Επιλέξτε Page

Ακόμα

3.04.2017

a11_b

Βαρύγδουπες δηλώσεις τη μέρα

συνωστισμένοι μπροστά σ’ άγραφες σελίδες

γυρεύουμε να γράψουμε για το νόημα τής ζωής.

Με εικόνες μέσα σε κόσμο ηλεκτρονικό ταξιδεύουμε.

Αντέχουμε, λέμε, λίγο ακόμα

μπορούμε να περιμένουμε, λίγο ακόμα

να κάνουμε κάποια σχέδια ακόμα, να ελπίζουμε

πως κάποιο αποτύπωμα θ’ αφήσει η ύπαρξή μας

με επιθυμίες παιδικές, που βυθίστηκαν στη λήθη

μ’ ένα σφίξιμο στο στήθος, για λίγο ακόμα.

Μέχρι να έρθει η νύχτα και να δούμε

πως έχουμε ακόμα τα δεσμά πάνω μας

κι ούτε μια πράξη μας δεν πλησίασε τα «θέλω»

ούτε ένα βλέμμα ευθύ και καθάριο δε μοιράσαμε

μόνο τα ίχνη μιας ακόμη ματαίωσης

κρέμονται μαζί με το σκυμμένο μας κεφάλι.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

Τα χρώματα της ζωής

Τα χρώματα της ζωής

Η ζωή είναι ένα κιτρινωπό φως που τρεμοπαίζει ανάμεσα στα αδάμαστα κύματα ενός αχανούς γκρι ωκεανού.   Κανείς δεν γλίτωσε από την αλμυρά . Κανείς δεν ξέφυγε από τη φουρτούνα. Κανείς δεν έχει καταφέρει να αγγίξει αυτό το φως.   Το παράδοξο της ύπαρξης είναι...

Άνιση μάχη

Άνιση μάχη

Μια κραυγή ζώου βγήκε από τα σωθικά της ο πόνος άρχισε να βοά στο κορμί της η καρδιά της απέκτησε μία μαύρη τρύπα που της ρουφούσε την ψυχή έτρωγε σημεία του κορμιού της με λύσσα κενά σημεία παντού φαγωμένα από τον έρωτα σ' ένα κορμί παραδομένο στα πάθη του τυλιγμένο...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. sofia25164

    “κι ούτε μια πράξη μας δεν πλησίασε τα «θέλω»

    ούτε ένα βλέμμα ευθύ και καθάριο δε μοιράσαμε”
    Καθηλωτικές οι αλήθειες σου Άννα μου…αγγίζουν αιχμηρά την ψυχή μου! Σ’ ευχαριστώ!!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    …Αντέχουμε, λέμε, λίγο ακόμα

    μπορούμε να περιμένουμε, λίγο ακόμα

    να κάνουμε κάποια σχέδια ακόμα, να ελπίζουμε

    πως κάποιο αποτύπωμα θ’ αφήσει η ύπαρξή μας

    με επιθυμίες παιδικές, που βυθίστηκαν στη λήθη…

    Άννα μου με άγγιξαν τα δυνατά λόγια σου ειλικρινά!! Αισιοδοξώ όμως, πως η λήθη θα γίνει θύμιση…

    Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Με εικόνες μέσα σε κόσμο ηλεκτρονικό ταξιδεύουμε. Ποιος το φανταζόταν; Πόσο “ακόμα” θα αντέξουμε; Πολύ καλό, Άννα!!!

    Απάντηση
  4. metalkon

    Τι όμορφο ποίημα! Και πόσο αισιόδοξο!
    Εγώ θα έβαζα για τίτλο το… Μέχρι να έρθει η νύχτα…
    Πόσο όμορφος ο κόσμος! Ότι κι αν κάνουμε τη μέρα, όσο κι αν μας βαραίνει, η νύχτα έρχεται! Και κάνουμε τον απολογισμό μας!
    Υπέροχη ζωή! Δε σταματά ποτέ να ξημερώνει η καινούρια μέρα! Δε θα πάψει ποτέ να μας δίνει ευκαιρίες να αλλάξουμε! Να κάνουμε νέα αρχή και να δημιουργήσουμε ένα καινούριο εαυτό! Όπως τον θέλουμε! Όποτε το θελήσουμε!
    Σ’ ευχαριστώ Άννα που μου το θύμησες!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου