Αιώνες τώρα πετρώνει τη ματιά

Δημοσίευση: 7.06.2017

Ετικέτες

Κατηγορία


Ύστερη φωνή του ανέμου πνοή
σκίζει σύννεφα βαριά κοφτά.
Χρόνος με χτύπους καρδιάς μετρά.
Αιώνες τώρα πετρώνει τη ματιά.
Αγάπης πόνους αποτυπώνει ξαφνικά.

Παραμύθι με ακούς!
Μη σαλεύεις με το φως.
Κράτα τη φαντασία μου εμπρός
κλείσε πόρτες φωνή να μην μπει
μελωδία να μην ακουστεί
αχός βαρύς να μη συρθεί
ηρεμία σε τόνους μπλε
πέντε χρόνους να γυρεύεις
την αρχή του μίτου
να κυλίσει σε δωμάτια κοινά
μινώταυρος θα ακουστεί.

Μην τολμήσεις και τελειώσεις
την αλήθεια να σκοτώσεις
της αγάπης το φορτίο
αρνητικό σε θετικό πεδίο
ορισμένο σε γήινο φορτίο!
_


γράφει η Λήδα Χρόνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη. Ένα μικρό-μικρό κομμάτι απ’ την αγάπη εκείνη, Που υψώνει σκάλα ψηλή και βέβαιη Και σ’ οδηγεί στον ουρανό.   Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη, Την αγάπη αυτή που φυλά σα δράκος μες στο κάστρο σου. Που σε...

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Σοφία Ντούπη

    Υπέροχο!!!!Μπράβο σας!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου