Όνειρα θερινής νυκτός…

Δημοσίευση: 13.11.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

sea_summer

 

Άσπρη βαρκούλα στο γιαλό, την είδα και τη θαύμασα.

Αχ! Ας αρμένιζα κι εγώ και τα νερά να δάμαζα.

Ποιος ξέρει που θα μ΄έβγαζε το κύμα τ΄αεράκι,

Ίσως και να με ξέβγαζε, σε Αιγαίου λιμανάκι!

 

Ή πάλι να με πήγαινε σε χώρες μαγεμένες,

αυτές που χιλιοτραγουδούν τις κοσμοξακουσμένες.

Εκεί ν΄αντάμωνα κι εγώ πανέμορφα κορίτσια,

Που θα κρατούσα αγκαλιά στου ανέμου τα καπρίτσια.

 

Κι όλοι οι ασκοί ν' ανοίγανε, οι του θεού Αιόλου!

Δε θα με πείραζε αυτό... Δε θα με ένοιαζε διόλου.

Γιατί τα αστέρια ξαστεριά θα φέρναν κάποιαν ώρα,

θα διώχνανε την καταχνιά, θα πέρναγε κι η μπόρα.

 

Και πάλι θα μ΄ αρμένιζες στα λαγαρά νερά σου,

χαρίζοντας τη θαλπωρή της αιώνιας αγκαλιάς σου.

Μα χαμένος μες στις σκέψεις μου γυρίζοντας στο σπίτι,

σκέφτηκα ποιος την έχασε για να ΄βρω τέτοια τύχη; 

 

_

γράφει η Μηλιά Τσομπανίδου 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

1-1-3

1-1-3

Η ζωή μας Νεφέλωμα κινούμενο το παίρνει ο αέρας, πότε δω, πότε εκεί μια βγαίνει μπροστά μια κρύβει το φως μια θλιμμένο τρέχει μ’ αγωνία μια ξανθό ζεσταίνει την καρδιά   Οι αλήτες κι οι ονειροπόλοι ξαπλώνουν καταγής και χαζεύουν σιωπηλοί χάνονται στην κίνηση Την...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Όμορφο κι αυτό το ποίημά σου Μηλιά μου…σαν όνειρο που αρμενίζει σε άσπρη βαρκούλα!!! Την αγάπη μου…να έχεις μια όμορφη εβδομάδα!!!

    Απάντηση
    • Milia Tsobanidou

      Χαίρομαι που σου άρεσε Σοφία μου έστω κι
      αν αυτό έμεινε ένα ”όνειρο θερινής νυκτός”.
      Το επόμενο ίσως πραγματοποιηθεί, γιατί όσο
      ο νους μας πλάθει όνειρα και τ’ αφήνει να αρμενίζουν στο πέλαγος της ζωής, τόσο η ψυχή μας βρίσκει τη δύναμη να αγωνίζεται για την εκπληρώσει κάποιων από αυτά.
      Τα φιλιά μου και καλό ξημέρωμα!!! 🙂

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου