Αγάπη σαν αυτή, μία στα χίλια χρόνια…

8.01.2017

Γυρίζει πίσω η καρδιά σε τόπους ανθισμένους,

Εκεί που πρωτοδώσαμε όρκους ευλογημένους.

«Θα είμαστε πάντα μαζί – όσα περάσουν χρόνια,

πανέμορφες αμυγδαλιές κι όλο τριγύρω χιόνια!

Δεν θα σταθεί εμπόδιο κανείς σ’ αυτή την πλάση!

Εσύ θα είσαι πλάι μου... Ο κόσμος να χαλάσει!»

Σκαλίσαμε στο δέντρο μας τ’ όνομα το δικό μας

Κι αρχίσαμε τους κύκλους μας στ’ ονειροδρόμιό μας!

 

Όμως τη ζήλεψαν πολλοί εκείνη την αγάπη...

Και γίνηκαν τα λόγια τους όξος, χολή κι αγκάθι...

Μα όσο κι αν πολέμησαν το κάστρο μας δεν πέφτει!

Αντέχει μπόρες το σκαρί, λιμάνι όταν έχει!

Οι κλώνοι μας ανθίσανε... Οι πόνοι μάς ενώναν!

Οικογενειακοί δεσμοί τη θέληση ατσαλώναν!

«Κράτα» μου είπες «Μη λυγάς! Κι ετούτο θα περάσει!

Εμείς θα είμαστε μαζί στ’ ονείρου μας τη χάση!»

 

Κι εκεί που όλο σύννεφα πρόβαιναν στη ζωή μας

Ήλιος λαμπρός η αγάπη μας φώτιζε το στρατί μας!

Αστραποβρόντα ο ουρανός κι έτρεμες σα σπουργίτι...

Μα ήμουν πάντα το δαδί που ζέσταινε το σπίτι!

Όταν διψούσα, ήσουνα πηγή δροσιάς τα βράδια,

Κι έσβηνες μονοκοντυλιά του πόνου τα σημάδια!

 

Κι έτσι περνούνε οι καιροί, διαβαίνουνε οι χρόνοι

μα ο εις τ’ αλλού απλώνουμε τσ’ αγάπης το σεντόνι!

Οι κλώνοι μας βγάλαν ανθούς κι αυτοί με τη σειρά τους

Και στήσαν αετοφωλιές να βάλουν τα όνειρά τους!

 

Μείναμε τώρα μοναχοί! Οι ώμοι μας βαραίνουν,

Τα χείλη μένουν σφαλιχτά και οι κραυγές σωπαίνουν!

Τα ροζιασμένα χέρια σου ακόμα μ’ αγκαλιάζουν

Κι οι νύχτες μου, μα τω Θεώ, σαν όνειρο μού μοιάζουν!

Κι όταν στα μάτια σου με μιας παράπονο προβάλλει

Γίνεται αλάτι και νερό μες στη δική μου αγκάλη!

 

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

(E' Πανελλήνιος Ποιητικός Διαγωνισμός «Καισάριος Δαπόντες»)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιωτη

    Λόγια βγαλμένα από μία καρδιά που ξεχειλίζει από τόση αγάπη κι η αγάπη ετούτη έρχεται και αγκαλιάζει κι εμάς και τον κόσμο όλο. Με συγκινησατε πολύ κυρία Χρυσουλα. Σας εύχομαι καλή χρονιά !!Να είστε γεροί και να υμνείτε την αγάπη σας έως τα βαθιά γεράματα!!!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    “Τα ροζιασμένα χέρια σου ακόμα μ’ αγκαλιάζουν”. Πανέμορφη εικόνα. Πολύ όμορφο Χρυσούλα μου. Συγχαρητήρια για τη βράβευσή σου. Καλή χρονιά. Εύχομαι πάντα τα καλύτερα και βεβαίως πολύ, πολύ αγάπη.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου