Όνειρα θερινής νυκτός…

13.11.2016

sea_summer

 

Άσπρη βαρκούλα στο γιαλό, την είδα και τη θαύμασα.

Αχ! Ας αρμένιζα κι εγώ και τα νερά να δάμαζα.

Ποιος ξέρει που θα μ΄έβγαζε το κύμα τ΄αεράκι,

Ίσως και να με ξέβγαζε, σε Αιγαίου λιμανάκι!

 

Ή πάλι να με πήγαινε σε χώρες μαγεμένες,

αυτές που χιλιοτραγουδούν τις κοσμοξακουσμένες.

Εκεί ν΄αντάμωνα κι εγώ πανέμορφα κορίτσια,

Που θα κρατούσα αγκαλιά στου ανέμου τα καπρίτσια.

 

Κι όλοι οι ασκοί ν' ανοίγανε, οι του θεού Αιόλου!

Δε θα με πείραζε αυτό... Δε θα με ένοιαζε διόλου.

Γιατί τα αστέρια ξαστεριά θα φέρναν κάποιαν ώρα,

θα διώχνανε την καταχνιά, θα πέρναγε κι η μπόρα.

 

Και πάλι θα μ΄ αρμένιζες στα λαγαρά νερά σου,

χαρίζοντας τη θαλπωρή της αιώνιας αγκαλιάς σου.

Μα χαμένος μες στις σκέψεις μου γυρίζοντας στο σπίτι,

σκέφτηκα ποιος την έχασε για να ΄βρω τέτοια τύχη; 

 

_

γράφει η Μηλιά Τσομπανίδου 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

Έρως

Έρως

Από την πλούσια γενιά του πατρός σου  Στην μίζερη μεριά της μητρός σου...   Πώς γίνεται να κάνεις τέτοιο σαματά  Όταν μπαίνεις στην ψυχή βαθιά, Να χτυπάς βαριά την καρδιά και το μυαλό  Το μόνο που μ΄ αφήνεις· τον αναστεναγμό.   Να τρέμω σαν το ψάρι, να...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Όμορφο κι αυτό το ποίημά σου Μηλιά μου…σαν όνειρο που αρμενίζει σε άσπρη βαρκούλα!!! Την αγάπη μου…να έχεις μια όμορφη εβδομάδα!!!

    Απάντηση
    • Milia Tsobanidou

      Χαίρομαι που σου άρεσε Σοφία μου έστω κι
      αν αυτό έμεινε ένα ”όνειρο θερινής νυκτός”.
      Το επόμενο ίσως πραγματοποιηθεί, γιατί όσο
      ο νους μας πλάθει όνειρα και τ’ αφήνει να αρμενίζουν στο πέλαγος της ζωής, τόσο η ψυχή μας βρίσκει τη δύναμη να αγωνίζεται για την εκπληρώσει κάποιων από αυτά.
      Τα φιλιά μου και καλό ξημέρωμα!!! 🙂

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου