Αγαπημένοι Α.Ε.

1.06.2017

Κι ήρθε ο καιρός να μιλήσουμε για την αγάπη. Αυτό το παράξενο που μας καθορίζει για ένα φιλί, ή μια αγκαλιά. Αυτό που μας δένει. Το κοινό μυστικό μεταξύ μας που σιωπώντας μας κατανοεί και μας νοιάζεται. Ό,τι πιο ανθρώπινο μες στους ανθρώπους. Ό,τι πιο αληθινό έχει να πει, οπουδήποτε αλήθεια. Το πιο ηθικό συναίσθημα της καρδιάς μας, με διακριτικότητα, ευγένεια, παραχώρηση, υποχώρηση, συγχώρεση. Και εδώ είναι το ρίσκο της αποστολής: Η συγχώρεση.

Το σπίτι της συγγνώμης, που ανακαινίζεται συνεχώς με νέα ντεκόρ από λάθη, από νέα πατώματα ευκαιρίας, αφού οι καταστάσεις φταίνε. Οι καταστάσεις ξήλωσαν ότι χτίσαμε, ξέβαψαν τα χρώματα στους τοίχους που είχαμε επιλέξει. Και οι καταστάσεις τι είναι εκτός από πρόσχαρες δικαιολογίες; Οι αποστάσεις με τις οποίες αγαπάμε. Δύσκολο πολύ να το παραδεχτούμε. Γιατί καμιά άλλη ενοχή δε μας φέρνει σε τέτοια αμηχανία. Τελευταία, έχει ανέβει πολύ η δημοτικότητα της προφορικής αγάπης. Αγάπη δηλαδή που δεν αποδεικνύεται, δεν επαληθεύεται. Και κάνουμε πρόχειρους απολογισμούς στο μυαλό μας να δούμε γιατί δεν προκύπτει αποτέλεσμα. Ναι, αν κάναμε δημοψήφισμα στον θυμό και την αγάπη, ο πρώτος θα προπορεύονταν φανατικά. Πολύ άβολη έστω και η πιθανότητα του αποτελέσματος.

Καρδιές βουτηγμένες στο δηλητήριο και έχουμε πολύ ψαγμένους λόγους γι αυτό. Και κάπως έτσι χάθηκε η απλότητα και έμεινε εκτός συνόρων ο ρομαντισμός. «Σ’ αγαπώ γιατί δεν γίνεται να ζήσω χωρίς αυτό το δεδομένο ή έστω το ζητούμενο». «Σ’ αγαπώ γιατί εσύ μου έμαθες πώς γίνεται». «Σ’ αγαπώ χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος». Ωραία λόγια άλλης εποχής όμως. Τότε που τα κλειδιά έμεναν απ’ την έξω πλευρά των πραγμάτων. Και μετακομίζαμε σαν έφηβοι ο ένας στο σπίτι του άλλου, κρατώντας μπουκάλια με όλα τα χρώματα κρασιών. Λευκό, ροζέ κόκκινο, σαμπανιζέ. Έφηβοι με κρασί. Να την η ωριμότητα της αγάπης.

Καλύτερα να αφήσουμε τα πείσματα. Δεν είναι μαθημένη έτσι η αγάπη. Καλύτερα να γυρίσουμε πάλι στη δουλειά μας. Αφού μας προσέλαβε πάλι η εποχή. Και πάντα θα δίνει δουλειά και σ’ εμάς και στους άλλους. Τόσο προσωπικό σε καμιά άλλη εταιρεία. Βασικός μισθός χωρίς υπερωρίες. Ότι χρειαζόμαστε για να ζήσουμε: την αγάπη των άλλων και οι άλλοι την αγάπη μας. Να πάρουμε ο καθένας το πιο όμορφο στοιχείο μας και να το δωρίσουμε σ’ αυτούς που αγαπάμε κι ας μην εξοφλήσει κανείς ποτέ, αυτή την επιταγή. Δεν κινδυνεύουμε στις υποχρεώσεις μας αν Αγαπημένοι Α.κόμα Ε.πιμένουμε. Η ομορφότερη σπατάλη που υπογράψαμε ποτέ!

_

γράφει ο Μάριος Λεβέντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Πώς θα ήταν τα Νεοελληνικά Γράμματα χωρίς τον Σολωμό και τον Παπαδιαμάντη

Πώς θα ήταν τα Νεοελληνικά Γράμματα χωρίς τον Σολωμό και τον Παπαδιαμάντη

- γράφει ο Αντώνης Χρ. Περδικούλης - Η γνωστή τελειομανία που χαρακτήριζε τον Σολωμό, μας δείχνει ότι ένα γραπτό κείμενο μπορεί να μην τελειώνει ποτέ, ιδιαιτέρως όταν πρόκειται για ποίημα. Βάζει τελεία όταν το θελήσει ο δημιουργός του, κι επιπλέον μας στεριώνει την...

Μνήμη Αλέκου Φασιανού

Μνήμη Αλέκου Φασιανού

  Μνήμη Αλέκου Φασιανού «Τρεις γείτονες τον συνόδευσαν στο τελευταίο του σπίτι. Τρεις γείτονες, όχι φίλοι. Τρεις μαύρες ομπρέλες ανοίχτηκαν. Να συγκρατήσουν τα δάκρυα της βροχής που κυλούσαν για συμπαράσταση» (Βαγγέλης Χρόνης, ‘Οι μαύρες ομπρέλες’). _ γράφει ο...

Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Β’)

Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Β’)

- - γράφει η Βάλια Καραμάνου -  Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Β’) (δείτε το Α' μέρος του αφιερώματος εδώ) Ο Κάμπος στις φλόγες Το 1953 εκδίδεται η συλλογή δεκαεφτά διηγημάτων με τίτλο «Ο Κάμπος στις φλόγες», λίγο πριν το «Πέδρο Πάραμο», δύο έργα ικανά να...

Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Β’)

Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Α’)

- - γράφει η Βάλια Καραμάνου -  Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Α’) (δείτε το Β' μέρος του αφιερώματος εδώ)  Πέδρο Πάραμο Ο Χουάν Προυσιάδο υπόσχεται στο νεκροκρέβατο της μητέρας του Ντολόρες πως θα πάει στην αγαπημένη της Κομάλα για να βρει τον πατέρα του, τον...

Η αληθινή τέχνη, μια αναγκαιότητα

Η αληθινή τέχνη, μια αναγκαιότητα

Η αληθινή τέχνη διαθέτει τη δύναμη να προκαλέσει καίριες μεταβολές στη συλλογική συνείδηση, μέσα από τη δημιουργική επινόηση, από το γόνιμο και από τον ουσιώδη διαλογισμό, από το αισθητικό της περιεχόμενο και από την εφαρμόσιμη γνώση της.  Από τα απαραίτητα στοιχεία...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αληθινή τέχνη, μια αναγκαιότητα

Η αληθινή τέχνη, μια αναγκαιότητα

Η αληθινή τέχνη διαθέτει τη δύναμη να προκαλέσει καίριες μεταβολές στη συλλογική συνείδηση, μέσα από τη δημιουργική επινόηση, από το γόνιμο και από τον ουσιώδη διαλογισμό, από το αισθητικό της περιεχόμενο και από την εφαρμόσιμη γνώση της.  Από τα απαραίτητα στοιχεία...

Ο Τάκης Βαρβιτσιώτης μεταφράζει αριστοτεχνικά ποιήσεις του Stefan Mallarme

Ο Τάκης Βαρβιτσιώτης μεταφράζει αριστοτεχνικά ποιήσεις του Stefan Mallarme

  γράφει ο Αντώνης Χρ. Περδικούλης Η εντέλεια της μετάφρασης δεν έγκειται απλά στη μορφολογική μεταφορά της αντίστοιχης επιλεγμένης λέξης, ούτε αρκείται σε μια αυστηρή απόδοση των εκφραστικών μέσων και εννοιών του πρωτοτύπου. Aυτή ενδημεί μέσα στο αισθητήριο των...

Αριστοτέλης, Dune και Game of Thrones

Αριστοτέλης, Dune και Game of Thrones

- γράφει ο Ανδρέας Αντωνίου - διὸ ὥσπερ εἴπομεν ἤδη καὶ ταύτῃ θεσπέσιος ἂν φανείη Ὅμηρος παρὰ τοὺς ἄλλους, τῷ μηδὲ τὸν πόλεμον καίπερ ἔχοντα ἀρχὴν καὶ τέλος ἐπιχειρῆσαι ποιεῖν ὅλον· λίαν γὰρ ἂν μέγας καὶ οὐκ εὐσύνοπτος ἔμελλεν ἔσεσθαι ὁ μῦθος, ἢ τῷ μεγέθει μετριάζοντα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου