ΑΛΔΕΒΑΡΑΝ

3.05.2017

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

(Από την ποιητική του Συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ», Αθήνα 2006)

 ΑΛΔΕΒΑΡΑΝ

 

Οἱ πρῶτες παπαροῦνες τοῦ Μάη

ραμφίσανε μέ αἵματα τῆς ἄνοιξης

τό λαχουρί φουστάνι.

Δαμάστηκεν ὁ ἵμερος τῆς χλόης καθώς οἱ ἡλιαητοί

γιόρτασαν τήν γιορτή τῶν ταυροκαθαψίων.

Ἀπάντεχα μᾶς ξέβρασε ἡ βάρκα τῆς ἐλπίδας

στήν ἀκροπελαγιά τῆς μνήμης.

Χέρια καιρό γυμνασμένα γιά τό δοξάρι καί τόν πόλεμο

πού δέν ἄνοιξαν δρόμο καί πόρο

γιά τήν μεγάλη χώρα.

Ποῦ εἶναι τῆς γιορτῆς τό ρηγικό κεμέρι

ἡ σπατάλη μας ἀσπέδιστη

στοῦ κόσμου τήν ἀγυρτεία.

Ποῦ εἶναι τῆς Κυριακῆς τό αὔγασμα

μέ τά σπασμένα κρύσταλλα τῆς καμπάνας

καί τό μακεδονήσι στά μαλλιά.

Κι ὁ ξυλοκόπος τοῦ ὕπνου πού ἀνέβαινε

σκαλί – σκαλί τήν σκάλα

νά πριονίσει τό ἀσημόδεντρο στό δάσος τοῦ φεγγαριοῦ.

Ποῦ εἶσαι κλεισμένη ὦ!

στόν στειχιωμένο πύργο τῆς σιωπῆς

πιό ψηλή ἀπό τοῦ ἥλιου τόν ἴσκιο.

Ἄσπρη σάν τόν περιστεριώνα

πού ἀδιάκοπα κυβερνᾶ τά φτερά τῶν ἤχων.

Τήν ἔγνοια μας στούς λαμνοκόπους ἀφήσαμε

τῶν πουλιῶν.

Καί τοῦ ψωμιοῦ τόν κόπο καί τό κρασί

στήν ἁπλωσιά τοῦ ἀργέστη καί τόν καιρό

τόν πρωτομάστορα.

Ψηλώσαμε τήν ἐλεγεία της βροχῆς ἴσαμε τίς κορφές

τῶν κυπαρισσιῶν.

Τῶν κυπαρισσιῶν πού λογχίζουν ἀνάηχα τά σωθικά τῆς νύχτας.

Τά ἔργα καί οἱ μέρες μας

σκουτάρια καί φλάμπουρα νά φοβερίζουν τόν χάροντα

καβαλάρη στό ἀντίδρομο στρατοκαρτέρι.

Θά γράφεις μέ τό δάχτυλο

στήν μάταιην εὐκολία τῆς θάλασσας

τόν ἔρωτα καί τήν μακρυνή φωνή σου.

Καί θά κοιμᾶσαι σάν παιδί

στῶν ρόδων τά ματόφυλλα.

Ὅταν θά λαμπαδιάζεις μόνη ἐσύ

ἀσύγκριτη

στ’ ἀρκουδορέματα καί τίς ὀροσειρές τῆς μνήμης.

Το ποίημα ΑΛΔΕΒΑΡΑΝ από την ποιητική του Συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ" του καθηγητή Δημήτρη Λιαντίνη δημοσιεύεται στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net κατόπιν αδείας της συζύγου του και καθηγήτριας φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Νικολίτσας Γεωργοπούλου - Λιαντίνη, η οποία είναι κάτοχος των πνευματικών δικαιωμάτων. Περισσότερα για τον Δημήτρη Λιαντίνη μπορείτε να βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα liantinis.gr.

Ακολουθήστε μας

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

Ψαλμωδία του μοναδικού

Στου κόσμου τις ανηφοριές

Έγειρε ο ήλιος χαμηλά, φλόγες του ακούμπησαν κορφές παίρνει μαζί του μυστικά, ανθρώπων μόνων τις σιωπές ταξίδι καθημερινό σ άγνωστες πολιτείες σ αυτά που κρύβουν οι ψυχές, λυγμών οι συνοικίες   Έπεσε η νύχτα στα στενά, στους δρόμους στις πλατείες στου κόσμου τις...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου