συλλαβή με συλλαβή. Πλέκω τη μορφή σου, όπως τη φαντάζομαι. Όπως σε φαντάζομαι. Με προσοχή. Σαν προσευχή. Μη ραγίσεις. Μη μου σπάσεις. Μη φύγεις. Σκέφτομαι να σου τις στείλω. Να σε προστατεύουν. Να σε σκεπάζουν. Τώρα που ακόμα έχει παγωνιά τα βράδια. Χειμώνας, βλέπεις. Να προσέχεις.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Χαρούλα Σμαρνάκη

    Σ΄ευχαριστώ πολύ Άννα! Καλημέρα!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Όμορφες εξομολογητικές σκέψεις που σε ταξιδεύουν … Μπράβο σας.

    Απάντηση
    • Χαρούλα Σμαρνάκη

      Χαίρομαι πραγματικά, αν κατάφερα να σας ταξιδέψω… Σας ευχαριστώ!!!

      Απάντηση
    • Χαρούλα Σμαρνάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση και τον πολύ γλυκό λόγο!

      Απάντηση
  3. sofia25164

    Μετρώντας αναπνοές και χτυποκάρδια, ύφανες τις λέξεις σου τόσο τρυφερά… Μπράβο Χαρούλα, υπέροχο!!!

    Απάντηση
    • Χαρούλα Σμαρνάκη

      “Γράμμα γράμμα. Συλλαβή με συλλαβή…Με προσοχή. Σαν προσευχή”. Σας ευχαριστώ θερμά για τα όμορφα λόγια!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου