τοβιβλίο.net

Select Page

Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί

Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί

«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,
αγάπην δε μη έχω,
γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.
Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν,
και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν,
αγάπην δε μη έχω,
ουδέν ειμί…»
Απόστολος Παύλος, Προς Κορινθίους Α' Επιστολή,

Α-γά-πη. Συλλαβίζουμε μαζί με δέος μια τρισύλλαβη λέξη ιερή και αναντικατάστατη. Την ονομάζουμε συχνά μα σπάνια καταλαβαίνουμε το μεγαλείο της. Είναι από εκείνες τις λέξεις που θεριεύουν τον κήπο της καρδιάς και ανθίζουν ό,τι σπόρι του πετάξεις. Η αγάπη είναι η Άνοιξη που νικά τον όποιο Χειμώνα έχει διαβεί τον δρόμο μας. Είναι το κλειδί σε εκείνη την πόρτα που δυσκολευόμαστε πάντα να ανοίξουμε για να μπούμε σε εκείνο το δωμάτιο που κρέμονται τα θέλω μας. Οι ελπίδες μας. Οι στεναχώριες μας. Τα όνειρά μας. Είναι η εσωτερική μας φωνή. Είναι το όπλο μας. Η Αγάπη είναι ευτυχία…

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς
Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς;
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς;
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς;
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ακούς;
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς... 
Οδυσσέας Ελύτης, Μονόγραμμα

Η αγάπη δεν πουλιέται. Δεν αγοράζεται. Δεν εξαγοράζεται. Δεν δανείζεται. Δεν διαγράφεται. Δεν παραγράφεται. Δεν θυμώνει. Δεν μαλώνει. Δεν εκδικείται. Δεν μισεί. Δεν φθίνει. Δεν στερεύει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει…

Αν κάποτε πεθάνω, μην ακούσεις ποτέ πως τάχα «κείμαι ενθάδε»: εσύ θα με βρεις στην αναπνοή του αγέρα, στο φευγαλέο, παιδικό χαμόγελο.
Αν κάποτε πεθάνω, μη διαβάσεις ποτέ το όνομά μου σε πέτρα: εσύ θα ξέρεις να μ’ ακούσεις στον αχό της άνοιξης και στην επιμονή του ήχου της βροχής.
Αν κάποτε πεθάνω, μην πιστέψεις ποτέ πως η αγάπη μου τελείωσε: σκέψου πως θα σε περιμένει, σ’ άλλες αισθήσεις περιγράφοντας την ομορφιά σου
Μαρία Λαϊνά, Δ’ Θριαμβικό – Επέκεινα

Αγάπη. Ο τρόπος που πλησιάζουμε τον άλλον και γινόμαστε καθρέφτες, καθρεφτίζοντας την ίδια μας την ψυχή. Ο τρόπος που πλησιάζουμε τον διπλανό μας με χέρι αγνό και ακουμπάμε πάνω στην πλάτη του. Ο τρόπος που γινόμαστε προέκταση και επέκταση δική μας και των άλλων. Ο τρόπος που νιώθουμε τον πόνο, τον θυμό, την χαρά την λύπη του διπλανού μας. Ο τρόπος που ενώνουμε τις ψυχές μας και γινόμαστε ένα. Ο αξεπέραστος τρόπος που το παζλ των ανθρώπων φτιάχνει εκείνη την μοναδική εικόνα. Με το διάχυτο φως να εισέρχεται ανάμεσα στα κομμάτια και να το μετουσιώνει σε πλάκα χρυσού από εκείνες που δεν φυλάσσονται σε θησαυροφυλάκια μα στα γνήσια μέρη της καρδιάς.

Θα ᾿θελα να φωνάξω τ᾿ όνομά σου, Αγάπη, μ᾿ όλη μου την δύναμη.
Να τ
᾿ ακούσουν οι χτίστες απ᾿ τις σκαλωσιές και να φιλιούνται με τον ήλιο
να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστές και ν
᾿ ανασάνουν όλα τα τριαντάφυλλα
να τ
᾿ ακούσει η Άνοιξη και να ᾿ρχεται πιο γρήγορα
να το μάθουν τα παιδιά για να μην φοβούνται το σκοτάδι,
να το λένε τα καλάμια στις ακροποταμιές, τα τρυγόνια πάνω στους φράχτες
να τ
᾿ ακούσουν οι πρωτεύουσες του κόσμου και να το ξαναπούνε μ᾿ όλες τις καμπάνες τους
να το κουβεντιάζουνε τα βράδια οι πλύστρες χαϊδεύοντας τα πρησμένα χέρια τους.
Τάσος Λειβαδίτης, Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας – V

Αγάπη. Δεν την φωνάζει κανείς μα κάνει ηχώ. Τρέφεται εκ των έσω και προσφέρει δίχως ανταλλάγματα. Αγάπη. Εκείνη που μαλακώνει το νου. Ομορφαίνει τη μέρα. Μερεύει τη νύχτα. Βαστά το χέρι στο σκοτάδι και δίνει το δικό της φως. Να βλέπει ο νους, να προχωρά η σκέψη, να σκίζεται η μοναξιά στα δυο, στα τρία, στα τέσσερα.

Κι ήμουν στο σκοτάδι.
Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα
Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Κώστας Καρυωτάκης, Αγάπη

Αγάπη. Εκείνη που δεν ξεχνά. Εκείνη που θυμάται. Εκείνη που νοσταλγεί. Εκείνη που συγκινείται. Εκείνη που πονά. Εκείνη που δακρύζει. Με δάκρυα όμορφα, αγνά, καταλυτικά. Αγάπη που ονομάζει τους ζωντανούς μα και τους πεθαμένους. Αγάπη που δεν ξεχωρίζει το πέρασμα αυτό. Τι κι αν περνά η ζωή τι κι αν δεν υπάρχει αθανασία; Αθάνατοι μένουν όσοι κατοικούν στην καρδιά μας. Αθάνατα μένουν όσα έπλεξε η καρδιά μας, φώλιασε βαθιά μέσα της και τα έκανε δικά της παιδιά. Ανθρώπους, ιδέες, αξίες... 

Αυτό το αίσθημα της αγάπης, είναι σαν ένα κλίμα αθανασίας μέσα στον άνθρωπο. Περισσότερο από τη μουσική, από την ποίηση κι από την επιστήμη, νομίζεις πως ενώνει τα τέσσερα σημεία του σύμπαντος μέσα σου.
Αγάπη σημαίνει πληρότητα.
Μια πληρότητα που ξεχειλίζει την ιερότητά της και πολλές φορές αναβλύζει σε δάκρυα...
Νικηφόρος Βρεττάκος, Απόσπασμα από το έργο του «Δυο άνθρωποι μιλούν για την Ειρήνη του κόσμου»

Αγάπη λοιπόν. Των παιδιών. Των γέρων. Των ανθρώπων. Εκείνη που δεν υποκρίνεται. Δεν χωρά σε εκδηλώσεις δήθεν έκφρασης της. Σε φιλανθρωπίες και γλυκανάλατα γκαλά. Δεν κραυγάζει. Δεν φαντάζει. Δεν γυαλίζει. Δεν αντιγράφεται. Δεν ρευστοποιείται. Δεν παίζει στα κανάλια. Δεν βγαίνει στα παράθυρα. Δεν φοριέται. Δεν είναι της μόδας. Αγάπη. Δεν είναι Χριστουγεννιάτικη. Μα ούτε και δέντρο Χριστουγεννιάτικο να λάμπει από τα μέσα του Νοεμβρίου, να ξεστολίζεται μετά του Αη Γιαννιού, να πακετάρεται και να τρυπώνει στο πατάρι μέχρι να ξαναέρθουν οι επόμενες γιορτές.  Συνηθίσαμε να την προβάλλουμε ως ζητιάνα τέτοιες μέρες. Απλώνει το χέρι της και ζητά ελεημοσύνη. Αυτές τις μέρες, την ξεφτιλίζουμε ζητώντας από τον κόσμο να αγαπήσει, τους γονείς του, τα παιδιά του, τους ηλικιωμένους, τους φτωχούς, τους πρόσφυγες, τους ταλαιπωρημένους από τη ζωή. Προβάλλουμε στα κανάλια διαφημιστικά μηνύματα για συλλόγους υγείας και κοινωνικής προστασίας, φοράμε τα καλά μας και ρίχνουμε τον οβολό μας σε χέρια μαυρισμένα, σε ψυχές μαραμένες, χαϊδεύοντας και πάλι την γούνα της ματαιοδοξίας μας, φορώντας την μάσκα της ανθρωπιάς με ένα χυδαίο εορταστικό εαυτό.

Η Αγάπη  δεν θέλει γιορτές.  Η  Αγάπη είναι η ίδια γιορτή. Η Αγάπη δεν θέλει φιλανθρωπίες ούτε τις λιγοστές χριστουγεννιάτικες ανθρώπινες πράξεις μας. Η Αγάπη είναι ανθρωπιά από μόνη της. Μπαίνει στην τσέπη της καρδιάς. Κι όποιος την έχει αγαπά. Κι όποιος αγαπά αγαπιέται... δίχως γιρλάντες και ασημόσκονες.

Si vis amari, ama
Σενέκας, Ρωμαίος φιλόσοφος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

8 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Δεν βρίσκω λόγια αγαπημένη μου Μάχη!Γι αυτό…απλά…σε ευχαριστώ!Εύχομαι η κάθε σου μέρα να είναι γιορτή!Να είσαι καλά!

    Απάντηση
  2. Χριστίνα Σουλελέ

    “Συνηθίσαμε να την προβάλλουμε ως ζητιάνα τέτοιες μέρες. Απλώνει το χέρι της και ζητά ελεημοσύνη. Αυτές τις μέρες, την ξεφτιλίζουμε ζητώντας από τον κόσμο να αγαπήσει, τους γονείς του, τα παιδιά του, τους ηλικιωμένους, τους φτωχούς, τους πρόσφυγες, τους ταλαιπωρημένους από τη ζωή”. Τα είπες όλα όπως και ό,τι η αγάπη δεν πακετάρεται ουτε βγαίνει σεργιάνι μόνο σε μεγάλες γιορτές. Σε ευχαριστούμε Μάχη γι αυτό το κείμενο.

    Απάντηση
  3. Απόστολος Παλιεράκης

    Αν γράψω κάτι θα σ’ αδικήσω. Να σου ευχηθώ μόνο,νοιώθω σιγουριά!

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Σας ευχαριστώ όλους…. σας εύχομαι υγεία και αγάπη….τα δύο απαραίτητα συστατικά για μια όμορφη ζωή.

    Απάντηση
  5. Μάριαμ

    Αναρωτιομαστε ποτε γιατι ολα τα παιδια ειναι ομορφα; κι ας μην ειναι καποια. Ειναι ομως ολα ομορφα διοτι λαμπουν τα ματια τους απο μεσα, διοτι φεγγει ολη τους η ψυχη, διοτι η καρδια τους εχει ματια που βλεπει τον κοσμο αλλοιως: μεσα απ τα δικα τους ματια που το φυσικο τους ειναι να αποδεχονται τον οποιον αλλον, να μην τον κατακρινουν, να δινουν οτι εχουν, να μιλανε απλα, ν’ άγαπανε απλα.
    Αρχικα βλεπουμε μεσα απ τα ματια της καρδιας μας. Μετα με τα ματια του νου μας. Τα παιδια δεν αγαπανε απο αναγκη, ουτε γιατι καποιος τους το εμαθε. Αγαπανε γιατι ετσι ειναι τα παιδια. Ετσι ειναι φτιαγμενα εξ αρχης. Για τα παιδια η αγαπη ειναι πραξη.
    Και καπου εκει, κοντα στην αρχη, τους το χαλαμε διοτι εμεις εχουμε ξεχασει πως ν αγαπαμε οπως αυτα.
    Η αγαπη, που είναι τοσο βαθια, τοσο ανυποτη, μπορει να εκφραστει τοσο απλα, με τοσο λιγα, μ έναν τοσο αδιορατο τροπο ώστε να γινεται σχεδον αορατη, να περναει, διχως να είναι κρυφη, απαρατηρητη όμως, κι αθωρητη αν δεν κοιταξουμε καπως πιο προσεκτικα.-οπως συχνα και τα παιδια μας. Οχι τα “δικα μας” μονο αλλα τα παιδια παντου που ειναι και δικα μας. Οπως ο διπλανος μου ειναι εγω κι εγω αυτος.
    Και ειναι ντροπη μας να τους στερουμε την χαρα της αγαπης διοτι εμεις την εχουμε ξεχασει.
    οταν ειπε ο Αποστολος Παυλος: “…..ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου.”, δεν εννοουσε την αγαπη.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Τα παιδιά είναι ΟΛΑ όμορφα και ΟΛΑ τους όμορφα αγαπάνε. Ας διδασκόμαστε…. Καλή σας χρονιά

      Απάντηση
  6. Μάρθα Δήμου

    Αγαπητή μου Μάχη, συγχαρητήρια για την “σπουδή στην αγάπη” που συνέγραψες.Η στροφή σου στην εμβάθυνση, εν είδει δοκιμίου, συναισθημάτων όπως ο έρωτας, η αγάπη και ό,τι άλλο εμπνευστείς είναι μια εξέλιξη στη συγγραφή σου που θα σε οδηγήσει πολύ ψηλά.
    Με μεγάλη χαρά διαπιστώνω επίσης ότι καταργείς τις “κόκκινες” γραμμές και αντί για αυτές δημιουργείς μονοπάτια και γέφυρες.Περιμένω πάρα πολλά ακόμη και χαίρομαι ιδιαίτερα για την δημιουργική πορεία σου.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Μάρθα μου τα λόγια σου με τιμούν… σε ευχαριστώ που αφιέρωσες από τον πολύτιμο χρόνο σου για το κείμενό μου… Προσπαθώ…τριγυρίζω…να κατανοήσω μέσα από την ίδια μου τη γραφή… Δοκιμάζω…και δοκιμάζομαι. Καλή χρονιά σου εύχομαι με υγεία πάνω από όλα

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Έρευνα

Ημερολόγιο 2019

Εγγραφείτε στο newsletter

Ενημέρωση μόνο για λογοτεχνικούς διαγωνισμούς

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος