Όπως κινήσαμε μαζί κοντά μισό αιώνα
έτσι και θα τελειώσουμε της ζήσης τη σταγόνα...
Θα με κρατάς, θα σε κρατώ κι όπου 'θελε μας βγάλει
αυτή η στράτα της ζωής, που 'ναι για μας μεγάλη...
Το χέρι μου στο χέρι σου φωλιά και χελιδόνι
δε μ' άφησε ούτε στιγμή να απομείνω μόνη...
Όταν να πέσω πολεμώ κρατάς το αντισκάρι*
δυό χέρια διαφορετικά που γίνηκαν ζευγάρι...
Κι όταν σκοντάψεις που και μια, κρατώ να μη λυγίσεις
και το Θεό παρακαλώ... απ' το χέρι μη μ' αφήσεις.

*αντισκάρι=αντίσταση

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!