Ανεμώνη

11.12.2016

black_red_flower_b

Βοριάς η μοίρα μου και φλόγα απ’ αστραπή,
που όλα τα πήρε και τα πέταξε ως τον Άδη!
Πίσω του άφησε την άδεια μου ψυχή,
Μόνη να κλαίει μια για πάντα στο σκοτάδι!
 
Κι έκλαψα φώναξα… που άψυχο σε βρήκα
 και πήρα νέκταρ για να γιάνω την πληγή σου.
Όμως στα χέρια μου το αίμα σου δεν είχα...
αφού ανεμώνη ήταν πάντα η ψυχή σου!
 
Μα σαν απόκαμα και στέρεψα απ’ όλα,
Θεό σε βρήκα στα αρχαία τα τεφτέρια
’κείνα που αντάμωσα στο φως της μοναξιάς μου
και με τ’ αθάνατο νερό τους, ξέπλυνα τα χέρια.
 
Ύστερα στο όνειρο σε κράτησα σαν πένα
κι είπα για σένανε να γίνω η Αφροδίτη.
Γράφοντας ποιήματα τρελά κι απεγνωσμένα,
 από το χάραμα ως τον Αποσπερίτη!
 
Κι έτσι χαθήκαμε και γίναμε ιστορία
και μόνο ο φόβος μου απόμεινε για σένα,
μην τύχει πάλι και φυσήξει βοριαδάκι
και πάρει για πάντα ό,τι έχω από σένα.

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

20 σχόλια

20 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Το ποίημά σου έχει κάτι από την ομορφιά της μελαγχολίας. Κι ο φόβος μη φυσήξει βοριαδάκι και χάσουμε το τελευταίο που έχει απομείνει από κάποιον, πάντα υπαρκτός. Καλό σου βράδυ Σοφία!

    Απάντηση
    • sofia25164

      Χριστίνα μου όταν τα έχουμε χάσει όλα…όταν μας μένει μόνο η ανάμνηση τότε φοβόμαστε περισσότερο!!! Την καλημέρα μου να έχεις μια όμορφη εβδομάδα!!!

      Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Σοφία μου τι μπορώ να πω παραπάνω; Υπέροχο όπως όλα όσα γράφεις!!!
    Σ’ ευχαριστώ 🙂

    Απάντηση
  3. Milia Tsobanidou

    Σοφία μου τι μπορώ να πω παραπάνω; Υπέροχο όπως όλα όσα γράφεις!!!
    Σ’ ευχαριστώ ?

    Απάντηση
    • sofia25164

      Εγώ σ’ ευχαριστώ Μηλιά μου…την καλημέρα μου!!!

      Απάντηση
  4. Ευαγγελία Αθανασιάδου

    Δε βρίσκω λόγια να πω, γιατί επαναλαμβάνομαι. Μπράβο και πάλι μπράβο. Διαβάζοντας με συγκινεί και μου βγάζει ίδια συναισθήματα με τον Επιτάφιο του Ρίτσου.

    Απάντηση
    • Ασημινα

      Απλα εξαιρετικο..τιποτα λιγοτερο Σοφια..!!!
      Ευγε..!!!!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
      • sofia25164

        Ασημίνα σ’ ευχαριστώ πολύ… την καλημέρα μου!!!

        Απάντηση
    • sofia25164

      Ευαγγελία μου μεγάλη τιμή για μένα τα λόγια σου…μου αρκεί που συμπορεύονται οι ψυχές μας!!!Την αγάπη μου την καλημέρα μου και μια όμορφη εβδομάδα!!!

      Απάντηση
  5. Βάσω Καρλή

    Καλημέρα Σοφία μου και καλή εβδομάδα. Το ποίημά σου εξαιρετικό!!!. Θέλεις συνέχεια να το διαβάζεις και να το ξαναδιαβάζεις.

    Απάντηση
    • sofia25164

      Ευχαριστώ πολύ Βάσω μου καλή εβδομάδα και σε σένα!!!

      Απάντηση
    • sofia25164

      Ευχαριστώ πολύ για το πέρασμα Άννα μου!!!Να έχεις μια όμορφη εβδομάδα!!!

      Απάντηση
  6. Έφη Γεωργάκη

    Καλημέρα! Υπέροχο…

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Καλησπέρα Έφη μου όμορφη δημιουργική συνέχεια και καλές γιορτές!!!!

      Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Καλησπέρα Έφη μου όμορφη δημιουργική συνέχεια και καλές γιορτές!!!

      Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Εγώ σ ευχαριστώ Στέλλα μου που πέρασες και στάθηκες…καλή συνέχεια και καλές γιορτές!!!

      Απάντηση
  7. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Πόσο πιο ΑΛΗΘΙΝΟ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ και ΥΠΕΡΟΧΟ μπορεί να γίνει ένα ποίημα?
    Πόσο με αγγίζεις , να ‘ξερες !

    ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΦΙΑ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Ευχαριστώ πολύ Χρυσούλα μου φιλιά πολλά σε όλους σας την αγάπη μου!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου