ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ

10.05.2017

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

(Από την ποιητική του συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ, Αθήνα 2006»)

 

 

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ

 

Ἐδῶ πού κυνηγῆσαν τίς αἶγες τοῦ πέλαγου οὐράνια κόρνα

καί τά τετράδυμα ρύγχη τῆς νύχτας κροτάλιζαν.

Ριπίζοντας τά πλοκάμια τοῦ πόντου

τά σπασμένα κλαδιά τοῦ γαρμπῆ καί τοῦ σορόκου

καί κεῖνο στή μέση τό δέντρο

τοῦ Ἀβεσαλώμ.

Ἐδῶ πού ἀστράβαν οἱ τροπικοί κρατῆρες

τά δάση τεφρώνοντας μετάρσιων ὑφάλων

καί τόν ἄρτο κόβανε τῆς ὀμίχλης μεσάνυχτα

σταυροπόδι οἱ μῆνες.

Ρωγμές κίτρινες καί φλογωπές καί χάσματα

ἀπό ὀσμές θείου. Σκοτωμένο φῶς.

Ἐδῶ ἐκαθήσαμε καί ἐκλάψαμε παλαιῶν ἡμερῶν

τίς ἡγεμονίες καί τά ζώδια κατοικίδια.

Ὦ τροπές ἀλογάριαστες σέ τάξη γεωμετρική.

Πού ζήσαμε

ἀκούγοντας παραμύθια πλησίστια

καί τόν ἀηδονισμό τῶν νερόμυλων.

Πού ζήσαμε

τό νόημα τῶν βουνῶν ἀσάλευτων φυλλομετρώντας

ἤ πού τή λήκυθο φυλάγοντας τῆς νηνεμίας

καταμεσίς στή λυσίκομη πιλαλίστρα τοῦ Αἰγαίου.

Τόν τρίτο αἰῶνα τῆς δυναστείας τοῦ γλαυκοῦ.

Μέ τούς σηματωρούς στά ἀπύλωτα μέτωπα

νά ἀνασκολπίζουν τόν χάρτη τῆς καταιγίδας

καί σάν φτερούγα ὁ ἥλιος τίς γειτονιές τίς πρῶτες

καί τά λατομεῖα τοῦ πράσινου κρούγοντας.

Μέ τις ἀκανθυλλίδες στό κηπαῖο συρματόπλεγμα.

Πῶς ζήσαμε.

Καιρός πού πληρώνεται καί καιρός που πληρώνει.

Τίς ἀρχαῖες ἀποσφραγίζοντας γραφές καί τίς μαντεῖες

καί τά πυρφόρα πουλιά σέ ἀποδημία καλεῖ

ἀπό τό ἀντιπρανές σταλμένα τῶν χρυσανθέμων.

Ὅτι ἄσπαστη παλινοστεῖ ἡ μυθική κλαγγή

καί τόν θρίαμβο πάλι

στό βαθύ βημάτισμα μεταμορφώνει τῶν λεγεώνων.

Ἐκεῖ ὅπου ἔφεγγαν ἄλλοτε

μουσικές σκίζες τό καλοκαίρι.

 

Το ποίημα ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ από την ποιητική του Συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ" του καθηγητή Δημήτρη Λιαντίνη δημοσιεύεται στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net κατόπιν αδείας της συζύγου του και καθηγήτριας φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Νικολίτσας Γεωργοπούλου - Λιαντίνη, η οποία είναι κάτοχος των πνευματικών δικαιωμάτων. Περισσότερα για τον Δημήτρη Λιαντίνη μπορείτε να βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα liantinis.gr.

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου