Αιώνιο άτιτλο

Δημοσίευση: 6.12.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

feather

Σελίδες άυλες
 με καπνισμένες άκριες
στέρεες όσο δεν ξέρει η ύλη
όπου από εύνοιες θαυμάτων
ανασταίνεται
και ανασταίνεται η γραφή της
με πέννα της αυγής φτερό
βαφτισμένο σε κρατήρες επιστήθιους
 γεμάτους φως από ριπές των άστρων
Ζέει χορούς το αίμα
με όρκους να ενώνουνε
τις άκριες του χρόνου
Μύθος και λόγος τ’ όνομά της
σε στίχους που ενώνουνε
τις άκριες του κόσμου
Αίνος
Αγάπη εσύ

Από τα μύρια πάθη
Η ακέραιη

 

_

γράφει ο Απόστολος Παλιεράκης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ερωτική αδεία

Ερωτική αδεία

Εσύ κυματοθραύστη των ονειράτων μου, εσύ εξορκιστή του έρωτά μου, στ’ απέραντο, αρίφνητο κι απύθμενο που ποτίζει αυτόν τον κόσμο, εσύ ΄σαι ο αφρός του πόθου κι όλων των ορμεμφύτων των χυδαίων και κτηνωδών… Η αγάπη σου με τρέφει με μία αηδία εκπορνευμένη! - Όταν με...

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάρθα Δήμου

    “και ανασταίνεται η γραφή της
    με πέννα της αυγής φτερό
    βαφτισμένο σε κρατήρες επιστήθιους
    γεμάτους φως από ριπές των άστρων” Εξαιρετικό το ποίημά σας, με άγγιξαν ιδιαίτερα οι παραπάνω στίχοι. Πολύ δυνατοί!!!Συγχαρητήρια.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου