Αγάπη σαν αυτή, μία στα χίλια χρόνια…

8.01.2017

Γυρίζει πίσω η καρδιά σε τόπους ανθισμένους,

Εκεί που πρωτοδώσαμε όρκους ευλογημένους.

«Θα είμαστε πάντα μαζί – όσα περάσουν χρόνια,

πανέμορφες αμυγδαλιές κι όλο τριγύρω χιόνια!

Δεν θα σταθεί εμπόδιο κανείς σ’ αυτή την πλάση!

Εσύ θα είσαι πλάι μου... Ο κόσμος να χαλάσει!»

Σκαλίσαμε στο δέντρο μας τ’ όνομα το δικό μας

Κι αρχίσαμε τους κύκλους μας στ’ ονειροδρόμιό μας!

 

Όμως τη ζήλεψαν πολλοί εκείνη την αγάπη...

Και γίνηκαν τα λόγια τους όξος, χολή κι αγκάθι...

Μα όσο κι αν πολέμησαν το κάστρο μας δεν πέφτει!

Αντέχει μπόρες το σκαρί, λιμάνι όταν έχει!

Οι κλώνοι μας ανθίσανε... Οι πόνοι μάς ενώναν!

Οικογενειακοί δεσμοί τη θέληση ατσαλώναν!

«Κράτα» μου είπες «Μη λυγάς! Κι ετούτο θα περάσει!

Εμείς θα είμαστε μαζί στ’ ονείρου μας τη χάση!»

 

Κι εκεί που όλο σύννεφα πρόβαιναν στη ζωή μας

Ήλιος λαμπρός η αγάπη μας φώτιζε το στρατί μας!

Αστραποβρόντα ο ουρανός κι έτρεμες σα σπουργίτι...

Μα ήμουν πάντα το δαδί που ζέσταινε το σπίτι!

Όταν διψούσα, ήσουνα πηγή δροσιάς τα βράδια,

Κι έσβηνες μονοκοντυλιά του πόνου τα σημάδια!

 

Κι έτσι περνούνε οι καιροί, διαβαίνουνε οι χρόνοι

μα ο εις τ’ αλλού απλώνουμε τσ’ αγάπης το σεντόνι!

Οι κλώνοι μας βγάλαν ανθούς κι αυτοί με τη σειρά τους

Και στήσαν αετοφωλιές να βάλουν τα όνειρά τους!

 

Μείναμε τώρα μοναχοί! Οι ώμοι μας βαραίνουν,

Τα χείλη μένουν σφαλιχτά και οι κραυγές σωπαίνουν!

Τα ροζιασμένα χέρια σου ακόμα μ’ αγκαλιάζουν

Κι οι νύχτες μου, μα τω Θεώ, σαν όνειρο μού μοιάζουν!

Κι όταν στα μάτια σου με μιας παράπονο προβάλλει

Γίνεται αλάτι και νερό μες στη δική μου αγκάλη!

 

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

(E' Πανελλήνιος Ποιητικός Διαγωνισμός «Καισάριος Δαπόντες»)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Κυνηγώντας απολιθώματα

Κυνηγώντας απολιθώματα

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που πέφτει...

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Φειδίας και ζωφόρος του Παρθενώνα   Δύο αιώνες βίαιης αποκοπής το μέλλον μια αρχαίας άγνωστης χώρας Άγνωστος ο πλαστουργός Φειδίας ανύπαρκτος ο Παρθενώνας   Ο Δυτικός πολιτισμός λησμόνησε την μήτρα του τη χρήση των Μουσείων ως χώρων αφιερωμένων στις Μούσες   Ελληνίδες...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιωτη

    Λόγια βγαλμένα από μία καρδιά που ξεχειλίζει από τόση αγάπη κι η αγάπη ετούτη έρχεται και αγκαλιάζει κι εμάς και τον κόσμο όλο. Με συγκινησατε πολύ κυρία Χρυσουλα. Σας εύχομαι καλή χρονιά !!Να είστε γεροί και να υμνείτε την αγάπη σας έως τα βαθιά γεράματα!!!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    “Τα ροζιασμένα χέρια σου ακόμα μ’ αγκαλιάζουν”. Πανέμορφη εικόνα. Πολύ όμορφο Χρυσούλα μου. Συγχαρητήρια για τη βράβευσή σου. Καλή χρονιά. Εύχομαι πάντα τα καλύτερα και βεβαίως πολύ, πολύ αγάπη.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου