Αθανασία

19.04.2017

Φωτογραφία: Μάχη Τζουγανάκη

Κυριακή, 19
Γαλήνη σαν της Κυριακής που λείπουνε όλοι
σ' ένα δωμάτιο που του αφαίρεσα τα αισθήματα.
Πλανιέται κάποια πιθανότητα θανάτου
υπέροχου με σκαλιστές επάνω στο γυαλί ορχιδέες.
Βοή σε απόσταση μηνών ακόμη, αλλά
διακρίνονται ήδη τα ρουθούνια κόκκινα που πολύ
θέλουν ποτέ πια να μην είσαι.
Ημερολόγιο ενός αθέατου Απρίλη - Οδυσσέας Ελύτης

 

Στο πιο όμορφο νησί του κόσμου. Μια ανάσα χωριό. Ίσα που θα μπεις ίσα που θα βγεις. Μια μικρογραφία. Στο χάρτη καμιά φορά παραλείπεται. Με καρυδιές που κιτρινίζουν και μαυρίζουν τα δάχτυλα. Ένα αραχνιασμένο σχολείο. Κούνιες σιδερένιες που λείπουν. Ένας δρόμος που περνά από ασβεστώματα που επιμένουν να γιορτάζουν την Παναγιά. Σπίτια που μυρίζουν κρασί και λάδι και τσικουδιά. Μια εκκλησιά να δεσπόζει εκεί στη μέση του, η μητρόπολη και άλλη μια να γιορτάζει κάθε τ’ Άη Γιώργη με τα σφαχτά και τα μαγειρευτά να ευλογά τους χωριανούς που δουλεύουν σκληρά. Τα κουδούνια από τα πρόβατα ανταγωνίζονται τα μεγάφωνα των πλανόδιων. Ρούχα, πλαστικά, ψωμί και ψάρια κι ο μανάβης ο αξημέρωτος με την παλιά κασέτα. Κάτω από το φυλαγμένο κεφαλομάντηλο και τα ελάχιστα στιβάνια πια, φοριέται ακόμα η περηφάνια, μα πιο πολύ η ανάμνηση.

Μέσα στις αυλές σε σεντούκια κρυφά, άλμπουμ για τους αγαπημένους. Τόσα σ’ αγαπώ μέσα σε χούφτες που μετράνε τις εποχές. Μια, δυο, τρεις… Μέσα στις παλάμες τις ζεστές που φοράνε τα χρόνια. Ένα δύο, τρία, τέσσερα… πέντε.

Ο αέρας να φυσά. Λίγο πιο πίσω. Τον πόνο.

Ο αέρας να φέρνει. Λίγο πιο κοντά τη θύμηση.

Σε κράτησα στην καρδιά. Σε έκανα φυλαχτό. Μια για μένα και μια για εκείνον. Σε τούτο το μικρό χωριό. Στο πιο όμορφο νησί του κόσμου. Σε σχημάτισα δικό μου νησί. Σε ονόμασα αγάπη.

Εύκολα που πέρασες στην αθανασία των λέξεών μου…

 

(εις μνήμην)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Όμορφα, απλά λόγια .. και εικόνες τόσο ζωντανές…κάθε λέξη σου κι ένα αποτύπωμα αγάπης.Να είσαι καλά Μάχη μου!Την καλημέρα μου και χρόνια πολλά και καλά!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Νομίζω κατάλαβα για ποιο νησί μιλάς. Αναμνήσεις, ήχοι, μυρωδιές να σου θυμίζουν πως υπήρξαν όλοι και πως υπήρξαμε κι εμείς μέσα σε τόπους που πάντα θα υπάρχουν, θα υπάρχουμε…

    “Σε σχημάτισα δικό μου νησί. Σε ονόμασα αγάπη.”

    Αυτό μάλλον μένει.

    “Ένα δύο, τρία, τέσσερα… πέντε.”

    Μπράβο Μάχη!!!

    Απάντηση
  3. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Eγώ το ‘εχω ξαναπεί ‘οτι εδώ και καιρό έπρεπε οι Κρητικοί να σε εχουν κάνει επίτιμο Δημότη όλων των Νομών του νησιού. Να λέει κανείς ”Κρητη”και να τού έρχεται αμέσως στο νου Η μικρούλα Μάχη που έχει εξυμνίσει ως κι τις πέτρες του νησιού της…

    Απάντηση
  4. Ασημινα Λεοντη

    Μαχη..χωρις πολλα Εξοχο!!
    Το κρατω!!
    Καλη συνεχεια!!

    Απάντηση
  5. Χριστίνα Σουλελε

    Μάχη με ξεσήκωσες με τις εικόνες, τα αρώματα κι εκείνη την τσικουδιά του τόπου σου. Κράτα το σφιχτά σαν φυλαχτό, όπως και τις θύμισες για Εκείνον.

    Απάντηση
  6. Βάσω Καρλή

    Γραμμένο με τόση αγάπη το κείμενό σου Μάχη, που την εισπράττουμε και εμείς. Να είσαι καλά.

    Απάντηση
  7. elektra.alexaki

    Συγκινητικό! Ειδικά για μας που χωρίς να είμαστε Κρητικοί, έχουμε αγαπήσει πολύ το πιο όμορφο νησί του κόσμου.

    Απάντηση
  8. Μάχη Τζουγανάκη

    Σας ευχαριστώ και τις δυο. Κανείς δε μένει ασυγκίνητος σαν πατήσει στο νησί αυτό… πόσο μάλλον όταν του δοθεί η ευκαιρία να δεθεί με κάποιους ανθρώπους

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου