Αγαπημένοι Α.Ε.

1.06.2017

Κι ήρθε ο καιρός να μιλήσουμε για την αγάπη. Αυτό το παράξενο που μας καθορίζει για ένα φιλί, ή μια αγκαλιά. Αυτό που μας δένει. Το κοινό μυστικό μεταξύ μας που σιωπώντας μας κατανοεί και μας νοιάζεται. Ό,τι πιο ανθρώπινο μες στους ανθρώπους. Ό,τι πιο αληθινό έχει να πει, οπουδήποτε αλήθεια. Το πιο ηθικό συναίσθημα της καρδιάς μας, με διακριτικότητα, ευγένεια, παραχώρηση, υποχώρηση, συγχώρεση. Και εδώ είναι το ρίσκο της αποστολής: Η συγχώρεση.

Το σπίτι της συγγνώμης, που ανακαινίζεται συνεχώς με νέα ντεκόρ από λάθη, από νέα πατώματα ευκαιρίας, αφού οι καταστάσεις φταίνε. Οι καταστάσεις ξήλωσαν ότι χτίσαμε, ξέβαψαν τα χρώματα στους τοίχους που είχαμε επιλέξει. Και οι καταστάσεις τι είναι εκτός από πρόσχαρες δικαιολογίες; Οι αποστάσεις με τις οποίες αγαπάμε. Δύσκολο πολύ να το παραδεχτούμε. Γιατί καμιά άλλη ενοχή δε μας φέρνει σε τέτοια αμηχανία. Τελευταία, έχει ανέβει πολύ η δημοτικότητα της προφορικής αγάπης. Αγάπη δηλαδή που δεν αποδεικνύεται, δεν επαληθεύεται. Και κάνουμε πρόχειρους απολογισμούς στο μυαλό μας να δούμε γιατί δεν προκύπτει αποτέλεσμα. Ναι, αν κάναμε δημοψήφισμα στον θυμό και την αγάπη, ο πρώτος θα προπορεύονταν φανατικά. Πολύ άβολη έστω και η πιθανότητα του αποτελέσματος.

Καρδιές βουτηγμένες στο δηλητήριο και έχουμε πολύ ψαγμένους λόγους γι αυτό. Και κάπως έτσι χάθηκε η απλότητα και έμεινε εκτός συνόρων ο ρομαντισμός. «Σ’ αγαπώ γιατί δεν γίνεται να ζήσω χωρίς αυτό το δεδομένο ή έστω το ζητούμενο». «Σ’ αγαπώ γιατί εσύ μου έμαθες πώς γίνεται». «Σ’ αγαπώ χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος». Ωραία λόγια άλλης εποχής όμως. Τότε που τα κλειδιά έμεναν απ’ την έξω πλευρά των πραγμάτων. Και μετακομίζαμε σαν έφηβοι ο ένας στο σπίτι του άλλου, κρατώντας μπουκάλια με όλα τα χρώματα κρασιών. Λευκό, ροζέ κόκκινο, σαμπανιζέ. Έφηβοι με κρασί. Να την η ωριμότητα της αγάπης.

Καλύτερα να αφήσουμε τα πείσματα. Δεν είναι μαθημένη έτσι η αγάπη. Καλύτερα να γυρίσουμε πάλι στη δουλειά μας. Αφού μας προσέλαβε πάλι η εποχή. Και πάντα θα δίνει δουλειά και σ’ εμάς και στους άλλους. Τόσο προσωπικό σε καμιά άλλη εταιρεία. Βασικός μισθός χωρίς υπερωρίες. Ότι χρειαζόμαστε για να ζήσουμε: την αγάπη των άλλων και οι άλλοι την αγάπη μας. Να πάρουμε ο καθένας το πιο όμορφο στοιχείο μας και να το δωρίσουμε σ’ αυτούς που αγαπάμε κι ας μην εξοφλήσει κανείς ποτέ, αυτή την επιταγή. Δεν κινδυνεύουμε στις υποχρεώσεις μας αν Αγαπημένοι Α.κόμα Ε.πιμένουμε. Η ομορφότερη σπατάλη που υπογράψαμε ποτέ!

_

γράφει ο Μάριος Λεβέντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακούγοντας λογοτεχνία

Ακούγοντας λογοτεχνία

Σήμερα, όταν αναφερόμαστε στον όρο «λογοτεχνία» εννοούμε τα έντυπα βιβλία και ίσως να συμπεριλαμβάνουμε σε αυτά και τις ιστοσελίδες λογοτεχνικού περιεχομένου στο διαδίκτυο, τα ιστολόγια (blogs) συγγραφέων και τις πύλες εκδοτών ή πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Έτσι, τα...

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Σύμφωνα με το ενδιαφέρον άρθρο του Βαγγέλη Κανσίζογλου στο lavart.gr, "η απόλυτη χρονολόγηση συγκρότησης των ομηρικών επών είναι αδύνατη, εικάζεται ότι αυτά, στη μνημειώδη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα, συντέθηκαν ήδη κατά τον 8o προχριστιανικό αιώνα, δηλαδή ακριβώς την...

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Είναι εξόχως αυθαίρετη η σκέψη πως η επιλογή και η ‘διαλογή’ μπορεί να λειτουργήσει θετικά μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Θαλασσινοί θρήνοι

Θαλασσινοί θρήνοι

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Η μοναξιά, το αναπόφευκτο του θανάτου και η πανίσχυρη Μοίρα είναι θέματα που απαντώνται συχνά στην λογοτεχνία και μάλιστα συχνά σε ειδυλλιακά φυσικά τοπία. Ίσως γιατί ο αφανισμός είναι κομμάτι της υπόστασής μας και κατ’ επέκταση της φύσης...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Θαλασσινοί θρήνοι

Θαλασσινοί θρήνοι

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Η μοναξιά, το αναπόφευκτο του θανάτου και η πανίσχυρη Μοίρα είναι θέματα που απαντώνται συχνά στην λογοτεχνία και μάλιστα συχνά σε ειδυλλιακά φυσικά τοπία. Ίσως γιατί ο αφανισμός είναι κομμάτι της υπόστασής μας και κατ’ επέκταση της φύσης...

Ικέτιδες του Ευριπίδη: «αγώνας λόγων» μεταξύ του Θησέα και του Κήρυκα

Ικέτιδες του Ευριπίδη: «αγώνας λόγων» μεταξύ του Θησέα και του Κήρυκα

- γράφει ο Φιλόλογος & Συγγραφέας Χρίστος Σοροβέλης - Στον Επιτάφιο του Θουκυδίδη ο αγορευτής Περικλής υπερασπίζεται το δημοκρατικό πολίτευμα, διότι η πόλη δεν είναι έρμαιο κάποιου ή κάποιων πολιτικών, αλλά αποφασίζει ο λαός για την τύχη του. Ο Αθηναίος πολιτικός...

Η τέχνη μέσα απ’ τα μάτια του Δημήτρη Μαυροκεφαλίδη

Η τέχνη μέσα απ’ τα μάτια του Δημήτρη Μαυροκεφαλίδη

- γράφει η Άντια Αδαμίδου -   Ανάμεσα στις πολλές και διαφορετικές απόψεις που κυκλοφορούν περί τέχνης και έκφρασης στην εποχή μας, μπορεί κανείς να διακρίνει ορισμένες οπτικές, οι οποίες αποτελούν αναμφίβολα μαθήματα και φιλοσοφία ζωής. Ο Δημήτρης...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου