Όταν

13.02.2017

Όταν σκοτώνομαι φωνάζω το όνομά σου.

Στα μνήματα κυνηγιούνται φαντάσματα. Από διαφορετικές ηλικίες και ανάσες. Θυμιατό που καπνίζω ξαπλωμένη στο χώμα. Από τη δική σου ανάσα λιβάνι που καίει. Μία τρύπα ικανή εδώ για να θάβει τα όνειρα.

Το σπίτι που σε θρέφει - Το σπίτι που σε ξερνά.

Μπερδεύω συχνά την ανυπαρξία με την ύπαρξη.

Ο χρόνος που σε θάβω - Ο χρόνος που σε ξεθάβω.

Ρολόγια που χτυπούν σταθερά στο ίδιο κυκλικό σημείο των αριθμών που μας μετράνε χώρια και μαζί.

Όταν σκοτώνομαι φωνάζω το όνομά σου.

Σε στάζω με ένα μπουκάλι ακριβό κονιάκ. Τα δέντρα σκιές που χτενίζουν το σκοτάδι της μέρας. Μια άγραφη μέρα μας αφήνει συχνά στη μέση. Σε μια ιστορία που δεν θα γραφτεί ποτέ.

Ο τόπος που σε γέννησε - Ο τόπος που σε αποβάλλει.

Μια μήτρα αγάπης γεμάτη από άτσαλες ραφές. Θα γεννιόμαστε λειψοί θα αγαπιόμαστε μισοί.

Όταν σκοτώνομαι φωνάζω το όνομά σου.

Λάμπεις συχνά σαν εκείνο το φως που με περνά αθόρυβα στην αθανασία. Μα ένας αέρας δυνατά σε φυσά κάθε φορά αφήνοντάς σε γυμνό και ετερόφωτο…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    “Το σπίτι που σε θρέφει – Το σπίτι που σε ξερνά.”
    “Ο χρόνος που σε θάβω – Ο χρόνος που σε ξεθάβω.”
    “Ο τόπος που σε γέννησε – Ο τόπος που σε αποβάλλει.
    “Θα γεννιόμαστε λειψοί θα αγαπιόμαστε μισοί.”

    …Όταν σκοτώνομαι φωνάζω το όνομά σου … όταν ανασταίνομαι η μήτρα ραγίζει …. Καλημέρα!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    ‘Οταν συμβεί . . . η ψυχοφθόρα διαδικασία επαναλαμβάνεται και το μπέρδεμα μεταξύ ανυπαρξίας και ύπαρξης γίνεται μεγαλύτερο. Μου άρεσε πάρα πολύ, Μάχη. Καλή μας εβδομάδα.

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Μπερδεύω συχνά την ανυπαρξία με την ύπαρξη.

    Ο χρόνος που σε θάβω – Ο χρόνος που σε ξεθάβω.

    Ρολόγια που χτυπούν σταθερά στο ίδιο κυκλικό σημείο των αριθμών που μας μετράνε χώρια και μαζί.

    Όταν σκοτώνομαι φωνάζω το όνομά σου…

    Μάχη τι να πω; Το διάβασα αρκετές φορές!! Εξαιρετική σύλληψη!! Εύγε!!!
    Ένας χρόνος άχρονος. Ένας κύκλος που δεν κλείνει. Ύπαρξη ανυπαρξία σε τέλεια επαφή. Αντανακλάσεις και αποτυπώσεις φαινομένων προβάλουν ξανά και ξανά. Ατέρμονη διαδρομή…

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Ελένη! Σε ευχαριστώ κορίτσι μου. Χαίρομαι που σε βλέπω να περνάς από τη σελίδα μας…

      Απάντηση
  4. Μάρθα Δήμου

    Μάχη μου, μου άρεσε πάρα πολύ το τόσο ποιητικό και φιλοσοφημένο κείμενό σου!!! Χρόνος-ύπαρξη -ανυπαρξία-φως- σκιά….η καθημερινή ζωή όλων μας.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου