Όταν συναντηθούμε ξανά

26.02.2017

Η Λυδία συνέχιζε να γράφει στον υπολογιστή το βιβλίο της που είχε τίτλο «Όταν συναντηθούμε ξανά». Ήταν ένα μυθιστόρημα, μια ιστορία αγάπης μεταξύ δύο ανθρώπων που αγαπήθηκαν πολύ στη ζωή τους. Σ' αυτό το βιβλίο, ήρωες της ιστορίας ήταν η Σοφία και ο Γεράσιμος, που ήταν παντρεμένοι τα τελευταία οκτώ χρόνια. Ο γάμος τής Σοφίας και του Γεράσιμου ήταν καθαρά συμβατικός. Τη μεταξύ τους γνωριμία την είχαν κάνει οι οικογένειές τους και βασίζονταν σε οικονομικά συμφέροντα.

Στην πραγματικότητα η Σοφία και ο Γεράσιμος δεν ήταν καθόλου ερωτευμένοι σαν ζευγάρι. Η Σοφία ήταν ερωτευμένη και αγαπούσε πραγματικά έναν άλλον άντρα, τον Στέφανο. Το ίδιο και ο Στέφανος εκείνη. Η Σοφία είχε σχέση με τον Στέφανο πριν παντρευτεί τον Γεράσιμο. Και ήταν πραγματικά ένα πολύ αγαπημένο και ταιριαστό ζευγάρι.

Όλα άλλαξαν, δραματικά όμως, όταν οι οικογένειες της Σοφίας και του Γεράσιμου αποφάσισαν πως ο γάμος των παιδιών τους θα τους βοηθούσε οικονομικά. Η Σοφία, όπως και ο Στέφανος, είχαν διατηρήσει μία επικοινωνία σε φιλικό επίπεδο. Στην ουσία όμως, κανένας από τους δύο δεν έβλεπε τον άλλον μόνο φιλικά. Είχαν κάνει μια συμφωνία οι δυο τους, να συναντιούνται μια φορά το χρόνο, την ημέρα που γιόρταζαν την επέτειο της γνωριμίας τους.

Από τότε είχαν περάσει αρκετά χρόνια. Και όμως, αυτή την ημέρα ήταν και οι δυο πιστοί στο ραντεβού τους. Συγκεκριμένα, συναντιόντουσαν σε μια μικρή καφετέρια που ήταν το στέκι τους, όταν ήταν ζευγάρι. Συνήθως, ο Στέφανος έφτανε πρώτος στην καφετέρια και μετά από λίγο έφτανε και η Σοφία. Κάθονταν ο ένας απέναντι από τον άλλον στο τραπέζι και συζητούσαν τα νέα τους.

Στην καφετέρια κάθονταν περίπου δύο ώρες και απολάμβαναν ο ένας την παρέα τού άλλου. Ένιωθαν ότι η ώρα περνούσε πολύ γρήγορα, μέχρι τη στιγμή που αποχωρίζονταν. Όσο βρίσκονταν στην καφετέρια το μόνο που ήθελε η Σοφία ήταν να χαθεί στην αγκαλιά τού Στέφανου. Αυτό ήξερε, όμως, ότι δεν μπορούσε να γίνει, γιατί ήταν παντρεμένη. Έτσι, υπήρχε ένα αδιόρατο φλερτ στην ατμόσφαιρα και τους αρκούσε το φιλικό ενδιαφέρον που έδειχνε ο ένας στον άλλον.

Ο καιρός περνούσε και τόσο η Σοφία, όσο και ο Στέφανος, ήταν σταθεροί σ' αυτήν τη συνάντησή τους. Στην τελευταία τους συνάντηση στην καφετέρια, όμως, ο Στέφανος είχε αποφασίσει να πει στην Σοφία ότι θα ήθελε να είναι πάλι μαζί, σαν κανονικό ζευγάρι! Έτσι, όταν η Σοφία έφτασε στην καφετέρια βρήκε τον Στέφανο να την περιμένει εκεί, όπως συνήθως.

Αφού κάθισε, παρατήρησε ότι ο Στέφανος ήταν λίγο σκεπτικός και προβληματισμένος. Τον ρώτησε αν του συμβαίνει κάτι και εκείνος της απάντησε ήρεμα «Δεν έχω τίποτα γλυκιά μου, κάτσε να παραγγείλουμε και θέλω να σου πω κάτι σοβαρό σήμερα».  Αφού παρήγγειλαν τους καφέδες τους, ο Στέφανος κοίταξε βαθιά στα μάτια την Σοφία. Και αμέσως μετά, χαμογελώντας της, της είπε ότι θα ήθελε να είναι πάλι μαζί σαν ζευγάρι!

Πριν προλάβει να πει κάτι η Σοφία, ο Στέφανος συνεχίζοντας της είπε ακόμα ότι θέλει να πει στον σύζυγό της να χωρίσουν. Και αμέσως μετά, συμπλήρωσε λέγοντας ότι θα ήθελε να παντρευτούν και να είναι για πάντα μαζί! Η Σοφία τον κοιτούσε έκπληκτη, καθώς δεν περίμενε σε καμια περίπτωση ότι η σημερινή τους συνάντηση θα είχε αυτή την εξέλιξη.

Από την άλλη, ο Στέφανος συνεχίζοντας να της χαμογελάει, την ρώτησε ευθέως, αν θα ήθελε να είναι και πάλι μαζί. Τότε η Σοφία, φανερά συγκινημένη, αλλά και τόσο χαρούμενη γι' αυτό που της πρότεινε ο Στέφανος, ο μοναδικός άντρας που αγάπησε τόσο πολύ,  του απάντησε καταφατικά. Και αμέσως μετά, αγκαλιάστηκαν και φιλήθηκαν, αδιαφορώντας για τα αδιάκριτα βλέμματα και το κόσμο που ήταν στην καφετέρια.

Το επόμενο διάστημα, η Σοφία και ο Γεράσιμος είχαν ξεκινήσει τις διαδικασίες τού διαζυγίου τους. Επίσης, η Σοφία με τον Στέφανο είχαν νοικιάσει ένα μικρό, αλλά πολύ ωραίο διαμέρισμα και έμεναν μαζί. Σε λίγο καιρό, όταν θα έβγαινε και επίσημα το διαζύγιο της Σοφίας με τον Γεράσιμο, το ζευγάρι θα παντρευόταν.

Τώρα πλέον η Σοφία και ο Στέφανος ήταν ένα κανονικό ζευγάρι, που περνούσε πολύ χρόνο ο ένας μαζί με τον άλλον. Δεν έβλεπαν την ώρα να παντρευτούν και να κάνουν και τη δική τους οικογένεια. Χρειαζόταν μεγάλο θάρρος, κυρίως από την πλευρά της Σοφίας να πάει κόντρα στα οικονομικά συμφέροντα της οικογενείας της που την είχαν οδηγήσει  στο γάμο που είχε με τον Γεράσιμο. Έπρεπε να «σπάσει τα δεσμά της» και να διεκδικήσει την ζωή που της ανήκε μαζί με τον πραγματικό έρωτα και την μεγάλη της αγάπη, που ήταν ο Στέφανος. Όταν αποφάσισε να το κάνει αυτό, με την παρότρυνση και την στήριξη του Στέφανου βέβαια, τότε βρήκε την πραγματική αγάπη και ευτυχία. Η Σοφία και ο Στέφανος ήταν από εδώ και πέρα πολύ αγαπημένοι και αχώριστοι. Το ιδανικό ζευγάρι, δύο άνθρωποι μαζί για πάντα!

 

_

γράφει η Μαρία Μακαβέλου

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου