Όμορφη ειδωλική αγάπη

29.03.2017

Φοβάμαι μια κατάρα…που μάλλον περιπλανιέται...
Μην την αφήσεις να μας βρει
Εν αρχή ην ο πόνος
Θρηνώ στη σιωπή τους σειριακούς φόβους μου
Τα δάκρυα έχουν γεύση όμοια με τη δική σου
Γέλια στην άμμο κι η ονειρική μορφή σου
Έπειτα τέσσερις τροχοί χάραξαν τη διαδρομή
προς τη φυλακή μου
την απομόνωσή μου.
Δε θέλω πυρωμένα αντίο, ούτε αυταπάρνηση
Η ζωή είναι ένα παραφυσικό ταξίδι πολλών εσωτερικών αιτίων και αιτιατών
Ίσως με αυτογνωσία γνωριστούμε καλύτερα
Ίσως η αυτογνωσία να δώσει ουσία στην αλήθεια μας.
Δε μοιάζουν ερωτικά τα λόγια μου μέχρι τώρα μα
θέλω τo μεγαλείο
της σκοτεινής μου έννοιας γυμνό μπροστά
στην αντίληψή σου
στο φυσικό σου σώμα
στη συνείδηση της ψυχής σου...
Η αγάπη σου με ενσωματώνει τελευταία
Κι εγώ αυτήν
Σα να ζούμε μαζί, υπάρχοντας χωριστά σε κοντινές διαστάσεις
Και μου μιλά...Φαντασμαγορία!
Οι αισθήσεις γράφουν ιστορία
Σουρεαλιστική
Πέρα από πραγματική
Κι η παράνοιά μου
θα τελειώσει το νυχτερινό παραμύθι.
Χωρίς τίτλους
Χωρίς εμπόδια
Φραγμούς...
Το πνεύμα της ψυχής μου είσαι
Η καρδιά μου πικρή και ανυπόμονη,
ικέτιδα στο φάσμα σου
ουρλιάζει να μη σ' αφήσω να φύγεις
όχι πριν πάρω
αυτό το φιλί
Αυτήν την ορμή
Οσφύος αρπαγή!
Φοβάμαι ότι θα χάσω
ό,τι δεν έχω βρει.
Αυτήν είναι η κατάρα
Κατακλυσμένη από συναισθήματα που αδυνατώ να περιγράψω.
Αγάπη, έρωτας, θάνατος, ζωή…
Όλα μαζί δε φτάνουν τη σημαντικότητα της εμπειρίας μας
Με το άγνωστο σε πληθυντικό αριθμό να μετράει το άπειρο
Με το μόνο μάθημα
την υφή των μαλλιών σου στα δάχτυλα
την αφθονία των χειλιών σου να με τυλίγει
και την ανάκριση του βλέμματος στους καθρέφτες του
Αποσπάσματα χρόνου αθάνατα.
Σε όλες τις πλάνες!

_

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου