Ένα στάχυ μεγαλώνει στην Αθήνα

7.08.2018

Εσύ το ξέρω, προτιμάς τυρόπιτα πασπαλισμένη με σποράκια, είσαι της υγιεινής διατροφής...

Έτσι κι εκείνο το πρωί, πήρες την τυρόπιτα με τους σπόρους και κάποιος από αυτούς έπεσε κάτω, στο πεζοδρόμιο κι έπειτα το αεράκι τον γλύτωσε και τον έσπρωξε στη ρίζα της κολώνας, σ' έναν πόντο χώμα.

Μπορεί να είχε ταλαιπωρηθεί, να είχε περάσει από φούρνο, όμως περιέργως, ήταν ακόμα ζωντανός.

Οι φθινοπωρινές βροχές έφτασαν μέχρι εκεί, μέχρι την κολώνα κι ο σπόρος φούσκωσε κι ετοιμάστηκε να ριζώσει.

Θα προτιμούσε κάποιο χωράφι κάτω από τον ήλιο, όμως αφού είχε γλυτώσει κι είχε πιει μπόλικο βρόχινο νερό, ήταν ικανοποιημένος.

Οι λίγες ακτίνες που έπεφταν πάνω του ήταν αρκετές για ν' αρχίσει να σηκώνει το ανάστημά του.

Οι μήνες περνούσαν κι εκείνος μεγάλωνε σε μια σταλιά γη κι ίσως κανένας από τους χιλιάδες ανθρώπους που περνούσαν κάθε μέρα από μπροστά του να μην είχαν αντιληφθεί την ομορφιά του.

Ήταν ήδη Ιούνης κι εκείνος έδενε τους σπόρους στο στάχυ του και τους γέμιζε μέρα μέρα.

Όταν τον είδα με φόντο τον μεσημεριάτικο ήλιο, έγερνε από το βάρος τους.

Τον θεώρησα θαύμα κι εκείνος θα το ήθελε πολύ να ήταν σε κάποιο χωράφι, να τον θερίσουν με το χέρι κι έπειτα να γίνει ψωμί, να θρέψει ανθρώπους, όμως η μοίρα του ήταν άλλη κι άλλη η ελπίδα του... Έλεγε πως ίσως εκείνοι οι σπόροι πάνε πιο πέρα με κάποιο αέρι και δώσουν κι άλλα σπαρτά την άλλη χρονιά, εκεί, στα μικρά στενά της Αθήνας, μέχρι που οι άνθρωποι τους δώσουν σημασία, μέχρι που αρχίσουν να ασχολούνται με τα μικρά πράγματα, αυτά που έχουν τη μεγάλη αξία...

 

ΥΓ.: Το στάχυ είναι αληθινό κι ίσως ακόμα υπάρχει σε μια γωνιά της Σόλωνος...

 

_

γράφει ο Νίκος Νασόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Απόκρυφη ποιότητα

Απόκρυφη ποιότητα

Ανέβηκε τα σκαλιά της πολυκατοικίας δυο δυο και έφτασε μπροστά στο κλειστό διαμέρισμα. Κοντοστάθηκε και πήρε μερικές βαθιές ανάσες. Το στομάχι του ήταν σφιγμένο, οι παλάμες του κάθιδρες. Άραγε θα επαληθεύονταν με την ανακάλυψη κάποιου ακλόνητου τεκμηρίου, οι υπόνοιες...

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ (διήγημα) πολὺς δ᾽ ἅμ᾽ αὐτῷ προσπόλων ὀπισθόπους κῶμος λέλακεν, Ἄρτεμιν τιμῶν θεὰν ὕμνοισιν: οὐ γὰρ οἶδ᾽ ἀνεῳγμένας πύλας Ἅιδου, φάος δὲ λοίσθιον βλέπων τόδε ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ, ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ Δεν πέθανε η Φραγκογιαννού από το μαύρο κύμα την ξέβρασε η θάλασσα, την...

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου