Ένας πρώην ναρκομανής

5.12.2016

eyes_man_black_b

«Συνηθίζεται τελειώνοντας το εσωτερικό πρόγραμμα κάθε θεραπευόμενος να «αφήνει» ένα μικρό μήνυμα για όλα αυτά που έχει βιώσει. Νόμιζα ότι το θέμα των παράνομων ουσιών δεν με αφορούσε, ότι δε θα με άγγιζε ποτέ. Άλλαξα γνώμη όταν δυστυχώς είχα εθιστεί αρκετά. Ρώτησα και έμαθα για τα διάφορα προγράμματα που υπάρχουν για απεξάρτηση. Κατόρθωσα με πολύ κόπο και στήριξη να μπορέσω να ενταχθώ σε πρόγραμμα. Μέχρι και ανθρώπους που με αγαπούσαν και νοιάζονταν πραγματικά για εμένα είχα πληγώσει και κουράσει με την συμπεριφορά και τον εθισμό μου.
Τίποτα πλέον δεν είναι ικανό να με οδηγήσει ξανά πίσω στις ουσίες. Ισχυρή δύναμη αλλά και αυτοπεποίθηση είναι αυτά που έμαθα στο εσωτερικό πρόγραμμα νοσηλείας. Κανείς δε θα μπορέσει να μου χαλάσει ξανά την ζωή μου γιατί μπορώ να διακρίνω πλέον καθαρά ποιος νοιάζεται πραγματικά για μένα. Αν και το ξέρω ότι είναι δύσκολος ο δρόμος, έχω θέληση να αγωνιστώ για να τα καταφέρω.
Με αυτό το μήνυμα σας ευχαριστώ και σας εύχομαι καλή συνέχεια!»
Αυτά βίωσε και ένιωσε όλο αυτό τον καιρό στο εσωτερικό πρόγραμμα νοσηλείας για απεξάρτηση από τα ναρκωτικά ο Φίλιππος, ένας πρώην ναρκομανής. Το κάθε γράμμα της λέξης ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ αντιπροσωπεύει και μία από τις πιο πάνω σκέψεις και συναισθήματα.

_

γράφει ο Φίλιππος Φιλίππου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου