Αθανασίας Ωδή

11.07.2017


Αρχέγονη του κόσμου ύλη, σ' αναζητώ την ύστατη αυτή ώρα

Βωμό ν' ανάψω εξιλασμού για την ψυχή μου.

Γεννήθηκα θνητός, το ξέρω, μα κάθε μου ταφή μια χαρμολύπη,

'δω, στων Δελφών το ιερό, ευλογείται η αθάνατη μου φύση.

Ειρηνικά τα έργα της ζωής μου, όπλο μου μοναχό η υπομονή μου,

Στερέψαν θάλασσες, αλώθηκαν στεριές, τίποτε

ζωντανό για μένα τώρα. Με δίδαξες να ζω με δίχως σώμα,

η ηθική ουράνιου παραδείσου στις φλέβες του μυαλού μου ρέει,

θαμμένος άυλος θησαυρός, θαύμα παιδείας.

Ιδεατή εδιάβηκα πορεία, στους κύκλους μιας χαμένης ουτοπίας,

και κείτομαι ξανά εδώ στη γη μου, αθάνατος και πένης. Ξένος,

λαθραίας μοίρας ναυαγός,

μετριέμαι με της μνήμης μου το μέτρο.

Νέος δεν ένιωσα, θαρρώ. Πρόωρα με γεράσανε της λήθης

ξόανα χρόνια, που κύρτωσαν το κορμί μου.

Όνειρα έπλαθα, παιδί. Τι νανουρίσματα, τι ιστορίες,

πατρίδες άπαρτες, με ήρωες που γίνηκαν θυσία,

ρητά, διδάγματα, για νικητές και ηττημένους.

Σκέψη μου ατελεύτητη, αιώνια ζωή μου,

τέλος κι αρχή ένα δάφνινο στεφάνι,

ύπαρξης χρέος προς τη μάνα μας Ελλάδα,

Φως - φυλακτό, θεού αγάπης δώρο.

Χώρα μου ανέσπερη, σεπτή, αγνών προγόνων γη μου,

ψαλμοί απ' το μέλλον σου ο βίος και το Βιος μου.

Ωδή, για Σε, ο λόγος μου κι η κάθε αναπνοή μου.

                                                                                                 (ΔΕΛΦΟΙ 11 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017 Φαέθων

                                                                                                        ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

                                                                                      32ων ΔΕΛΦΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ)

 

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου