portrait_sad

Ψηλαφώ ίχνη ζωής με τις άκρες των δακτύλων
τίποτα δεν μου ανήκει…
πιάνομαι σε ιστό αράχνης
περιμένοντας το θάνατο
υπομονετικά.

Είναι ένας τρόπος κι αυτός
να αντιμετωπίζω το σκοτάδι:
να γίνομαι φόβος και χάδι όταν βαθαίνει…
θα με αφήσει μόνη τότε
ο πόνος που δεν μπορώ να αγνοήσω.

Οι ώρες αβαρείς και αργοπορημένες
κινούμαι και οι κινήσεις μου καθυστερούν
ασημένιες σκιές κυλούν πάνω μου σαν τραγούδι.
μα ποιος μπορεί να το ακούσει;
θάνατος είναι η σιωπή τούτες τις ώρες.

Βλέπω τη βροχή να γλιστρά από τα δάχτυλά μου
σταλαγματιά σταλαγματιά
ή μήπως είναι δάκρυα
που κυλούν από τα μάτια μου
αθόρυβα;

 

_

γράφει η Βασιλική Δραγούνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!