Όπου φτωχός και η μοίρα του

16.11.2017

Καθημερινά προσεύχεται να πάει κοντά του. Όμως δεν του κάνει το χατίρι. Κουρασμένος σωματικά και ψυχικά είναι ένα βήμα πριν τα παρατήσει όλα. Απελπισία και απογοήτευση τον έχουν κυριεύσει. Έχασε το παιδί του σε νεαρή ηλικία από σοβαρή ασθένεια. Ποτέ όμως δεν έχασε την πίστη του.

Η γυναίκα του μόνιμα καθηλωμένη στο κρεβάτι. Η κόρη του εντελώς ξαφνικά απέκτησε ένα αυτοάνοσο νόσημα, που την ταλαιπωρεί αρκετά και άθελά της ταλαιπωρεί και αυτή τους δικούς της ανθρώπους.

Άλλο ένα παιδί στην οικογένεια, χωρίς κανένα ιατρικό πρόβλημα με την υγεία του, αλλά στην πραγματικότητα, πιο άρρωστο από όλους, ζώντας αυτήν την κατάσταση στο σπίτι τους. Δεν ξέρει πώς να βοηθήσει. Τον έχει πάρει εντελώς "από κάτω". Είναι απλά  θεατής στο δικό τους οικογενειακό δράμα.

Ο έρμος πατέρας μεγάλος σε ηλικία κυκλοφορεί με ένα ποδήλατο "σα χαμένος", κάνοντας πού και πού κανένα μεροκάματο, μήπως σώσει την κατάσταση. Όλα έχουν πέσει πάνω στις πλάτες του και εκείνος αντί να γυρεύει απαντήσεις στα αμέτρητα "γιατί", περπατά ανάμεσά μας με το κεφάλι ψηλά και ζωγραφισμένο στα χείλη, το ελάχιστο χαμόγελο που του έχει απομείνει.


_

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Η Ωραία Θάσος

Η Ωραία Θάσος

- γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη - Θα ‘χε ένα χρόνο τώρα, ίσως και παραπάνω, που ο Σταμάτης ο Δακαρέμης είχε ανοίξει εκείνο το καινούργιο καφενείο στην πάνω γωνία του Νέου Φαλήρου. Προηγουμένως, ο χώρος αυτός ενοικιαζόταν για κάτι παραστάσεις χοροδράματος, δεν...

Ο Ντόγκυ

Ο Ντόγκυ

Ο Δημητράκης ήταν ένα μοναχικό αγόρι επτά χρόνων. Δεν ήταν αυτό που λέμε ’’μονόχνοτος,’’ παρά ταύτα δεν  έκανε  παρέες και φίλους, ούτε εύκολα ούτε δύσκολα. Στα διαλείμματα του σχολείου, ναι μεν συμμετείχε στα ομαδικά παιχνίδια των συμμαθητών του, μα μόλις ακουγόταν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου