Ανέχειας μονόλογος σε φωταγωγό

20.11.2016

tree_night_b

Αχάραγα γουργουρίζουν της ανέχειας τα εσώψυχα.
Η γιαγιά Δωροθέα, η ποιήτρια, νύχτα ξυπνάει να ζυμώσει
της Ανθρωπιάς τον επιούσιο άρτο.
Βγάζει –όπως κάθε μέρα– το κεφάλι της στο φωταγωγό
και μονολογεί στο αυγινό:
Καλημέρα, αξιοπρέπεια. Έχει ο θεός…
Ούτ’ ένα όνειρο δεν έχω πια στο φως να ξεδιαλύνω.
Αδειάσαν τα ντουλάπια της καρδιάς.
Δεν είναι έλλειψη τροφής, μήτε και στέρηση ελπίδας.
Είναι κενό της Ύπαρξης
στις συμπληγάδες της ανέχειας.
Δεν έχουμε Τίποτα, εχέμυθε φεγγίτη μου.
Ούτ’ ένα δράμι σεβασμού για της ζωής το θείο δώρο.
Ούτε μισή αναπνοή
να σώσει νέους πνιγμένους από μονοξείδιο σε μαγκάλι,
γιατί δεν είχαν μία σπίθα θαλπωρής.
Πόσες ψυχές δεν πρόλαβαν ν’ ανθίσουν,
γιατί δεν είχαν έστω ένα σπυρί Αγάπης;
Δεν έχω κανένανε στον κόσμο, πια, φεγγίτη μου.
Μονάχη μου στο δώμα αυτό, των γηρατειών το μνήμα,
στενάζω, ορφανεμένη από Λευτεριά κι από Φιλία.
Νυχτώνει – ξημερώνει,
στα ίδια στενά συνθλίβονται
του Αριστοτέλη η εντελέχεια απ’ τη μια
και της χαμοζωής η ανέχεια απ’ την άλλη.
Στένεψε το φιτίλι της ζωής, φεγγίτη μου,
μα το λαδάκι της δε σώθηκε ακόμη…
Καληνύχτα, Υπομονή. Έχει ο θεός…
Αύριο πάλι, θα σου ’χω νέα μου, θεέ μου.
Κι έκλεισε τα μάτια –μήπως κοιμηθεί–
η Δωροθέα η ποιήτρια, με τον φεγγίτη ανοιχτό,
μήπως ξεπέσει και για δαύτη κανένα όνειρο απ’ τ’ αστέρια.

Α’ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΕΛΑΙΝΩ 2016

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάρθα Δήμου

    ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!!!! ΔΙΚΑΙΑ ΠΗΡΑΤΕ ΤΟ Α΄ΒΡΑΒΕΙΟ.ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου