Ανάδρομος Ερμής

15.03.2017

Δεν αμφισβητώ
την αγάπη
Όλα τα αμφισβητώ
Ό,τι υπάρχει, με όποια έννοια, τριγύρω

Ούτε ξέρω
αν αναπνέω
Αν υπάρχω
ή αναπλέω
Βλέπω φως μα αμφιβάλλω για τον ήλιο

Εγώ εισέβαλα
μες στη ζωή σου;
Είναι αλήθεια
η ύπαρξή σου;
Ή εμφανίστηκες όταν σε είχα πιότερο ανάγκη;

Η συγχρονικότητα
αμφίλογο μήνυμα
Πώς γίνεται η αγάπη
να μην έχει ξεκίνημα
Ή μήπως είσαι
ενός αγγέλου φιλί προς της καρδιάς το μεράκι;

Θέλω να κλάψω
στα σωθικά μου
Να γράψω με αίμα
στα τετράδιά μου
Ίσως να δω τη γυμνή αλήθεια πάνω απ' τους στίχους

Θέλω να πάψω
να προσπαθώ να σε νιώσω
Δεν είμαι δική σου
Δεν θα γίνεις δικός μου
Μα πάλι μετά, άλλα ερωτήματα γράφω στους τοίχους

Ιερή απάντηση
Ρητορική
Ό,τι φοβάμαι
και θέλω μαζί
Ό,τι ποθεί κι ο εαυτός μου και τα βάζει μαζί μου

Έκπτωτη Εδέμ
που αποκληρώθηκες
Ψάχνω στοιχεία
που μου λεν πως μου δόθηκες
μα του φιλιού σου
ο άηχος τίτλος ηρεμεί τη ψυχή μου

Είθε η δύναμη
να ορίσει το τέλος
μιας εποχής
όπου δεν ένιωθα μέλος
Μια αναγέννηση μέσα από θεόπλαστη αγάπη κι αγνότητα

Σαν τον ανάδρομο
Ερμή με αποφεύγεις
Μαζί κινούμαστε
μα βλέπω πως φεύγεις
Σαν διαστροφή μίας αντίληψης στην πραγματικότητα

Η ισορροπία
στη σκέψη απούσα
Χτυπούσε την πόρτα
κι εγώ αγνοούσα
σοφά την έσπασε και απολογήθηκε για τους βίαιους τρόπους της

Τα όνειρά μου
στο πάτωμα ωρύονται
Όταν σ' ακούνε
αποδεικνύονται
Η απουσία σου είναι
ο θεριστής μου στους επικίνδυνους δρόμους της.

_

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ο πρόσφυγας

Ο πρόσφυγας

Ξεριζωμένος απ’ τον τόπο μου, απογοητευμένος απ’ τη ζωή, φεύγω για τόπους μακρινούς, για μια καινούργια αρχή. Μες στη βάρκα με τη τρικυμία ψάχνω μια ηλιαχτίδα σωτηρίας. Μάταια όμως. Του ανέμου τα φυσήματα και της θάλασσας τα ξεβράσματα  βγάζουν στην επιφάνεια σώματα....

Φυλακισμένη καρδιά

Φυλακισμένη καρδιά

Ο έρωτάς σου ένα φθηνό μαγαζάκι κόσμος μπαίνει βγαίνει κι εγώ σε μιαν άκρη να παρατηρώ: “πόσες καρδιές ακόμα θα προσπεράσεις  και θα σπάσεις στο διάβα σου;” Σε μιαν άκρη του μυαλού σου ευελπιστώ να βρίσκομαι κι εγώ ένα μονοπάτι τρέχω να βρω να χωθώ στην αγκαλιά σου να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου