Select Page

Ανείπωτο αντίο

Ανείπωτο αντίο

Ήρθες πάλι κοντά μου·
Κάποιο φθινοπωρινό βράδυ
που η βροχή πλημμύριζε τους δρόμους
Θλίψη

Χτύπησες την πόρτα μου βρεγμένος
και βρήκες εκεί την πιο ευάλωτη
εκδοχή του εαυτού μου
«Δεν έχω ομπρέλα» μου είπες,
στάζοντας νερό και δάκρυα

Σε πήρα στο σαλόνι μου
να σε στεγνώσω,
σου ’δωσα να φορέσεις ρούχα
από ’κείνα που είχες αφήσει
στη ντουλάπα μου

Σε πήρα και σε στέγνωσα
«Θα βγει ο ήλιος» σου είπα
πριν χαθείς στην αγκαλιά μου
σαν πρώτα

Ξημέρωσε και έφυγες πάλι μακριά μου
«Τα λέμε» είπες
πριν προλάβω να πω·
Αντίο

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Χριστίνα Παπαβασιλείου

Γεννήθηκα στην όμορφη Θεσσαλονίκη, όμως οι συγκυρίες με έφεραν στη ζεστή Λάρισα. Με τα χρόνια την αγάπησα και αυτήν. Τελευταία, οι γύρω μου λένε πως μεγάλωσα, δεν είμαι πια παιδί. Τους αγνοώ και συνεχίζω να ονειρεύομαι. Από μικρή ήμουν βιβλιόπαιδο, αγαπούσα τα βιβλία και τις περίεργες λέξεις τους. Μια νύχτα με βροχή στάθηκε η αφετηρία για να πιάσω ενεργά χαρτί και μολύβι. Έπειτα, ακολούθησαν και άλλες τέτοιες νύχτες -ενίοτε και μέρες- που οι σκέψεις μου αποτυπώνονταν στο χαρτί. Ελπίζω ότι κάποια μέρα θα γίνω καλύτερος άνθρωπος. Ως τότε, θα συνεχίσω να χορεύω στο ρυθμό της ζωής…

2 Σχόλια

  1. Drew Sens

    Εξαιρετική δουλειά και με πολύ εκφραστικές λέξεις. Συγχαρητήρια στην υπέροχη Χριστίνα!

    Απάντηση
  2. metalkon

    Νομίζω πως είναι το πρώτο ερωτικό ποίημα που στο εξής θα το αποκαλώ… Αγαπημένο μου!
    Αγάπη αστείρευτη! Δίχως όρια και περιορισμούς… Και μια αγκαλιά πελώρια! Που είναι ανοιχτή και ικανή να χωρέσει όλη την πλάση!
    Γιατί άραγε να αποκαλούμε αυτή την εκδοχή του εαυτού, ως την πιο ευάλωτη; Ενώ θα έπρεπε να είναι η πιο μεγαλειώδης…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!