Έχει τη σημασία του

Δημοσίευση: 27.12.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

Φρεσκολουσμένα μαλλιά
Η υγρασία θα τα χαλάσει το ξέρει
Έχει τη σημασία του αυτό
Θα επανέλθει σε αυτό που προσπαθεί να καλλωπίσει
Μάλλον, θα ανακουφιστεί από την απομάκρυνση,
από όποια προσταγή έχει δει στα γυαλιστερά χαρτιά
Υπάρχουν δίπλα της άνθρωποι που ζούνε
μόνο μέσα από σελίδες
Τους ξεφυλλίζει γρήγορα με δίχως προσοχή
Σκέφτεται θα φέρει βροχή,
πως θα μπορούσε να ράψει τις σταγόνες της βροχής,
να φτιάξει μια μεγάλη θάλασσα
Έχει νερό, έχει αλάτι κι όνειρα
Λίγο ακόμα σαν κάνει να δακρύσει,
ή να βάλει την τάπα στο νεροχύτη θα ταξιδέψει
Εκείνες οι άχρηστες σελίδες θα γίνουν βάρκες
Αλιεύει το ανέφικτο σε μια λεκάνη γεμάτη νερό
Από κάπου πρέπει να ξεκινήσει.

_

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη. Ένα μικρό-μικρό κομμάτι απ’ την αγάπη εκείνη, Που υψώνει σκάλα ψηλή και βέβαιη Και σ’ οδηγεί στον ουρανό.   Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη, Την αγάπη αυτή που φυλά σα δράκος μες στο κάστρο σου. Που σε...

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιωτη

    Εξαιρετικό το πλέξιμο των στίχων σας!!!! Χρόνια πολλά!

    Απάντηση
  2. Ντίνα Γεωργαντοπούλου

    Αννα σας ευχαριστω πολυ για τα λογια σας.Χαιρομαι που με καταλαβαινετε,Να ειστε καλα και να εχετε μια χρονια των προσδοκιων σας.

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Τι να πω Ντίνα…το ξαναδιαβάζω… “πως θα μπορούσε να ράψει τις σταγόνες της βροχής,
    να φτιάξει μια μεγάλη θάλασσα” γράφεις μοναδικά…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου