Αντίσταση

17.04.2017

 

 

 

 

 

 

Μην τρεκλίζεις
σαν το ποδάρι της σπασμένης καρέκλας
που θέλει επιδιόρθωση.
Μη σπαράζεις
σαν τη χαροκαμένη μάνα
που έχασε το παιδί της.
Μη διστάσεις
να δώσεις τον όρκο σου
στη μέρα που ’ρχεται.
Ύψωσε ψηλά τις αντένες σου
να δεχτείς τα σήματα της δικής σου ύπαρξης.
Μη φωνάζεις -μέρα μεσημέρι-
στην πολυσύχναστη λεωφόρο·
ο θόρυβος των αυτοκινήτων
τη φωνή σου θα πνίξει.
Άσε τη νύχτα να σου πει τα μυστικά της,
μίλησε μαζί της…
Κι ύστερα σιώπα
σε όλα αυτά που εκβιάζουν τη συγγνώμη σου.
Και συλλογίσου τα δέντρα
που τα φυσάει ο άνεμος...
“Λυγίζουν, δε σπάνε!”
Τα βράχια σε ανταριασμένη θάλασσα...
“Το κύμα νικάνε!”

_

γράφει ο Γιάννης Κανδύλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Πάντα δυνατή η γραφή σας!! Όπως τα βράχια στην ανταριασμενη θάλασσα…!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου