Ανάσα κρατημένη χρόνια

24.12.2017

Ορθώθηκε στις μύτες των ποδιών
να ανακτήσει την απώλεια ύψους
από το βάρος των χρόνων στις πλάτες της
Έφτασε την απλώστρα και κρέμασε
τις νοτισμένες σελίδες της παρατεταμένης ομηρίας
στους εφηβικούς ενθουσιασμούς της
Σκληρή αγωνία για το μετά, αλλά σαν στέγνωσαν
καμάρωσε το κορυφαίο αποτύπωμα
της προσωπικής της σφραγίδας
σε μια, κατά τα άλλα, συλλογική συγγραφή
Πήρε βαθιά ανάσα, βέβαιη πλέον
πως η επανάσταση που της είχε αφιερώσει
δυνατά συναισθήματα μα κι ανομολόγητη απροθυμία
δεν πρόκειται, τελεσίδικα, να γίνει
Έστρεψε τα δάκρυά της προς τα οικογενειακά κειμήλια
σταυροκοπήθηκε συγκινημένη και τα ασπάστηκε
κατά σύμπτωση, παραμονές Χριστουγέννων
Κατέβασε κι από το πατάρι τα παραμελημένα στολίδια
και τα παρέταξε με προεφηβική λαχτάρα
Στον τοίχο του Κεραμικού με το ευφυές σύνθημά της
ακουμπούσε την κουρασμένη πλάτη του ο άστεγος
Έβγαλε από τις τρύπες των κουρελιών του
το χνώτο της σάπιας σχέσης του με την ελπίδα
και τον δικό του αναστεναγμό ανακούφισης
καθώς αισθάνθηκε ελεύθερος κι αυτός
ν’ αναζητήσει κάτι να βρει να ασπαστεί
με την βεβαιότητα πως οι φιλόστοργες
έκτακτες μικρότητες των ημερών θα σβήσουν
μαζί με τα λαμπιόνια του χριστουγεννιάτικου δέντρου
Οι τρεις ληστές με τα δώρα αποχωρούσαν
εν μέσω γενικής εύθυμης χαλάρωσης
βέβαιοι πως δεν υπήρχε άλλος θησαυρός.

 

_

γράφει ο  Απόστολος Παλιεράκης 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου