Select Page

Άτιτλο

Άτιτλο

 

Εκείνη την αυγή έφτασα πιο κοντά στην αρχή του τέλους. Έφτασα ευτυχώς νωρίς στον σταθμό των λησμονημένων, στην αποβάθρα της νέας ζωής.

Πήγα εκεί στην ξενιτιά των λησμονημένων μ' όλους τους φευγάτους. Τι λάθος έκανα αναρωτιόμουν και βρέχει φωτιά στη στράτα μου;

Πάρε μας από τη φυλακή του κόσμου μου φώναζαν οι προδομένοι, κλείδωσε τη θλίψη μας μου λέγαν τα τρεμάμενα μάτια τους.

Μα τι να κάνω κι εγώ φευγάτη ήμουνα, το κορμί μου είχε λυγίσει, στο μυαλό μου μαύρες πεταλούδες πηγαινοέρχονταν. Ο ξάστερος ουρανός είχε γκρεμιστεί προ πολλού στο βυθό της θάλασσας.

Μα δεν σας ξεχνώ, ποτέ μου δεν σας ξέχασα. Το χρώμα της θάλασσας έχει το χρώμα των ματιών σας.

Και τότε... άπλωσε το φεγγάρι μαλαματένια λόγια στην καρδιά μου, γιατί εμείς δεν ψάχνουμε στην ψυχή για μαργαριτάρια πια, μόνο για πελαγίσιους ανέμους που θα μας ταξιδέψουν μακριά απ' το γκρίζο...

_

γράφει η  Ελένη Φλεμετάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Άννα Μάλαμα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα Παιδαγωγικά κι έκανα μετεκπαίδευση στην Ειδική Αγωγή. Εργάστηκα ως δασκάλα γενικής και ειδικής Αγωγής σε σχολεία του Έβρου, του Κιλκίς και της Θεσσαλονίκης. Όταν δε δουλεύω με τα παιδιά, μου αρέσει να διαβάζω όμορφα βιβλία. Πού και πού η πένα μου γαργαλάει το χέρι κι αραδιάζω στο χαρτί τις δικές μου ιστορίες.

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!