Ανάσα κρατημένη χρόνια

24.12.2017

Ορθώθηκε στις μύτες των ποδιών
να ανακτήσει την απώλεια ύψους
από το βάρος των χρόνων στις πλάτες της
Έφτασε την απλώστρα και κρέμασε
τις νοτισμένες σελίδες της παρατεταμένης ομηρίας
στους εφηβικούς ενθουσιασμούς της
Σκληρή αγωνία για το μετά, αλλά σαν στέγνωσαν
καμάρωσε το κορυφαίο αποτύπωμα
της προσωπικής της σφραγίδας
σε μια, κατά τα άλλα, συλλογική συγγραφή
Πήρε βαθιά ανάσα, βέβαιη πλέον
πως η επανάσταση που της είχε αφιερώσει
δυνατά συναισθήματα μα κι ανομολόγητη απροθυμία
δεν πρόκειται, τελεσίδικα, να γίνει
Έστρεψε τα δάκρυά της προς τα οικογενειακά κειμήλια
σταυροκοπήθηκε συγκινημένη και τα ασπάστηκε
κατά σύμπτωση, παραμονές Χριστουγέννων
Κατέβασε κι από το πατάρι τα παραμελημένα στολίδια
και τα παρέταξε με προεφηβική λαχτάρα
Στον τοίχο του Κεραμικού με το ευφυές σύνθημά της
ακουμπούσε την κουρασμένη πλάτη του ο άστεγος
Έβγαλε από τις τρύπες των κουρελιών του
το χνώτο της σάπιας σχέσης του με την ελπίδα
και τον δικό του αναστεναγμό ανακούφισης
καθώς αισθάνθηκε ελεύθερος κι αυτός
ν’ αναζητήσει κάτι να βρει να ασπαστεί
με την βεβαιότητα πως οι φιλόστοργες
έκτακτες μικρότητες των ημερών θα σβήσουν
μαζί με τα λαμπιόνια του χριστουγεννιάτικου δέντρου
Οι τρεις ληστές με τα δώρα αποχωρούσαν
εν μέσω γενικής εύθυμης χαλάρωσης
βέβαιοι πως δεν υπήρχε άλλος θησαυρός.

 

_

γράφει ο  Απόστολος Παλιεράκης 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Σεμνότητα

Σεμνότητα

- Στον πατέρα μου–   ​Ο Ήλιος κρύος και καυτός και πάνω σου η Εκάτη.* Από την κούνια ορφανός, ταφή με ρούχα εργάτη.   _ γράφει ο Φώτης Μάλλιος   *Θεά της σελήνης, των νεκρών και των...

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου