Αβεβαιότητα

29.01.2017


Ένα πουλάκι κάθεται

επάνω στο κλαδί
κοιτά τη φύση γύρω του
και σιγοκελαηδεί.
Τη βλέπει πόσο όμορφη
φαντάζει κάθε μέρα
μέσα στου ήλιου τη χλιδή,
στο κρύο του αέρα.

Δεν την τρομάζει τίποτε
καμαρωτή φαντάζει,
κοιτά τον κόσμο γύρω της
και βαριαναστενάζει.
Και τη ρωτάει το πουλί
με το δικό του τρόπο
“Τι σε φοβίζει φύση μου
σε τούτο δω τον τόπο;”

“Τίποτε δεν με φόβιζε
καμαρωτή κοιτούσα,
κανέναν άνθρωπο στη γη
δεν τον κακολογούσα.
Άνθρωποι είναι έλεγα
λάθη πολλά θα κάνουν,
μα απ’ ότι ακούω γύρω μου
τώρα το παρακάνουν.

Καθημερνά πειράματα
νέες ανακαλύψεις
ισοπεδώνουν γύρω μας
τις ομορφιές της φύσης.
Αυτή είναι η αιτία κι αφορμή
και της δικής μου θλίψης
γιατί φοβάμαι πως κι εσύ
μια μέρα θα εκλείψεις.

Θα πάψεις να μου τραγουδάς
με τη γλυκιά φωνή σου,
κλωνάρι δέντρου να πιαστείς
θα ψάχνεις, ναι, θυμήσου!
Όπου γυρίσεις γη καμένη,
άρχισαν οι ξεριζωμοί.
Ακούς τη γη;
Βαρυγκωμεί, βαρυγκωμεί!”

_

γράφει η Μηλιά Τσομπανίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Μηλιά μου αγαπημένη, υπέροχο και ομορφογραμένο το ποιήμά σου…νόημα, λέξεις, εικόνες, μάθημα ζωής για όλους μας η τρυφερή συνομιλία της φύσης και του πουλιού!!!Ευχαριστούμε!!! Καλο βράδυ!!!

    Απάντηση
    • Milia Tsobanidou

      Γλυκιά μου Σοφία σ’ ευχαριστώ πολύ που είσαι πάντα κοντά μου. Εύχομαι το κελάηδισμα των πουλιών να μην πάψει ποτέ να ηχεί στ’ αυτιά μας. Θέλω να πιστεύω πως είναι στο χέρι μας να αποτρέψουμε τα χειρότερα.
      Να έχεις ένα όμορφο βράδυ!!! 🙂

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου