Δωσ’ μου τη θλίψη, απ’ τα μάτια σου

και κράτα μου το χέρι,

έχει πανσέληνο απόψε.

Διώξε τη θλίψη που βαραίνει τη ψυχή σου

και πάρε με μαζί σου,

είναι πανέμορφη η νύχτα απόψε.

 

Άσε την καρδιά σου ελεύθερη,

να ταξιδέψει, πέρα μακριά

σαν τον άνεμο, σαν τα πουλιά,

σε μέρη ανεξερεύνητα, μαγευτικά.

Εκεί που πάντα ονειρευόσουν.

 

Γιατί ο καιρός περνάει,

φεύγει, χάνεται

κι εμείς μεγαλώνουμε κι ανακυκλώνουμε

ό,τι μας βασανίζει, ό,τι μας θλίβει

ό,τι μας πληγώνει,

προσδοκώντας ενδόμυχα καλύτερες μέρες.

 

Mα δυστυχώς,

παραμένουμε εγκλωβισμένοι, παγιδευμένοι,

ερμητικά στους εαυτούς μας,

αδυνατώντας να αλλάξουμε τα αρνητικά του.

Αδυνατώντας να αποτινάξουμε από μέσα μας

την πίκρα από τις αφόρητες ερινύες

των ανεκπλήρωτων ονείρων μας.

Να αξιοποιήσουμε

τις Ευμενίδες των πόθων μας.

 

Ναι, ο καιρός περνάει.

Κι έχει μια τόσο όμορφη πανσέληνο

απόψε…

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος