Αναπάντητα ερωτηματικά

27.07.2018

Πνίγεσαι. Θέλεις τόσα να πεις και άλλα τόσα να κάνεις και δεν σου το επιτρέπουν οι καταστάσεις, μα πάνω απ' όλα η ανατροφή σου, οι αξίες σου. Για πόσο καιρό, όμως, θα καταπιέζεσαι;

Βρίσκεσαι στο δείλι της ζωής σου κι εξακολουθείς να σέβεσαι και το μυρμήγκι. Θέλεις και απαιτείς από τον εαυτό σου να σέβεται τα «θέλω» και τις ανάγκες των άλλων. Τις δικές σου ανάγκες, αλήθεια, και τα δικά σου «θέλω» πότε τα σεβάστηκες; Πότε στάθηκες κερί αναμμένο για αυτά που εσύ ήθελες;

Έκανες, βέβαια, κάποιες επιλογές στη ζωή σου κι έπρεπε και πρέπει να τις σεβαστείς ή και να πληρώσεις το τίμημα. Δεν σου τις επέβαλε κανείς. Μα δεν ήρθε η ώρα ν' αποτελειώσεις αυτό σου το ταξίδι με ηρεμία; Δεν ήρθε η ώρα να παραβλέψεις την ανέχεια στην οποία σ' έχουν οδηγήσει και να πορευτείς με αυτά που σου έχουν αφήσει ήρεμα; Έχεις βάλει κι εσύ το χεράκι σου, τόσο με τις ψήφους σου όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και με την άρνησή σου στην επανάσταση. Πόσο θα αντέξεις, ανόητε άνθρωπε, που νομίζεις πως σε όλα μπορείς να βρεις λύσεις και να έχεις και την υπομονή να τους κουλαντρίσεις όλους; Τι θαρρείς πως είσαι; Το εικοσάχρονο, που έχει όλη τη ζωή μπροστά του και μπορεί όλα και όλους να παλέψει; Σκούριασες πια. Οι κλειδώσεις σου αργούν να κινηθούν, σαν εκείνα τα πιστόνια που ζητούν συνέχεια γρασάρισμα. Οι αντοχές σου φθίνουν κι εσύ πεισματικά, θέλεις να το παίζεις παλικάρι.

Ξύπνα, ανθρωπάκι…! Σε λίγο δεν θ' αναγνωρίζεις ούτε την φάτσα σου στον καθρέφτη… Θα βλέπεις παλιές σου φωτογραφίες και θα προσπαθείς να βρεις ομοιότητες με το τώρα σου…

Εσύ, σαν να έχεις καταδικαστεί, να τους καταλαβαίνεις όλους. Εσύ να δικαιολογείς, να δίνεις συγχωροχάρτια σε όλους…

Αλήθεια, γερασμένο ανθρωπάκι, εσένα πότε σε δικαιολόγησες; Πότε στάθηκες να σε πάρεις από το χέρι με κατανόηση; Πότε σε αγκάλιασες με τρυφερότητα; Γιατί, το μόνο βέβαιο είναι πως πάντα σε έστηνες στον τοίχο, λες κι εσύ ήσουν η αιτία για όλα τα δεινά και τους πολέμους…

Αλήθεια, ποιος βρέθηκε για σένα να σε καταλάβει; Να σου δικαιολογήσει την όποια σου απόφαση ή αντίδραση; Πόσοι στάθηκαν δίπλα σου, να σε πάρουν από το χέρι, όπως όταν ήσουν παιδάκι και σε παίρναν τα γονικά σου;

Τελικά, μήπως είναι καιρός, έστω και τώρα, να σε πιάσεις από το χέρι, να σε οδηγήσεις σε κείνα τα ολάνθιστα μονοπάτια που σε οδηγούν σε πανέμορφους, μυρωδάτους και γεμάτους χρώματα κήπους; Μήπως ήρθε η ώρα να σε «κακομάθεις», όπως κακομαθαίνει μια γιαγιά το εγγόνι της; Μήπως είναι ο καιρός που πρέπει να πετάξεις το γκρίζο από τη ζωή σου και να ντυθείς στα χρώματα κι ας πει, όποιος θέλει, πως ξεμωράθηκε το ραμολί; Μήπως πρέπει να πάψεις να νοιάζεσαι με το τι θα πει ο καθένας, ανεγκέφαλος ή όχι, και να νοιαστείς γι' αυτό που θα πεις εσύ σε σένα; Μήπως;…

 

_

γράφει η  Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Απόκρυφη ποιότητα

Απόκρυφη ποιότητα

Ανέβηκε τα σκαλιά της πολυκατοικίας δυο δυο και έφτασε μπροστά στο κλειστό διαμέρισμα. Κοντοστάθηκε και πήρε μερικές βαθιές ανάσες. Το στομάχι του ήταν σφιγμένο, οι παλάμες του κάθιδρες. Άραγε θα επαληθεύονταν με την ανακάλυψη κάποιου ακλόνητου τεκμηρίου, οι υπόνοιες...

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ (διήγημα) πολὺς δ᾽ ἅμ᾽ αὐτῷ προσπόλων ὀπισθόπους κῶμος λέλακεν, Ἄρτεμιν τιμῶν θεὰν ὕμνοισιν: οὐ γὰρ οἶδ᾽ ἀνεῳγμένας πύλας Ἅιδου, φάος δὲ λοίσθιον βλέπων τόδε ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ, ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ Δεν πέθανε η Φραγκογιαννού από το μαύρο κύμα την ξέβρασε η θάλασσα, την...

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου