Ένα στάχυ μεγαλώνει στην Αθήνα

7.08.2018

Εσύ το ξέρω, προτιμάς τυρόπιτα πασπαλισμένη με σποράκια, είσαι της υγιεινής διατροφής...

Έτσι κι εκείνο το πρωί, πήρες την τυρόπιτα με τους σπόρους και κάποιος από αυτούς έπεσε κάτω, στο πεζοδρόμιο κι έπειτα το αεράκι τον γλύτωσε και τον έσπρωξε στη ρίζα της κολώνας, σ' έναν πόντο χώμα.

Μπορεί να είχε ταλαιπωρηθεί, να είχε περάσει από φούρνο, όμως περιέργως, ήταν ακόμα ζωντανός.

Οι φθινοπωρινές βροχές έφτασαν μέχρι εκεί, μέχρι την κολώνα κι ο σπόρος φούσκωσε κι ετοιμάστηκε να ριζώσει.

Θα προτιμούσε κάποιο χωράφι κάτω από τον ήλιο, όμως αφού είχε γλυτώσει κι είχε πιει μπόλικο βρόχινο νερό, ήταν ικανοποιημένος.

Οι λίγες ακτίνες που έπεφταν πάνω του ήταν αρκετές για ν' αρχίσει να σηκώνει το ανάστημά του.

Οι μήνες περνούσαν κι εκείνος μεγάλωνε σε μια σταλιά γη κι ίσως κανένας από τους χιλιάδες ανθρώπους που περνούσαν κάθε μέρα από μπροστά του να μην είχαν αντιληφθεί την ομορφιά του.

Ήταν ήδη Ιούνης κι εκείνος έδενε τους σπόρους στο στάχυ του και τους γέμιζε μέρα μέρα.

Όταν τον είδα με φόντο τον μεσημεριάτικο ήλιο, έγερνε από το βάρος τους.

Τον θεώρησα θαύμα κι εκείνος θα το ήθελε πολύ να ήταν σε κάποιο χωράφι, να τον θερίσουν με το χέρι κι έπειτα να γίνει ψωμί, να θρέψει ανθρώπους, όμως η μοίρα του ήταν άλλη κι άλλη η ελπίδα του... Έλεγε πως ίσως εκείνοι οι σπόροι πάνε πιο πέρα με κάποιο αέρι και δώσουν κι άλλα σπαρτά την άλλη χρονιά, εκεί, στα μικρά στενά της Αθήνας, μέχρι που οι άνθρωποι τους δώσουν σημασία, μέχρι που αρχίσουν να ασχολούνται με τα μικρά πράγματα, αυτά που έχουν τη μεγάλη αξία...

 

ΥΓ.: Το στάχυ είναι αληθινό κι ίσως ακόμα υπάρχει σε μια γωνιά της Σόλωνος...

 

_

γράφει ο Νίκος Νασόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου