aliki-tsaouli

Φωτογραφία : Κατερίνα Κουρμούλη

Το περασμένο καλοκαίρι, με κοίταξε στα μάτια το Αλικάκι και είπε: «Είσαι πολύ όμορφη. Σ’ αγαπάω». Όμορφη; Ναι, ήμουν κάποτε πολύ! Ήξερα ν’ αγαπώ; Δε χρειαζόταν. Απολάμβανα την αγάπη που μου έδιναν απλόχερα και την έκανα πάπλωμα, και ζεσταινόταν η ψυχή μου. Την έκανα μαξιλάρι κι ακουμπούσαν οι έννοιες και τα όνειρά μου. Αγάπη καθαρή, κρυστάλλινη, σαν το γάργαρο νερό της πηγής που σε ξεδιψάει, που σε δροσίζει, που σε ομορφαίνει. Αγάπη δίχως όρια, ανιδιοτελής, δεδομένη, που πάντα την αποζητάς, και πότε–πότε την εκμεταλλεύεσαι, την τσαλακώνεις, την αμφισβητείς. Αγάπη που δεν αποδυναμώνεται ό,τι κι αν συμβεί, δεν ξεθωριάζει παρά φωτίζει στο σκοτάδι σαν άσβεστος φάρος, ως το τέλος. «Κι εγώ σ’ αγαπάω, μαμά», της ψιθύρισα. Μα ήταν πια αργά...

«Σε ευχαριστώ που με έμαθες να αγαπάω τόσο δυνατά!» Ακούς; ΜΑΜΑ...

 

_

γράφει η Κατερίνα Κουρμούλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!