Select Page

Ένοχος

Ένοχος

Ο Πέτρος κοίταξε έξω από το λερωμένο παράθυρο του οχήματος. Μόλις διάσχιζαν μία γέφυρα. Τα σύννεφα παιχνίδιζαν με τον λαμπερό ήλιο, ενώ το νερό του ποταμού άφριζε από τους εναγκαλισμούς που έκανε με τα βράχια. Ήταν μια πολλά υποσχόμενη ημέρα. Τόσες προοπτικές, πραγματικά. Τι κι αν λίγο πιο πριν, πολλαπλοί πυροβολισμοί είχαν ακουστεί στον αέρα.

-Ξέρετε, μόλις ξεμπερδέψουμε λέω να ’ρθω εδώ για ψάρεμα, είπε ο Πέτρος κοιτώντας τα χέρια του με τις μαγνητικές χειροπέδες.

Κανείς δεν του απάντησε μέσα από το περιπολικό. Τι να του λέγανε άλλωστε. Ήταν κατηγορούμενος για μία εν θερμώ δολοφονία.

-Ξέρετε, είναι αστείο. Συνέχισε εκείνος κοιτώντας τα χέρια του. Πριν λίγες δεκαετίες οι άνθρωποι νομίζανε πως μέχρι σήμερα θα είχαμε ιπτάμενα αυτοκίνητα και συσκευές διακτινισμού. Και το μόνο που έχουμε τελικά, είναι αυτές οι μαγνητικές χειροπέδες. Αλλά οφείλω να το παραδεχτώ. Δεν πονάνε καθόλου τους καρπούς. Απλώς παγιδεύουν ενώνοντας τα χέρια. Έξυπνο. Αρκετά έξυπνο.

-Κύριε άδικα μιλάτε. Ο συνεργάτης μου από εδώ που οδηγεί, είναι ρομποτικό υβρίδιο. Κι εγώ βαριέμαι τα λόγια. Για αυτό σας παρακαλώ πολύ μην μιλάτε άλλο. Θα τα πείτε όλα εκεί που πρέπει. Λίγη υπομονή και φτάσαμε.

Ο συνοδηγός που είχε μιλήσει, ήταν σκυθρωπός και έμοιαζε με έναν μέσο υπάλληλο που δεν βλέπει την ώρα να ολοκληρωθεί η αγγαρεία της εργασίας του.

-Έχετε δίκαιο κύριε. Συγγνώμη, απάντησε ο Πέτρος και γύρισε το βλέμμα του ξανά έξω.

Δεν χρειάστηκε πολλή ώρα για να φτάσουν εκεί που πηγαίνανε.

-Επόμενος, ακούστηκε μια κουρασμένη γυναικεία φωνή.

Η αναμονή στον προθάλαμο δεν κράτησε σχεδόν καθόλου. Μέχρι ο Πέτρος να θαυμάσει προθήκες με μετάλλια και επιτεύγματα είχε έρθει η σειρά του. Το ρομποτικό υβρίδιο τον έσυρε κάπως άκομψα και τον έσπρωξε μέσα. Η βαριά ξύλινη πόρτα με το χρυσαφί πόμολο έκλεισε πίσω του. Ήταν μόνος του σε ένα γραφείο με μία κυρία. Εκείνη κοιτούσε κάτι χαρτιά κι εκείνος αναζήτησε αμέσως το παράθυρο, με τις χοντρές, μπεζ κουρτίνες που σχημάτιζαν φραμπαλάδες μπροστά από τα τζάμια.

-Κάθισε, του είπε μετά από λίγη ώρα.

-Α, σας ευχαριστώ πολύ! Ξέρετε, αυτές οι χειροπέδες τελικά είναι ωραία ανακάλυψη, είπε εκείνος μόλις έκατσε στην άβολη καρέκλα.

-Συγγνώμη, είσαι φερόμενος δράστης μιας δολοφονίας από ότι βλέπω στα χαρτιά μου, και σε απασχολούν οι χειροπέδες; Έχεις επίγνωση της θέσης σου;

Η φωνή αντιλάλησε στο μεγάλο γραφείο, μισή αυστηρή, μισή στοργική. Ο Πέτρος ωστόσο, δεν ασχολήθηκε με τους τόνους της χροιάς.

-Ξέρετε, δεν είμαι φερόμενος. Εγώ είμαι ο δράστης. Εγώ τον πυροβόλησα. Όσο για την θέση μου. Ξέρω. Οι δολοφόνοι της Γης στέλνονται στα ορυχεία της Σελήνης. Το γνωρίζω. 2057 έχουμε άλλωστε! Ποιος δεν το γνωρίζει;

-Δηλαδή ομολογείς; Και δεν σε πειράζει να πας στην Σελήνη, ρώτησε με αγνή περιέργεια εκείνη.

-Ομολογώ ότι εγώ τον πυροβόλησα. Ναι. Δεν χωράω πίσω από το δάχτυλό μου. Αλλά, όχι. Δεν θέλω να πάω στα ορυχεία. Το ποσοστό θνησιμότητας εκεί είναι 57,2%. Εγώ θέλω να μείνω εδώ. Να μπορώ να πάω για ψάρεμα.

-Ωραία, σε ψυχάκια πέσαμε, μονολόγησε η γυναίκα. Τα μαλλιά της ήταν σε αυστηρή γραμμή πιασμένα. Το βάψιμό της ελαφρύ. Και η ματιά της διαπεραστική. Ακτίνες Χ.

-Μα, θα αθωωθώ, είπε ο Πέτρος λες και μιλούσε για κάτι άνευ σημασίας.

-Παρακαλώ; Ξαφνιάστηκε τόσο εκείνη που της έπεσε το στυλό. Σκότωσες έναν άνθρωπο, άνθρωπέ μου!

-Ναι το έκανα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο νόμος 1782/2032 προβλέπει ξεκάθαρα ότι εσείς, ως Πρώτη Ανακρίτρια, είτε με αθωώνετε, είτε με παραπέμπετε σε δευτεροβάθμια δικαστική αρχή. Αρά, μπορείτε με μια υπογραφή να με στείλετε σπίτι μου. Ή με μία άλλη υπογραφή να με στείλετε αλλού, που εκείνοι σίγουρα θα με βάλουν σε διαστημόπλοιο. Η ζωή μου δηλαδή κρέμεται από μία υπογραφή όπως και να έχει.

-Είσαι δικηγόρος; τον ρώτησε δίχως περιστροφές εκείνη.

-Φυσικά και όχι. Είμαι καλλιτέχνης! Ζωγραφίζω.

-Μάλιστα. Θέλεις μήπως δικηγόρο;

-Όχι, ευχαριστώ.

-Ωραία. Μόλις παραδέχτηκες ότι τον σκότωσες. Γιατί να σε αθωώσω;

-Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μόνο σας παρακαλώ θερμά, αφήστε με να πω την ιστορία μου. Και μετά βάλτε την υπογραφή σας σε όποιο από τα δύο χαρτιά θέλετε. Λοιπόν, με αυτόν τον γείτονα είχαμε χρόνια προστριβές για την στάθμευσή του. Και εδώ να επισημάνω ότι είναι παράνομες οι σταθμεύσεις όταν: α) δεν απέχουν πέντε μέτρα από την τομή οικοδομικών γραμμών ή των νοητών προεκτάσεων αυτών. Κ.Ο.Κ. (Ν. 2696/1999), άρθρο 34, παράγραφος 2, διάταξη ι. β) δεν αφήνουν ελεύθερο από τον δρόμο πλάτος ενός μέτρου για ασφαλή διέλευση των πεζών, εφόσον δεν υπάρχει πεζοδρόμειο. Κ.Ο.Κ. (Ν. 2696/1999), άρθρο 34, παράγραφος 5. γ) δημιουργούν κώλυμα στην κυκλοφορία οχημάτων. Κ.Ο.Κ. (Ν. 2696/1999), άρθρο 34, παράγραφος 1. Ο συγκεκριμένος γείτονας λοιπόν χρόνια τώρα στάθμευε παρανόμως, πάνω σε γωνία κολλητά στο σπίτι του μικραίνοντας όσο δεν πάει τον διαθέσιμο δρόμο, από τον οποίο έπρεπε να περάσω εγώ για να φτάσω στο δικό μου σπίτι. Από αυτόν τον δρόμο όμως, με το ζόρι χωρούσε ένα συμβατικό Ι.Χ., ούτε λόγος για πυροσβεστικό όχημα. Του είχα κάνει συστάσεις από παλιά αλλά με αγνοούσε. Κι εγώ, είναι η αλήθεια πως δεν ήθελα να φωνάξω τροχαία και να γίνω ο κακός της γειτονιάς.

-Μάλιστα. Και τι άλλαξε σήμερα και έγινε των ...μνημονίων δηλαδή;

-Κοιτάξτε. Κάποιος χθες το βράδυ πέρασε με το όχημά του και ξήλωσε τον καθρέφτη από το όχημα του γείτονα. Απορώ πως δεν είχε γίνει χρόνια νωρίτερα. Αλλά έγινε χθες. Και σήμερα κατηγόρησε εμένα ότι τον ξήλωσα. Εκεί, ναι θύμωσα, λογομαχήσαμε ξανά. Αλλά μέχρι εκεί. Όταν πήγα να μπω στο σπίτι μου όμως, τότε μου είπε πως πολύ αέρα έχω πάρει και θα μου τον κόψει. Κι εκεί, ναι θόλωσα. Το ομολογώ. Τον πυροβόλησα εν θερμώ.

-Μα, για μία αναθεματισμένη θέση στάθμευσης κι έναν καθρέφτη, δεκαέξι πυροβολισμοί;

-Φυσικά και όχι! Είμαι ένοχος, αλλά όχι για την στάθμευση, ούτε και για τον καθρέφτη. Είμαι ένοχος διότι επιτέλους διεκδίκησα την ελευθερία μου που καταπίεζε εκείνος τόσα χρόνια. Για αυτό ναι, είμαι ένοχος. Μου περιόριζε, μου καταπίεζε την ελεύθερη πρόσβαση στο σπίτι μου. Και κατά επέκταση, στην ίδια τη ζωή μου. Και είχα την ευθεία απειλή ότι θα μου κόψει τον αέρα. Δεν είχα άλλη επιλογή. Ήταν αυτοάμυνα, κατέληξε ο Πέτρος με σίγουρη, σταθερή φωνή και ματιά καρφωμένη πάνω στα διαπεραστικά μάτια της Πρώτης Ανακρίτριας.

Εκείνη χάθηκε στις σκέψεις της για λίγο. Έπρεπε να ασχοληθεί μετά και με τη συμμορία που λήστευε παπάδες. Ποτέ εκκλησίες. Μόνο τους ίδιους τους κληρικούς. Αλλά, άραγε είχε καταφέρει να μαγειρέψει κάτι σωστά ο άντρας της; Το βράδυ είχαν καλεσμένους. Και τα παιδιά έπρεπε να τα πάρει από το φροντιστήριο. Και πριν κοιμηθεί να μαγειρέψει για την επομένη. Και μετά άλλη μια μέρα παράνοιας στη δουλειά. Τελικά πολύ περίεργο πράγμα η ελευθερία, η αυτοδιάθεση και η διαχείρισή της, σκέφτηκε. Έπιασε ένα χαρτί. Έγραψε κάτι επάνω του. Και το υπέγραψε φαρδιά πλατιά. Του χαμογέλασε καθώς του έλεγε:

-Αθώος.

_

γράφει ο Σωκράτης Α. Τσελεγκαρίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μαίρη Κάντα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Μέγαρα. Αποφοίτησα από την Φιλοσοφική σχολή των Ιωαννίνων. Το 2010 μετακόμισα μόνιμα στην Αθήνα για να σπουδάσω δημοσιογραφία στο ιεκ “ΑΚΜΗ”. Έχω παρακολουθήσει ακόμα σεμινάρια νοηματικής γλώσσας και θεατρικής γραφής, ενώ συνεχίζω τις σπουδές μου στην λογοτεχνική γραφή στη ” Tabula Rasa”. Λατρεύω την Αθήνα, γιατί σε αυτή την πόλη, έγιναν πραγματικότητα όλα τα όνειρά μου. Αγαπάω επίσης το ουράνιο τόξο μετά από μία καταιγίδα. Μου θυμίζει πως όσα προβλήματα και αν υπάρχουν, κάποια στιγμή έρχεται το «ουράνιο τόξο», η λύση στα προβλήματα.

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!