Αντίσταση

17.04.2017

 

 

 

 

 

 

Μην τρεκλίζεις
σαν το ποδάρι της σπασμένης καρέκλας
που θέλει επιδιόρθωση.
Μη σπαράζεις
σαν τη χαροκαμένη μάνα
που έχασε το παιδί της.
Μη διστάσεις
να δώσεις τον όρκο σου
στη μέρα που ’ρχεται.
Ύψωσε ψηλά τις αντένες σου
να δεχτείς τα σήματα της δικής σου ύπαρξης.
Μη φωνάζεις -μέρα μεσημέρι-
στην πολυσύχναστη λεωφόρο·
ο θόρυβος των αυτοκινήτων
τη φωνή σου θα πνίξει.
Άσε τη νύχτα να σου πει τα μυστικά της,
μίλησε μαζί της…
Κι ύστερα σιώπα
σε όλα αυτά που εκβιάζουν τη συγγνώμη σου.
Και συλλογίσου τα δέντρα
που τα φυσάει ο άνεμος...
“Λυγίζουν, δε σπάνε!”
Τα βράχια σε ανταριασμένη θάλασσα...
“Το κύμα νικάνε!”

_

γράφει ο Γιάννης Κανδύλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Πάντα δυνατή η γραφή σας!! Όπως τα βράχια στην ανταριασμενη θάλασσα…!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου