Ανάρμενος Ερέτης

27.06.2018

Ερέτης Μνήμης γίνηκε σήμερα τούτο το βροχολόι, το απρόσμενο.
Πραμάτεια στιγμών φόρτωσε στο πλεούμενο τ' αραχνιασμένο και κίνησε.
Ατίμονο, ανίστιο, με κόντρα τον καιρό, το άγνωρο το όνειρο κυνηγώντας.

- Πού πας αφρόντιστο κι ανάρμενο, δίχως πυξίδα κι οδηγό,
της καρδιάς μου της μικρής καράβι;
Την τρίαινα άδραξε ο Ποσειδώνας και βρυχάται.
Ο Κύκλωπας να σ' ανταμώσει καιροφυλακτεί.
Σκύλα και Χάρυβδη να σε συντρίψουν προσμένουν.
Κι εσύ,
με πανί την αφοβιά,
με ραγισμένο το κουπί,
με τον Αίολο νάχει ανοίξει τους ασκούς σαρκαστικά...
Πορεύεσαι!!!

- Χρόνο δεν έχω πια εμπόδια να νοιαστώ.
Θωρώ ορίζοντες ανοιχτούς, που δεν διάβηκα στης νιότης το ξαστέρωμα.
Σειρήνες ακούω μαυλιστικά να με καλούν.
Η ώρα ήρθε!
Ναι!
Αφήνομαι!
Πετώ το βουλοκέρι και Λεύτερη ξανοίγομαι για όσα δεν τόλμησα.
Γλαροπούλι ζυγιάζομαι στον αιθέρα και κρώζω
μεσοπέλαγα.
Πλώρη για του ουρανοθάλασσου το σμίξιμο...

Είπε και σώπασε.
Στο πούσι χάθηκε, μ' ομίχλη σμιλεμένη.

Κι απόμεινα εκεί,
την σιγαλή βροχή ν' αφουγκράζομαι, το νοτισμένο χώμα ν' ανασαίνω σε ονειροκύματα ταξιδεύοντας.
Εκεί...

 

_

γράφει η  Αρετή Γουργιώτου

 

Από την υπό έκδοσιν ποιητική της συλλογή:
ΕΣΩ ΙΡΙΔΙΣΜΟΙ

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου