Είναι κάποια δειλινά που σε ταξιδεύουν. Κυρίως τα Αυγουστιάτικα. Είναι εκείνη η στιγμή που η θάλασσα αγκαλιάζει πλατιά τον ήλιο και ο ουρανός, σαν πίνακας ζωγραφικής κάποιου ταλαντούχου ζωγράφου, γεμίζει με κάθε λογής χρώμα. Πορτοκαλί, κόκκινο, μενεξεδί… Που η ψυχή σου γεμίζει ζεστασιά και ο νους τρέχει να ξεφύγει από την πραγματικότητα σαν μικρό παιδί.  

Είναι εκείνη η στιγμή που μπροστά από τα μάτια σου περνάνε όλες οι έντονες στιγμές της ζωής σου. Στιγμές γεμάτες χαρά, αλλά και λύπη, αποτυχία αλλά και γεμάτες ενθουσιασμό. Είναι τότε που αρχίζεις να αναπολείς στιγμές του παρελθόντος με όμορφους ανθρώπους γεμάτους αγάπη. Ανθρώπους που έχασες και ανθρώπους που σε λησμόνησαν. Και τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι «γιατί;», «τι πήγε στραβά;» και νιώθεις τις σκέψεις σου να κυλάνε πάνω στο μάγουλό σου. Απάντηση, όμως, δε θα πάρεις άνθρωπε! Έτσι είναι η ζωή. Μονάχο σου σε φέρνει, μονάχο σε παίρνει πίσω. Αυτό που έχεις να κάνεις είναι να παλέψεις και να συμφιλιωθείς με τον μεγαλύτερο εχθρό σου, τον εαυτό σου. Τον συνοδοιπόρο σου. Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Άλλοι περνάνε ξυστά από δίπλα σου και άλλοι μπαίνουν και στρογγυλοκάθονται στην καρδιά σου, έτσι απλά!

Εκείνες τις στιγμές να τις αγαπάς. Ανήκουν σε εκείνα τα δειλινά που σε βρίσκουν μόνο σου και σου αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση με την καρδιά σου να κλαίει βουβά.

Είναι εκείνα τα δειλινά που σου αλλάζουν τη ζωή!

_

γράφει η Πόπη Κακλητζιώτη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!