Ώρες πολλές του μίλαγε για

ποίηση, για τον Αλκαίο και τον Πίνδαρο

και για το έξοχον ανάστημά των, το ποιητικό.

Πόσο πολύ, με πάθος φοβερό, ρίχνεται

εις την μελέτη των. Και πόσον δύναται να εκφωνεί

από μνήμης, ως οι αρχαίοι αοιδοί,

«λθες κ περάτων γς λεφαντίναν
λάβαν τ
ξίφος χρυσοδέταν χων».

Μα τώρα άλλο δε σκέπτεται

όλες αυτές τες ώρες

παρά, τα μάτια εκείνα, του απογέματος

τα χέρια εκείνα, τα άλκιμα, που

του ΄δωκαν έναν τούρκικον καφέ.

Άλλο δε σκέπτεται, παρά την έρμη τη Σαπφώ

και το «γλυκύπικρον μάχανον ρπετον».

_

γράφει η Ευαγγελία Γραμμένου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!