Όμορφα δειλινά

30.10.2017

Είναι κάποια δειλινά που σε ταξιδεύουν. Κυρίως τα Αυγουστιάτικα. Είναι εκείνη η στιγμή που η θάλασσα αγκαλιάζει πλατιά τον ήλιο και ο ουρανός, σαν πίνακας ζωγραφικής κάποιου ταλαντούχου ζωγράφου, γεμίζει με κάθε λογής χρώμα. Πορτοκαλί, κόκκινο, μενεξεδί… Που η ψυχή σου γεμίζει ζεστασιά και ο νους τρέχει να ξεφύγει από την πραγματικότητα σαν μικρό παιδί.  

Είναι εκείνη η στιγμή που μπροστά από τα μάτια σου περνάνε όλες οι έντονες στιγμές της ζωής σου. Στιγμές γεμάτες χαρά, αλλά και λύπη, αποτυχία αλλά και γεμάτες ενθουσιασμό. Είναι τότε που αρχίζεις να αναπολείς στιγμές του παρελθόντος με όμορφους ανθρώπους γεμάτους αγάπη. Ανθρώπους που έχασες και ανθρώπους που σε λησμόνησαν. Και τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι «γιατί;», «τι πήγε στραβά;» και νιώθεις τις σκέψεις σου να κυλάνε πάνω στο μάγουλό σου. Απάντηση, όμως, δε θα πάρεις άνθρωπε! Έτσι είναι η ζωή. Μονάχο σου σε φέρνει, μονάχο σε παίρνει πίσω. Αυτό που έχεις να κάνεις είναι να παλέψεις και να συμφιλιωθείς με τον μεγαλύτερο εχθρό σου, τον εαυτό σου. Τον συνοδοιπόρο σου. Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Άλλοι περνάνε ξυστά από δίπλα σου και άλλοι μπαίνουν και στρογγυλοκάθονται στην καρδιά σου, έτσι απλά!

Εκείνες τις στιγμές να τις αγαπάς. Ανήκουν σε εκείνα τα δειλινά που σε βρίσκουν μόνο σου και σου αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση με την καρδιά σου να κλαίει βουβά.

Είναι εκείνα τα δειλινά που σου αλλάζουν τη ζωή!

_

γράφει η Πόπη Κακλητζιώτη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Χάρης Αγγελογιάννης

    Όταν ένα δειλινό δεν είναι μόνο το τέλος μιας μέρας,όταν η μοναξιά φέρνει παράξενες σκέψεις,αναμνήσεις,απολογισμό στις σχέσεις,στην ίδια τη ζωή,όταν όλ’ αυτά φέρνουν ένα κόμπο στο λαιμό,μπορεί και κάτι παραπάνω………

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου