Ακόμα

3.04.2017

a11_b

Βαρύγδουπες δηλώσεις τη μέρα

συνωστισμένοι μπροστά σ’ άγραφες σελίδες

γυρεύουμε να γράψουμε για το νόημα τής ζωής.

Με εικόνες μέσα σε κόσμο ηλεκτρονικό ταξιδεύουμε.

Αντέχουμε, λέμε, λίγο ακόμα

μπορούμε να περιμένουμε, λίγο ακόμα

να κάνουμε κάποια σχέδια ακόμα, να ελπίζουμε

πως κάποιο αποτύπωμα θ’ αφήσει η ύπαρξή μας

με επιθυμίες παιδικές, που βυθίστηκαν στη λήθη

μ’ ένα σφίξιμο στο στήθος, για λίγο ακόμα.

Μέχρι να έρθει η νύχτα και να δούμε

πως έχουμε ακόμα τα δεσμά πάνω μας

κι ούτε μια πράξη μας δεν πλησίασε τα «θέλω»

ούτε ένα βλέμμα ευθύ και καθάριο δε μοιράσαμε

μόνο τα ίχνη μιας ακόμη ματαίωσης

κρέμονται μαζί με το σκυμμένο μας κεφάλι.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. sofia25164

    “κι ούτε μια πράξη μας δεν πλησίασε τα «θέλω»

    ούτε ένα βλέμμα ευθύ και καθάριο δε μοιράσαμε”
    Καθηλωτικές οι αλήθειες σου Άννα μου…αγγίζουν αιχμηρά την ψυχή μου! Σ’ ευχαριστώ!!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    …Αντέχουμε, λέμε, λίγο ακόμα

    μπορούμε να περιμένουμε, λίγο ακόμα

    να κάνουμε κάποια σχέδια ακόμα, να ελπίζουμε

    πως κάποιο αποτύπωμα θ’ αφήσει η ύπαρξή μας

    με επιθυμίες παιδικές, που βυθίστηκαν στη λήθη…

    Άννα μου με άγγιξαν τα δυνατά λόγια σου ειλικρινά!! Αισιοδοξώ όμως, πως η λήθη θα γίνει θύμιση…

    Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Με εικόνες μέσα σε κόσμο ηλεκτρονικό ταξιδεύουμε. Ποιος το φανταζόταν; Πόσο “ακόμα” θα αντέξουμε; Πολύ καλό, Άννα!!!

    Απάντηση
  4. metalkon

    Τι όμορφο ποίημα! Και πόσο αισιόδοξο!
    Εγώ θα έβαζα για τίτλο το… Μέχρι να έρθει η νύχτα…
    Πόσο όμορφος ο κόσμος! Ότι κι αν κάνουμε τη μέρα, όσο κι αν μας βαραίνει, η νύχτα έρχεται! Και κάνουμε τον απολογισμό μας!
    Υπέροχη ζωή! Δε σταματά ποτέ να ξημερώνει η καινούρια μέρα! Δε θα πάψει ποτέ να μας δίνει ευκαιρίες να αλλάξουμε! Να κάνουμε νέα αρχή και να δημιουργήσουμε ένα καινούριο εαυτό! Όπως τον θέλουμε! Όποτε το θελήσουμε!
    Σ’ ευχαριστώ Άννα που μου το θύμησες!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου