Αγαπημένε μου Αι-Βασίλη, γεια σου.

Είμαι η Δέσποινα. Μάλλον θα με θυμάσαι, καθώς δεν είναι η πρώτη φορά που σου γράφω.  Είμαι πολύ θυμωμένη μαζί σου. Κάθε χρόνο σου στέλνω γράμμα, αλλά ποτέ δε μου έχεις φέρεις το δώρο που ζητάω. Γιατί δε μου το φέρνεις;

Μήπως νομίζεις πως δεν είμαι καλό παιδί; Όλοι μου λένε πως είμαι. Δεν κάνω αταξίες, ούτε ζημιές. Αγαπάω πολύ τους γονείς μου και κάνω πάντα ό,τι μου πουν. Στο σχολείο είμαι καλή μαθήτρια. Η δασκάλα μου λέει συνέχεια «μπράβο» και ο έλεγχος μου είναι γεμάτος  με «Α». Δεν έχω ούτε ένα «Β». Θα σου στείλω και τον έλεγχο για να τον δεις.  Επίσης, δεν λέω ποτέ ψέματα.

Με τα άλλα παιδιά, είσαι πάντα καλός. Μόνο με μένα δεν είσαι. Πρόπερσι, η φίλη μου η Χριστίνα σού ζήτησε για δώρο μία κούκλα που μιλάει και εσύ της την έδωσες. Μα και στον αδερφό της, τον Πέτρο, δεν του χάλασες χατίρι, παρόλο που αυτός καθυστέρησε πολύ να σου γράψει. Αν δεν επιμέναμε η Χριστίνα και εγώ, δε θα σου έγραφε τίποτα. Και όμως, του έστειλες τη μπάλα ποδοσφαίρου που ήθελε.

Πέρσι είχα προετοιμαστεί περισσότερο για το γράμμα που θα σου έστελνα. Ζήτησα από τους γονείς μου να με πάνε σε όλα τα βιβλιοπωλεία για να διαλέξω φακέλους και χαρτιά αλληλογραφίας. Ήθελα να ήταν τέλεια για σένα. Έγραψα όσα ήθελα να σου πω και μέσα στο φάκελο έβαλα και τα αγαπημένα μου αυτοκόλλητα. Αυτά με τον Tweety και τον Γκούφι. Τα είδες; Έπειτα, περίμενα με αγωνία την μέρα που θα πήγαινε ο μπαμπάς μου το φάκελο στο ταχυδρομείο.

Το πρωί της παραμονής της Πρωτοχρονιάς, μαζί με τη μαμά μου, έβαλα σε ένα πιάτο ένα μελομακάρονο και ένα κουραμπιέ για εσένα. Και μετά σε περίμενα. Στην αρχή καθόμουν δίπλα στο τζάκι στο σαλόνι. Αργότερα κρύφτηκα πίσω από το καναπέ για να μη με δεις και τρομάξεις. Και περίμενα, περίμενα… Πέρασαν ώρες και εγώ έπρεπε να κοιμηθώ. Στον ύπνο μου, ονειρεύτηκα πως ήρθες στο σπίτι, έφαγες τα γλυκά και εγώ χάρηκα. Το επόμενο πρωί όμως, κατάλαβα πως τα όνειρα λένε ψέματα. Εσύ δεν εμφανίστηκες ποτέ. Τότε έβαλα τα κλάματα, θυμάμαι. Δε μου άρεσαν πια καθόλου οι γιορτές. Ήθελα να έρθεις στο σπίτι. Δεν ήθελα τα δώρα που μου είχαν πάρει οι γονείς μου. Ήθελα το δικό σου δώρο. Μόνο αυτό ήθελα.

Φέτος, σου γράφω για τελευταία φορά. Κουράστηκα να προσπαθώ να σε πείσω να μου στείλεις το δώρο μου. Κουράστηκα να είμαι καλή σε όλα, αφού εσύ είσαι τόσο κακός με μένα.  Άγιε μου Βασίλη, θα ήθελα πολύ να μου στείλεις δύο καινούρια πόδια για να μπορέσω να σηκωθώ από αυτή την καρέκλα. Σου είναι τόσο δύσκολο; Μήπως δε χωράνε στο έλκηθρο; Σε παρακαλώ, Άι-Βασίλη μου.  Στείλε μου, αυτή την φορά το δώρο μου. Θέλω τόσο πολύ να μπορέσω να παίξω όπως ο Πέτρος ποδόσφαιρο, να χορέψω τόσο όμορφα όπως και η Χριστίνα, αλλά και να τρέξω. Δε θέλω άλλο να βλέπω τη μαμά και τον μπαμπά στεναχωρημένους για μένα.

Σε παρακαλώ, σε παρακαλώ...

Με αγάπη

Δέσποινα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!