Άννα Αχμάτοβα

23.04.2017

Εκεί μακριά πίσω στον χρόνο, σε προσμένω
ω ποιήτρια της αγάπης και της συναισθηματικής φόρτισης,
ω ποιήτρια της Οκτωβριανής επανάστασης που
δεν φοβήθηκες την εξορία, τις καταδίκες και τους εξευτελισμούς,
Πόσο εκδιώχθηκες από τις κυβερνήσεις, πόσα μαρτύρησες από τις αντιμπολσεβικικές χροιές των ποιημάτων σου, πόσο απορρίφτηκες από τους εκδοτικούς οίκους.
Όμως εσύ, ατρόμητη, η θεά της ποίησης, ποτέ δεν λύγισες,
πάλεψες για τα ιδανικά σου, καθιερώθηκες για τα πιστεύω σου,
έγινες διάσημη για τον αγώνα σου, αφιερώθηκες στην λογοτεχνική έρευνα.
Ω Άννα οι κραυγές του πόνου και της απογοήτευσης από το λευκό κοπάδι και το Αγριοβότανο ακόμη ηχούν στα αυτιά μου.
Ω πόσο σημάδεψες την αργυρή εποχή με τον αγώνα σου ενάντια στο σταλινικό καθεστώς. Είσαι μοναδική στο έργο σου και γενναία στον αγώνα σου,
θα είσαι για πάντα στις καρδιές μας και θα καθοδηγείς τα ποιητικά όνειρά μας
Είσαι μια φλόγα και καθοδηγητής των αγώνων μας,
που για πάντα θα μας δίνεις κουράγιο να μην εγκαταλείπουμε τα ιδανικά μας,
όπως και εσύ άντεξες τις κακουχίες, έτσι και εμείς να μην λυγίζουμε στις δοκιμασίες της ζωής...
Ω Άννα Αντριέγεβνα Γκορέκνο

 

Άννα Αχμάτοβα: μια ατρόμητη αργυρή ποιήτρια (1889-1966)

 

_

γράφει η Μαρία Καφφέ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου