Ανδρέας Μιχαηλίδης | Ωδή σε ένα ξυπνητήρι

7.02.2018

Καημένο ξυπνητήρι
πολύτιμε υποτακτικέ μου
της συνέπειάς μου είσαι
το δεξί το χέρι
όταν κάθε πρωινό
την ίδια πάντα ώρα
βιαίως σπεύδεις να μ’ αρπάξεις
απ’ του Μορφέα την απύθμενη αγκαλιά.

Όμως,
αυτό το «βιαίως»
όπως ξέρεις
γέννησε ανθρώπινη έχθρα –
πόσα από τ’ αδέρφια σου άραγε
χρόνια και χρόνια τώρα
δεν εκσφενδονίστηκαν σε τοίχους
από διαθέσεις φονικές
αγουροξυπνημένων
ή δεν βασανίστηκαν ανηλεώς
απ’ το μένος αγνωμόνων ιδιοκτητών.

Τι ύβρεις, τι κατάρες υπομένετε
πλάσματα μοναχικά
του καθήκοντος εργάτες
αφιλοκερδείς.

Αλήθεια, ποιός τίμησε ποτέ την προσφορά σας
ποιός εγκώμια της ύπαρξής σας έπλεξε
όταν λογαριάζατε καρτερικά τις ώρες
πριν να σημάνετε συναγερμό
άπαξ ή και δις ημερησίως
φωνάζοντας με των πνευμόνων σας τη δύναμη
για να μη λησμονηθούν
ραντεβού κι υποχρεώσεις
(σκέφτομαι και ωχριώ
τι έρωτες θα χάνονταν χωρίς εσάς
τι χρήμα και τι φήμη.

Καημένο ξυπνητήρι    
ούτε καν ποιητής
βρέθηκε στον κόσμο να σε υμνήσει
πλην εμού
αλλά κι εγώ ακόμα που επαίρομαι
ένα χάδι δεν αξιώθηκα ποτέ μου να χαρίσω
στην κρύα πλατούλα
του πλαστικού
ολοστρόγγυλου
κορμιού σου.

 

 

Το εργοτάξιο – Ανδρέας Μιχαηλίδης

 

αναδημοσίευση από το Μονόκλ

 

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου