Select Page

Αγάπη σαν αυτή, μία στα χίλια χρόνια…

Αγάπη σαν αυτή, μία στα χίλια χρόνια…

Γυρίζει πίσω η καρδιά σε τόπους ανθισμένους,

Εκεί που πρωτοδώσαμε όρκους ευλογημένους.

«Θα είμαστε πάντα μαζί – όσα περάσουν χρόνια,

πανέμορφες αμυγδαλιές κι όλο τριγύρω χιόνια!

Δεν θα σταθεί εμπόδιο κανείς σ’ αυτή την πλάση!

Εσύ θα είσαι πλάι μου... Ο κόσμος να χαλάσει!»

Σκαλίσαμε στο δέντρο μας τ’ όνομα το δικό μας

Κι αρχίσαμε τους κύκλους μας στ’ ονειροδρόμιό μας!

 

Όμως τη ζήλεψαν πολλοί εκείνη την αγάπη...

Και γίνηκαν τα λόγια τους όξος, χολή κι αγκάθι...

Μα όσο κι αν πολέμησαν το κάστρο μας δεν πέφτει!

Αντέχει μπόρες το σκαρί, λιμάνι όταν έχει!

Οι κλώνοι μας ανθίσανε... Οι πόνοι μάς ενώναν!

Οικογενειακοί δεσμοί τη θέληση ατσαλώναν!

«Κράτα» μου είπες «Μη λυγάς! Κι ετούτο θα περάσει!

Εμείς θα είμαστε μαζί στ’ ονείρου μας τη χάση!»

 

Κι εκεί που όλο σύννεφα πρόβαιναν στη ζωή μας

Ήλιος λαμπρός η αγάπη μας φώτιζε το στρατί μας!

Αστραποβρόντα ο ουρανός κι έτρεμες σα σπουργίτι...

Μα ήμουν πάντα το δαδί που ζέσταινε το σπίτι!

Όταν διψούσα, ήσουνα πηγή δροσιάς τα βράδια,

Κι έσβηνες μονοκοντυλιά του πόνου τα σημάδια!

 

Κι έτσι περνούνε οι καιροί, διαβαίνουνε οι χρόνοι

μα ο εις τ’ αλλού απλώνουμε τσ’ αγάπης το σεντόνι!

Οι κλώνοι μας βγάλαν ανθούς κι αυτοί με τη σειρά τους

Και στήσαν αετοφωλιές να βάλουν τα όνειρά τους!

 

Μείναμε τώρα μοναχοί! Οι ώμοι μας βαραίνουν,

Τα χείλη μένουν σφαλιχτά και οι κραυγές σωπαίνουν!

Τα ροζιασμένα χέρια σου ακόμα μ’ αγκαλιάζουν

Κι οι νύχτες μου, μα τω Θεώ, σαν όνειρο μού μοιάζουν!

Κι όταν στα μάτια σου με μιας παράπονο προβάλλει

Γίνεται αλάτι και νερό μες στη δική μου αγκάλη!

 

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

(E' Πανελλήνιος Ποιητικός Διαγωνισμός «Καισάριος Δαπόντες»)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μαίρη Κάντα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Μέγαρα. Αποφοίτησα από την Φιλοσοφική σχολή των Ιωαννίνων. Το 2010 μετακόμισα μόνιμα στην Αθήνα για να σπουδάσω δημοσιογραφία στο ιεκ "ΑΚΜΗ". Έχω παρακολουθήσει ακόμα σεμινάρια νοηματικής γλώσσας και θεατρικής γραφής, ενώ συνεχίζω τις σπουδές μου στην λογοτεχνική γραφή στη " Tabula Rasa". Λατρεύω την Αθήνα, γιατί σε αυτή την πόλη, έγιναν πραγματικότητα όλα τα όνειρά μου. Αγαπάω επίσης το ουράνιο τόξο μετά από μία καταιγίδα. Μου θυμίζει πως όσα προβλήματα και αν υπάρχουν, κάποια στιγμή έρχεται το «ουράνιο τόξο», η λύση στα προβλήματα.

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιωτη

    Λόγια βγαλμένα από μία καρδιά που ξεχειλίζει από τόση αγάπη κι η αγάπη ετούτη έρχεται και αγκαλιάζει κι εμάς και τον κόσμο όλο. Με συγκινησατε πολύ κυρία Χρυσουλα. Σας εύχομαι καλή χρονιά !!Να είστε γεροί και να υμνείτε την αγάπη σας έως τα βαθιά γεράματα!!!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    “Τα ροζιασμένα χέρια σου ακόμα μ’ αγκαλιάζουν”. Πανέμορφη εικόνα. Πολύ όμορφο Χρυσούλα μου. Συγχαρητήρια για τη βράβευσή σου. Καλή χρονιά. Εύχομαι πάντα τα καλύτερα και βεβαίως πολύ, πολύ αγάπη.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!