Άνοδος

6.12.2016

A31_b

Πώς να χωρέσω την ύπαρξή μου σε δυο-τρεις λέξεις;
Πώς να ορίσω την απίστευτη δύναμη που ‘χουν οι σκέψεις;
Πρώτα γεννιόμαστε, ταμπέλες γινόμαστε, επιρρεπείς στην αδράνεια
Ένιωσα κάπου, έξω απ' το τέμπο, να ζω στην παράνοια
Όλη η ζωή μου στιγμές διαύγειας, ξανά υπνωτισμένη
Σε μακάβρια πτήση έψαχνα θέση απελπισμένη
Σε αποσύνδεση· κλείδωσα μέρη που μου 'βγαλαν άχρηστα
Η ψυχή μου προς πώληση, δώρο σε ανθρώπους και πλάσματα αχάριστα

Κόσμε συνείδησης, κοίταξα μέσα μου, χωρίς να φοβάμαι
Κάτι με βοήθησε, λίγο περίεργα, μα δε λυπάμαι
Ίσως να τα 'χασα, ίσως φωτίστηκα, ίσως πολλά, μπορεί·
Το μόνο σίγουρο, σαν ένα κύμα συμβαίνει η ζωή

Δεν ξέρω πώς, έτσι απρόοπτα, νιώθω ότι ξύπνησα
Μέσα σ' ένα όνειρο, που σαν εφιάλτη εγώ το μαρτύρησα
Σιγά σιγά, μες το μυαλό μου ένιωσα αφύπνιση
Αμέσως ξεχώρισα ποιες σκέψεις μού ανήκουν, ποιες είναι απομίμηση
Βρέθηκα κάπου ν’ αναζητώ αγάπη και φως
Της γαλήνης ο ήχος, της καρδιάς μου ο χτύπος, συγχρονισμός

Δε θέλω να ζήσω,
με την έννοια του ζω,
θέλω να βιώσω
Τί είναι πέρα
από ‘κει, που δε φτάνει η ματιά
κι άλλο τόσο
Είναι ένα ρίσκο
που πήρα ήδη στη νοητή εγγραφή μου
Μία πυξίδα μου δείχνει
την απλή ισορροπία στην ύπαρξή μου
Χαμένη στο νου, θανάτου ίαση, πληγές από σκιές
«Όσο φοβάσαι, δε βλέπεις το δρόμο», αγγέλων μιλιές.

_

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

Πρωινό φιλί

Πρωινό φιλί

ΠΡΩΙΝΟ ΦΙΛΙ (τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Μουσικού Στίχου στον 10ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδας) - Ήλιε μου που ξημέρωσες, ψάξε για την καλή μου όταν τα μάτια της σε δουν δώσε της το φιλί μου - Αύρα γλυκιά της...

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Μια φορά κι έναν καιρό, δεν είχαμε τι να πούμε, έδεσα μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο για να θυμηθώ να πω όταν έχω. - Μια φορά κι έναν καιρό, είχες μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο αλλά δεν θυμόσουν γιατί. - Μια φορά κι έναν καιρό, δυο κόκκινες κλωστές ενώθηκαν σε μια...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Εξαιρετικό το ποίημά σας. Με βαθιά νοήματα!!Κάθε του στίχος και ένα μήνυμα!!Συγχαρητήρια!!

    Απάντηση
    • ΔΩΡΑ ΜΑΚΡΗ

      Σας ευχαριστώ θερμά και χαίρομαι πολύ που τα νοήματα γίνονται κατανοητά! Να’ σται καλά!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου