Ένα μικρό κορίτσι

8.06.2017

Ήμουν ένα μικρό κορίτσι κάποτε. Στα μάτια μου έκαιγαν φωτιές. Κατάλαβα από νωρίς ότι σε λάθος εποχή με έφεραν οι γεννήτορές μου στον κόσμο. Κατάλαβα από νωρίς πως δε μου αρέσει αυτός ο κόσμος και θέλω κολασμένα να τον αλλάξω. Σε πείσμα του κιόλας δε θα αλλάξω ποτέ, βροντοφώναζα όπου στεκόμουν κι όπου βρισκόμουν. Τα χρόνια περνούσαν και οι γρατζουνιές φεύγαν από τα γόνατα και στην ψυχή μου μετοίκισαν. Από αμυχές και γδαρσίματα απλά, έγιναν και πληγές αρκετές. Κάποιες επουλώνονταν στην πορεία, επιφανειακά έστω… Κάποιες κακοφορμίσαν και δεν έκλεισαν ποτέ. Ποτέ ωστόσο δεν αποτέλεσαν τροχοπέδη στο να ονειρεύομαι. Κανένα μου όνειρο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, μα εγώ απλώς άλλαζα όνειρα. Κι αν κάποια από αυτά τα έβρεχα με τα δάκρυά μου, στον ήλιο τα άπλωνα για να στεγνώνουν. Πια δεν είμαι εκείνο το μικρό κορίτσι, μα μόνο εμφανισιακά. Τίποτα άλλο δεν άλλαξε από τότε, όσες πληγές κι αν κουβαλώ. Πάλι ονειρεύομαι… Πάλι ελπίζω πως τον κόσμο θα αλλάξω κι ας ξέρω πια ότι δε θα γίνει ποτέ. Πάλι αρνούμαι να αλλάξω εγώ και πάλι και πάλι γεμίζω πληγές καινούριες. Εκεί χάμω που πέφτω, εκεί δίνω μια και στέκομαι αγέρωχα στα δυο μου πόδια. Εκεί που ξεχειλίζουν αλμύρα τα μάτια και αυλακώνουν τις παρειές μου, εκεί φτιάχνω την καμπύλη του χαμόγελου κατά πώς θέλω εγώ. Μα κάτι άλλαξε… Πια γράφω ποιήματα!

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Οικονομία εαυτού

Οικονομία εαυτού

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Μια μέρα νεκρή

Μια μέρα νεκρή

Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.Ένα ταξίδι με τρένο.Το ονειρεύομαι,Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,Να κατεβαίνει στο βυθό,Να μου γνωρίζει την άβυσσο.Ξέρω.Ξέρω.Τα τρένα δεν ταξιδεύουνΠάνω σε θάλασσεςΟύτε καταδύονται σε βυθούςΜα είναι και αυτό ένα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Με άγγιξε πολύ ο μονόλογος σας, να είστε καλά!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Τι να σου πω βρε Θώμη, με συγκίνησες πολύ!!!
    Ταυτίστηκα σε αρκετά σημεία μαζί σου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου