Ή όλα ή τίποτα

3.07.2017

Ξεκούμπωσε το πουκάμισό της. Κι ύστερα έγειρε μπροστά του προκλητικά.

«Ή όλα ή τίποτα», του είπε ψιθυριστά.

Δεν την κοίταξε. Έσφιγγε μονάχα τα χέρια του στο τιμόνι.

«Φοβάσαι; Πιάσε να. Δεν είναι τίποτα ψεύτικο», του είπε ειρωνικά.

«Θα σταματήσεις;» της είπε κοιτάζοντας στο απέναντι μαγαζί. «Γίνεσαι γελοία…»

«Εγώ; Εγώ αγοράκι μου εσένα περιμένω να γίνεις περισσότερο άντρας. Μα γίνονται άντρες παιδιά σαν κι εσένα; Πίσω από φουστάνια μανάδων τρέχετε. Μα εγώ δεν είμαι μάνα σου», του είπε φτύνοντας στο πρόσωπό του.

«Αλίκη!» είπε και σκούπισε το πρόσωπό του κοιτάζοντάς την θυμωμένα.

«Μπα; Έχεις φωνή; Για κοίτα. Σε κανένα οργασμό σου δε σε άκουσα να φωνάζεις έτσι. Και τώρα Αλίκη! Δεν ήξερα ότι ήθελες να σου ρίχνομαι στους δρόμους. Τζάμπα το κρεβάτι που αγόρασα δηλαδή. Να του βάλω ρόδες; Για πες τι σε φτιάχνει αγοράκι μου;» του είπε πλησιάζοντάς τον κι άλλο

«Θα το βουλώσεις;», της είπε γυρνώντας και πάλι το κεφάλι του στο μαγαζί αποφεύγοντας να την κοιτάξει.

Ένα φορτηγό μόλις είχε παρκάρει. Ο οδηγός του κατέβηκε και άνοιξε την συρόμενη πόρτα του. Ύστερα, έπιασε πέντε τελάρα με μπύρες και τα κουβάλησε. Ένα κουδούνι ακούστηκε από την πόρτα του μαγαζιού, από εκείνα τα κρεμαστά που κουδουνίζουν όταν ανοίγουν οι πόρτες.

Η Αλίκη κοίταξε την πόρτα του  μαγαζιού μέχρι που σώπασε. Ύστερα γύρισε βιαστικά το κεφάλι της στον Γιάννη.

«Το ξέρω. Δεν έχω τίποτα να περιμένω από εσένα. Πάντα δειλός ήσουν. Άτολμος. Πώς να με ανάψει αυτό; Να, δες. Δε νιώθω τίποτα. Άγγιξε γαμώτο!» του είπε αρπάζοντας το ένα του χέρι και βάζοντάς το στο στήθος της. «Βλέπεις; Νεκρό. Τίποτα. Δεν είσαι τίποτα! Όπως όλοι κι εσύ» του είπε δυνατά.

Ο Γιάννης γύρισε στο μέρος της σχεδόν εκτός εαυτού. Την τράβηξε απότομα μέσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου και άρχισε να τη φιλά.

«Κότα!» του έλεγε όποτε έπαιρνε ανάσα και γέλαγε.

«Σκάσε!» της έλεγε με την καρδιά του να χτυπά.

Το κουδούνισμα της πόρτας τους έκανε να κοιτάξουν και οι δυο απέναντι με τα στόματά τους ενωμένα. Ο κουστουμαρισμένος ιδιοκτήτης του μαγαζιού βγήκε μαζί με τον οδηγό του φορτηγού. Υπογράψανε κάτι χαρτιά κι ύστερα τον χαιρέτησε. Έπειτα κοίταξε απέναντι, βάζοντας την παλάμη του στο μέτωπο του για να μπορέσει να δει καλύτερα χωρίς να τον τυφλώνει ο ήλιος. Την είδε να σηκώνεται από το παράθυρο και να στρώνει το ξεκούμπωτο πουκάμισό της, φανερώνοντας ακόμα περισσότερο το στήθος της, κοιτάζοντάς τον γελαστή.

«Αλίκη τι δουλειά έχεις εδώ; Κουμπώσου γαμώτο!» της είπε με αυστηρό ύφος περπατώντας γρήγορα προς το μέρος της

«Απόδειξέ το μου τώρα αν είσαι άντρας ή αγοράκι της μαμάς!» γύρισε και ψιθύρισε στον Γιάννη

Δεν πρόλαβε καν να την ακούσει. Είχε ήδη πατήσει το γκάζι. Μέσα σε δευτερόλεπτα, το αυτοκίνητο βρισκόταν μέσα στο μαγαζί, η τζαμαρία ήταν διαλυμένη και το σώμα του κουστουμαρισμένου ιδιοκτήτη κομμένο στα δυο. Το ειρωνικό γέλιο της Αλίκης όπως έτρεχε γρήγορα στα στενά το κάλυπτε το κουδούνισμα της σπασμένης πόρτας.

Σε όλες τις εφημερίδες την επόμενη ημέρα τα πρωτοσέλιδά έγραφαν:

«Σκοτώθηκε ο εφοπλιστής Κωνσταντίνος Πέτρου σε μαγαζί της αλυσίδας του στην Κηφισιά, όταν ένα Ι.Χ. έπεσε πάνω στη τζαμαρία του μαγαζιού με μεγάλη ταχύτητα. Οι πρώτες ενδείξεις μαρτυρούν πως πρόκειται για τραγικό ατύχημα καθότι ο οδηγός του αυτοκινήτου Γιάννης Κ. βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ. Η σύζυγός του Μαρία καθώς και η μονάκριβη κόρη τους Αλίκη δηλώνουν συντετριμμένες και αποφεύγουν περεταίρω δηλώσεις. Η κηδεία του θα γίνει σε στενό οικογενειακό περιβάλλον».

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Απόστολος Παλιερακης

    Δεν ησυχάζεις! Σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της μυθοπλασίας ταξιδεύεις!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Καλησπέρα Μάχη και καλό μήνα. Τι απρόβλεπτο, τι τραγικό!!! Γρήγορη δράση, ταχύτατη εξέλιξη. Εκπληκτικό!!!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Σας ευχαριστώ και τους δυο σας. Μια διαφορετική ιστορία πράγματι Απόστολε. Δοκιμές. Βάσω αυτό ήθελα..γρήγορα και απρόβλεπτα..χαίρομαι που σου άφησε αυτή την αίσθηση.. Καλό βράδυ

    Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Συγκλονιστικό το κείμενό σου αγαπημένη μου Μάχη και το τέλος, τι να πω…μεγάλη ανατροπή! Έχεις τον τρόπο σου να με εντυπωσιάζεις πάντα κάθε φορά που σε διαβάζω!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου