Όμορφη ψυχή

10.02.2017

Ήρθες σαν τον άνεμο από το πουθενά
Μια μεταμόρφωση της γκρίζας μου της στάχτης
Πρότυπα του πώς πρέπει κανείς να αγαπά
χωρίς κανένα όριο ορθό ή αυταπάτης
Άμαθη σοφή ψυχή, αιώνια και ωραία
που ’ναι ακόμα στον πρόλογο ετούτης της ζωής
με βοηθό τον πόθο του Ουρανού, τη μάνα Γαία
έγνεψε ένα όνειρο συνείδησης γυμνής
Όσο το μυαλό να νουθετεί και να προσδίδει
έννοιες και αναλύσεις στο τι το κάθε εστί
στην αυθεντία επίκληση, σε λόγια του Αρχιμήδη
“Δώστε μου μέρος να σταθώ και μετακινώ τη γη”.

Είσαι μια μορφή αγάπης σπάνια στο σύμπαν
ανεπίδεκτη περιγραφής με ανθρώπων λόγια
Σχεδόν πραγματικότητα που ξύπνησε και της είπαν
«Εξαπλώσου όσο θες, δεν έχεις πλέον όρια»
Η λογική ταξίδεψε μαζί κι οι συνειρμοί της
Το πάθος αναπλήρωσε στο σώμα το κενό
Η σκέψη μου ξεκρέμαστη, νεκροί οι οδηγοί της
να την ορίζει το άγνωστο-γνωστό σου θυμικό
Οι ώρες να ακροβατούν με τα δικά τους μέτρα
ταίρι στα δικά μας τα περίεργα σταθμά
να σταματούνε στο άπειρο, να έρχονται στο πέρα
Μετράμε κόντρα σ’ όλα τα μαθηματικά
Τα λόγια σου του άγρυπνου εγώ μου ο καθρέφτης
Απόκοσμη χημεία ενέργειας που επικοινωνεί
Μανιφέστο του έρωτα, της ανασφάλειας κλέφτης
αγγίζεις όλα όσα δεν έχουν αγγιχτεί
Είναι τρελό αυτό που ζω και όμως σ’ αγαπάω
σα Νύμφη στο μελάνι μου εσένα συναντάω.

_

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου