Ακόμα

3.04.2017

a11_b

Βαρύγδουπες δηλώσεις τη μέρα

συνωστισμένοι μπροστά σ’ άγραφες σελίδες

γυρεύουμε να γράψουμε για το νόημα τής ζωής.

Με εικόνες μέσα σε κόσμο ηλεκτρονικό ταξιδεύουμε.

Αντέχουμε, λέμε, λίγο ακόμα

μπορούμε να περιμένουμε, λίγο ακόμα

να κάνουμε κάποια σχέδια ακόμα, να ελπίζουμε

πως κάποιο αποτύπωμα θ’ αφήσει η ύπαρξή μας

με επιθυμίες παιδικές, που βυθίστηκαν στη λήθη

μ’ ένα σφίξιμο στο στήθος, για λίγο ακόμα.

Μέχρι να έρθει η νύχτα και να δούμε

πως έχουμε ακόμα τα δεσμά πάνω μας

κι ούτε μια πράξη μας δεν πλησίασε τα «θέλω»

ούτε ένα βλέμμα ευθύ και καθάριο δε μοιράσαμε

μόνο τα ίχνη μιας ακόμη ματαίωσης

κρέμονται μαζί με το σκυμμένο μας κεφάλι.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

Πρωινό φιλί

Πρωινό φιλί

ΠΡΩΙΝΟ ΦΙΛΙ (τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Μουσικού Στίχου στον 10ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδας) - Ήλιε μου που ξημέρωσες, ψάξε για την καλή μου όταν τα μάτια της σε δουν δώσε της το φιλί μου - Αύρα γλυκιά της...

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Μια φορά κι έναν καιρό, δεν είχαμε τι να πούμε, έδεσα μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο για να θυμηθώ να πω όταν έχω. - Μια φορά κι έναν καιρό, είχες μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο αλλά δεν θυμόσουν γιατί. - Μια φορά κι έναν καιρό, δυο κόκκινες κλωστές ενώθηκαν σε μια...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. sofia25164

    “κι ούτε μια πράξη μας δεν πλησίασε τα «θέλω»

    ούτε ένα βλέμμα ευθύ και καθάριο δε μοιράσαμε”
    Καθηλωτικές οι αλήθειες σου Άννα μου…αγγίζουν αιχμηρά την ψυχή μου! Σ’ ευχαριστώ!!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    …Αντέχουμε, λέμε, λίγο ακόμα

    μπορούμε να περιμένουμε, λίγο ακόμα

    να κάνουμε κάποια σχέδια ακόμα, να ελπίζουμε

    πως κάποιο αποτύπωμα θ’ αφήσει η ύπαρξή μας

    με επιθυμίες παιδικές, που βυθίστηκαν στη λήθη…

    Άννα μου με άγγιξαν τα δυνατά λόγια σου ειλικρινά!! Αισιοδοξώ όμως, πως η λήθη θα γίνει θύμιση…

    Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Με εικόνες μέσα σε κόσμο ηλεκτρονικό ταξιδεύουμε. Ποιος το φανταζόταν; Πόσο “ακόμα” θα αντέξουμε; Πολύ καλό, Άννα!!!

    Απάντηση
  4. metalkon

    Τι όμορφο ποίημα! Και πόσο αισιόδοξο!
    Εγώ θα έβαζα για τίτλο το… Μέχρι να έρθει η νύχτα…
    Πόσο όμορφος ο κόσμος! Ότι κι αν κάνουμε τη μέρα, όσο κι αν μας βαραίνει, η νύχτα έρχεται! Και κάνουμε τον απολογισμό μας!
    Υπέροχη ζωή! Δε σταματά ποτέ να ξημερώνει η καινούρια μέρα! Δε θα πάψει ποτέ να μας δίνει ευκαιρίες να αλλάξουμε! Να κάνουμε νέα αρχή και να δημιουργήσουμε ένα καινούριο εαυτό! Όπως τον θέλουμε! Όποτε το θελήσουμε!
    Σ’ ευχαριστώ Άννα που μου το θύμησες!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου