Άγονη γραμμή

21.06.2018

Συναντώ κάθε μέρα αυτή την γυναίκα, στη στάση. (της ζωής)
Στα ματόκλαδα της ψυχής της εκπλειστηριάζονται ολόγιομα φεγγάρια.
Βαδίζει πριγκιπικά κάτω από τις τρεμάμενες φλόγες του ήλιου
και μαζί του διαπραγματεύεται το χρύσωμα των μαλλιών της.
Στο ‘’ένδον’’ της έχει μια ‘’ενωτική’’ γέφυρα σεντούκι - θηκάρι νιότης
και μια αρμαθιά μνήμης κρεμασμένη στην έπαρση των βλεφάρων της.
Έχει εξουσιοδοτήσει τον ιθύνοντα νου της στο γαλάζιο να την σεργιανά
και σε τιμή ευκαιρίας να την πουλά στην πεθυμιά της.
Στους κοραλλιογενείς υφάλους του κορμιού της
ακόμα φιλοξενεί πόθους εύχυμους από ανελέητες προσδοκίες…
Κάνει αυτή την διαδρομή κάθε μέρα.
Επισκέπτεται την ζωή.
Της αλλάζει το ρούχο της ανημποριάς
κι αντάμα ολημερίς περιδιαβαίνουν της μνήμης τα σοκάκια,
αναγείροντας παλιές αγάπες, φιλιά εκμαιεύουν.
Πριν τον γυρισμό περνά έξω απ΄το σπίτι του χρόνου,
στέκεται για λίγο αγέρωχα σαν κυπαρίσσι στην αυλή του.
Δέχεται ηρωικά τον διασυρμό απ΄τον λιθοβολισμό των ονείρων
και την άρτια απόφαση για την εκποίηση της νιότης.
Με παρρησία υπογράφει πως κι απόψε τα θέλω της θα υποτάξει.
Χαμογελώντας πονηρά ένα τριαντάφυλλο ακουμπά
στις λυρικές άκρες των χειλιών της και δυνατά αναρωτιέται.
-Γιατί τα πουλιά πετούν πάντα ψηλά κι ας έχει καταιγίδα
τι άραγε θέλουν να μου πουν;
Αυτόν τον θρίαμβο της ήττας δεν είναι μπορετό να τον δεχτεί.
Μαζί του κάθε γιόμα νυχομαχεί με όπλο το δια χειρός σθένος
κι ένα- ένα λιανίζει εκείνα τα εμβόλιμα πουλιά
που ραίνουν με νάρκισσους τον θηρευτή δυνάστη χρόνο.
Κι έτσι που είδε τον αιμάτινο ουρανό
γιομάτο από φτερούγιες...
Τις αλυσίδες, πως θα μπορούσε ν΄αγαπήσει!

 

_

γράφει η Βίκυ Δρακουλαράκου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκεπτικόν

Σκεπτικόν

Δολιχό ήττας θρόϊσμα ταλάνιζε την σκέψη, κάννες και υποκόπανοι όμηρο με κρατούν, μα δεν λογίστηκα ποτέ της έπαρσης την στέψη, θωπευτικά δεν ακουμπούν μονάχα οι νικηταί. Της αντοχής υπεροψία, ντύμα της ήττας γιορτινό. Πώς δεν ευδόκησες Επιθυμία! Τι μ’ απομένει να...

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βίκυ Δρακουλαράκου

    Σας ευχαριστώ εγκάρδια !!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου