Φωτογραφία της Άννας Ρουμελιώτη

 

Έχω κάτι όνειρα μικρά. Φτιαγμένα πάνω σε στιγμές. Που έφυγαν. Που πέρασαν. Που κύλησαν σαν σφαίρα. Μα τα όνειρα έμειναν. Λίγο εκτροχιασμένα. Λίγο τσαλακωμένα. Λίγο απορημένα.
Έχω κάτι όνειρα μικρά. Μη τα φανταστείς υπερφίαλα ή συνταρακτικά. Ζωής ή θανάτου. Του τώρα ή του ποτέ.
Μικρά παιχνίδια τα λέω. Πολύχρωμα μπαλόνια, σαν εκείνα που μαγνητίζουν τα παιδιά. Τέτοια όνειρα. Χαϊδεμένα από το άγγιγμα των σύννεφων και τη ζεστασιά του ήλιου. Ψιχαλιστά σαν πρωτοβρόχι. Αερικά της μυγδαλιάς και ξωτικά της Άνοιξης. Θαλασσινά μελτέμια και κύματα τραγουδιστά.
Όνειρα μικρά. Που τα στριμώχνω στις σκέψεις. Κι ας φωνάζουν εκείνες. Πως δεν προλαβαίνουν. Πως δεν τα προλαβαίνουν.
Όνειρα μικρά. Τα σεργιανάω στην πόλη. Σε κάθε δρόμο της και σε κάθε στενό της. Κι έτσι τη ζωγραφίζω. Με χρώματα της καρδιάς. Κι έτσι της τραγουδάω. Με μουσικές, που με κρατάνε απ΄ το χέρι και με ταξιδεύουν παρέα με νεράιδες.
Τέτοια όνειρα έχω. Τα λες και παραμυθένια. Τα λες και αταίριαστα. Στον τόπο και το χρόνο. Ασύμβατα με τους καιρούς μας να κυκλοφορούν παράπλευρα στον κόσμο μας.
Μικρά, πολύχρωμα όνειρα. Που στροβιλίζονται στο νου μου σαν κλαρωτό φουστάνι. Και χορεύουν μαζί σου. Και τ’ αγαπάω. Και σ’ αγαπάω.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!