Αναπάντητα ερωτηματικά

27.07.2018

Πνίγεσαι. Θέλεις τόσα να πεις και άλλα τόσα να κάνεις και δεν σου το επιτρέπουν οι καταστάσεις, μα πάνω απ' όλα η ανατροφή σου, οι αξίες σου. Για πόσο καιρό, όμως, θα καταπιέζεσαι;

Βρίσκεσαι στο δείλι της ζωής σου κι εξακολουθείς να σέβεσαι και το μυρμήγκι. Θέλεις και απαιτείς από τον εαυτό σου να σέβεται τα «θέλω» και τις ανάγκες των άλλων. Τις δικές σου ανάγκες, αλήθεια, και τα δικά σου «θέλω» πότε τα σεβάστηκες; Πότε στάθηκες κερί αναμμένο για αυτά που εσύ ήθελες;

Έκανες, βέβαια, κάποιες επιλογές στη ζωή σου κι έπρεπε και πρέπει να τις σεβαστείς ή και να πληρώσεις το τίμημα. Δεν σου τις επέβαλε κανείς. Μα δεν ήρθε η ώρα ν' αποτελειώσεις αυτό σου το ταξίδι με ηρεμία; Δεν ήρθε η ώρα να παραβλέψεις την ανέχεια στην οποία σ' έχουν οδηγήσει και να πορευτείς με αυτά που σου έχουν αφήσει ήρεμα; Έχεις βάλει κι εσύ το χεράκι σου, τόσο με τις ψήφους σου όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και με την άρνησή σου στην επανάσταση. Πόσο θα αντέξεις, ανόητε άνθρωπε, που νομίζεις πως σε όλα μπορείς να βρεις λύσεις και να έχεις και την υπομονή να τους κουλαντρίσεις όλους; Τι θαρρείς πως είσαι; Το εικοσάχρονο, που έχει όλη τη ζωή μπροστά του και μπορεί όλα και όλους να παλέψει; Σκούριασες πια. Οι κλειδώσεις σου αργούν να κινηθούν, σαν εκείνα τα πιστόνια που ζητούν συνέχεια γρασάρισμα. Οι αντοχές σου φθίνουν κι εσύ πεισματικά, θέλεις να το παίζεις παλικάρι.

Ξύπνα, ανθρωπάκι…! Σε λίγο δεν θ' αναγνωρίζεις ούτε την φάτσα σου στον καθρέφτη… Θα βλέπεις παλιές σου φωτογραφίες και θα προσπαθείς να βρεις ομοιότητες με το τώρα σου…

Εσύ, σαν να έχεις καταδικαστεί, να τους καταλαβαίνεις όλους. Εσύ να δικαιολογείς, να δίνεις συγχωροχάρτια σε όλους…

Αλήθεια, γερασμένο ανθρωπάκι, εσένα πότε σε δικαιολόγησες; Πότε στάθηκες να σε πάρεις από το χέρι με κατανόηση; Πότε σε αγκάλιασες με τρυφερότητα; Γιατί, το μόνο βέβαιο είναι πως πάντα σε έστηνες στον τοίχο, λες κι εσύ ήσουν η αιτία για όλα τα δεινά και τους πολέμους…

Αλήθεια, ποιος βρέθηκε για σένα να σε καταλάβει; Να σου δικαιολογήσει την όποια σου απόφαση ή αντίδραση; Πόσοι στάθηκαν δίπλα σου, να σε πάρουν από το χέρι, όπως όταν ήσουν παιδάκι και σε παίρναν τα γονικά σου;

Τελικά, μήπως είναι καιρός, έστω και τώρα, να σε πιάσεις από το χέρι, να σε οδηγήσεις σε κείνα τα ολάνθιστα μονοπάτια που σε οδηγούν σε πανέμορφους, μυρωδάτους και γεμάτους χρώματα κήπους; Μήπως ήρθε η ώρα να σε «κακομάθεις», όπως κακομαθαίνει μια γιαγιά το εγγόνι της; Μήπως είναι ο καιρός που πρέπει να πετάξεις το γκρίζο από τη ζωή σου και να ντυθείς στα χρώματα κι ας πει, όποιος θέλει, πως ξεμωράθηκε το ραμολί; Μήπως πρέπει να πάψεις να νοιάζεσαι με το τι θα πει ο καθένας, ανεγκέφαλος ή όχι, και να νοιαστείς γι' αυτό που θα πεις εσύ σε σένα; Μήπως;…

 

_

γράφει η  Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου