Ένα μικρό κορίτσι

8.06.2017

Ήμουν ένα μικρό κορίτσι κάποτε. Στα μάτια μου έκαιγαν φωτιές. Κατάλαβα από νωρίς ότι σε λάθος εποχή με έφεραν οι γεννήτορές μου στον κόσμο. Κατάλαβα από νωρίς πως δε μου αρέσει αυτός ο κόσμος και θέλω κολασμένα να τον αλλάξω. Σε πείσμα του κιόλας δε θα αλλάξω ποτέ, βροντοφώναζα όπου στεκόμουν κι όπου βρισκόμουν. Τα χρόνια περνούσαν και οι γρατζουνιές φεύγαν από τα γόνατα και στην ψυχή μου μετοίκισαν. Από αμυχές και γδαρσίματα απλά, έγιναν και πληγές αρκετές. Κάποιες επουλώνονταν στην πορεία, επιφανειακά έστω… Κάποιες κακοφορμίσαν και δεν έκλεισαν ποτέ. Ποτέ ωστόσο δεν αποτέλεσαν τροχοπέδη στο να ονειρεύομαι. Κανένα μου όνειρο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, μα εγώ απλώς άλλαζα όνειρα. Κι αν κάποια από αυτά τα έβρεχα με τα δάκρυά μου, στον ήλιο τα άπλωνα για να στεγνώνουν. Πια δεν είμαι εκείνο το μικρό κορίτσι, μα μόνο εμφανισιακά. Τίποτα άλλο δεν άλλαξε από τότε, όσες πληγές κι αν κουβαλώ. Πάλι ονειρεύομαι… Πάλι ελπίζω πως τον κόσμο θα αλλάξω κι ας ξέρω πια ότι δε θα γίνει ποτέ. Πάλι αρνούμαι να αλλάξω εγώ και πάλι και πάλι γεμίζω πληγές καινούριες. Εκεί χάμω που πέφτω, εκεί δίνω μια και στέκομαι αγέρωχα στα δυο μου πόδια. Εκεί που ξεχειλίζουν αλμύρα τα μάτια και αυλακώνουν τις παρειές μου, εκεί φτιάχνω την καμπύλη του χαμόγελου κατά πώς θέλω εγώ. Μα κάτι άλλαξε… Πια γράφω ποιήματα!

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Με άγγιξε πολύ ο μονόλογος σας, να είστε καλά!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Τι να σου πω βρε Θώμη, με συγκίνησες πολύ!!!
    Ταυτίστηκα σε αρκετά σημεία μαζί σου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου