Ανάσα κρατημένη χρόνια

24.12.2017

Ορθώθηκε στις μύτες των ποδιών
να ανακτήσει την απώλεια ύψους
από το βάρος των χρόνων στις πλάτες της
Έφτασε την απλώστρα και κρέμασε
τις νοτισμένες σελίδες της παρατεταμένης ομηρίας
στους εφηβικούς ενθουσιασμούς της
Σκληρή αγωνία για το μετά, αλλά σαν στέγνωσαν
καμάρωσε το κορυφαίο αποτύπωμα
της προσωπικής της σφραγίδας
σε μια, κατά τα άλλα, συλλογική συγγραφή
Πήρε βαθιά ανάσα, βέβαιη πλέον
πως η επανάσταση που της είχε αφιερώσει
δυνατά συναισθήματα μα κι ανομολόγητη απροθυμία
δεν πρόκειται, τελεσίδικα, να γίνει
Έστρεψε τα δάκρυά της προς τα οικογενειακά κειμήλια
σταυροκοπήθηκε συγκινημένη και τα ασπάστηκε
κατά σύμπτωση, παραμονές Χριστουγέννων
Κατέβασε κι από το πατάρι τα παραμελημένα στολίδια
και τα παρέταξε με προεφηβική λαχτάρα
Στον τοίχο του Κεραμικού με το ευφυές σύνθημά της
ακουμπούσε την κουρασμένη πλάτη του ο άστεγος
Έβγαλε από τις τρύπες των κουρελιών του
το χνώτο της σάπιας σχέσης του με την ελπίδα
και τον δικό του αναστεναγμό ανακούφισης
καθώς αισθάνθηκε ελεύθερος κι αυτός
ν’ αναζητήσει κάτι να βρει να ασπαστεί
με την βεβαιότητα πως οι φιλόστοργες
έκτακτες μικρότητες των ημερών θα σβήσουν
μαζί με τα λαμπιόνια του χριστουγεννιάτικου δέντρου
Οι τρεις ληστές με τα δώρα αποχωρούσαν
εν μέσω γενικής εύθυμης χαλάρωσης
βέβαιοι πως δεν υπήρχε άλλος θησαυρός.

 

_

γράφει ο  Απόστολος Παλιεράκης 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου