Αγάπη σαν αυτή, μία στα χίλια χρόνια…

8.01.2017

Γυρίζει πίσω η καρδιά σε τόπους ανθισμένους,

Εκεί που πρωτοδώσαμε όρκους ευλογημένους.

«Θα είμαστε πάντα μαζί – όσα περάσουν χρόνια,

πανέμορφες αμυγδαλιές κι όλο τριγύρω χιόνια!

Δεν θα σταθεί εμπόδιο κανείς σ’ αυτή την πλάση!

Εσύ θα είσαι πλάι μου... Ο κόσμος να χαλάσει!»

Σκαλίσαμε στο δέντρο μας τ’ όνομα το δικό μας

Κι αρχίσαμε τους κύκλους μας στ’ ονειροδρόμιό μας!

 

Όμως τη ζήλεψαν πολλοί εκείνη την αγάπη...

Και γίνηκαν τα λόγια τους όξος, χολή κι αγκάθι...

Μα όσο κι αν πολέμησαν το κάστρο μας δεν πέφτει!

Αντέχει μπόρες το σκαρί, λιμάνι όταν έχει!

Οι κλώνοι μας ανθίσανε... Οι πόνοι μάς ενώναν!

Οικογενειακοί δεσμοί τη θέληση ατσαλώναν!

«Κράτα» μου είπες «Μη λυγάς! Κι ετούτο θα περάσει!

Εμείς θα είμαστε μαζί στ’ ονείρου μας τη χάση!»

 

Κι εκεί που όλο σύννεφα πρόβαιναν στη ζωή μας

Ήλιος λαμπρός η αγάπη μας φώτιζε το στρατί μας!

Αστραποβρόντα ο ουρανός κι έτρεμες σα σπουργίτι...

Μα ήμουν πάντα το δαδί που ζέσταινε το σπίτι!

Όταν διψούσα, ήσουνα πηγή δροσιάς τα βράδια,

Κι έσβηνες μονοκοντυλιά του πόνου τα σημάδια!

 

Κι έτσι περνούνε οι καιροί, διαβαίνουνε οι χρόνοι

μα ο εις τ’ αλλού απλώνουμε τσ’ αγάπης το σεντόνι!

Οι κλώνοι μας βγάλαν ανθούς κι αυτοί με τη σειρά τους

Και στήσαν αετοφωλιές να βάλουν τα όνειρά τους!

 

Μείναμε τώρα μοναχοί! Οι ώμοι μας βαραίνουν,

Τα χείλη μένουν σφαλιχτά και οι κραυγές σωπαίνουν!

Τα ροζιασμένα χέρια σου ακόμα μ’ αγκαλιάζουν

Κι οι νύχτες μου, μα τω Θεώ, σαν όνειρο μού μοιάζουν!

Κι όταν στα μάτια σου με μιας παράπονο προβάλλει

Γίνεται αλάτι και νερό μες στη δική μου αγκάλη!

 

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

(E' Πανελλήνιος Ποιητικός Διαγωνισμός «Καισάριος Δαπόντες»)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιωτη

    Λόγια βγαλμένα από μία καρδιά που ξεχειλίζει από τόση αγάπη κι η αγάπη ετούτη έρχεται και αγκαλιάζει κι εμάς και τον κόσμο όλο. Με συγκινησατε πολύ κυρία Χρυσουλα. Σας εύχομαι καλή χρονιά !!Να είστε γεροί και να υμνείτε την αγάπη σας έως τα βαθιά γεράματα!!!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    “Τα ροζιασμένα χέρια σου ακόμα μ’ αγκαλιάζουν”. Πανέμορφη εικόνα. Πολύ όμορφο Χρυσούλα μου. Συγχαρητήρια για τη βράβευσή σου. Καλή χρονιά. Εύχομαι πάντα τα καλύτερα και βεβαίως πολύ, πολύ αγάπη.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου