Αντίστροφη μέτρηση

Δημοσίευση: 13.02.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Είναι μέρες αντίστροφες
που το ημερολόγιο θυμίζει καραμέλα.
Αυτό έκανα πέρυσι και αυτό πρόπερσι.
Ο φόβος της επανάληψης λέξεων
που δεν επισκευάζονται 
δε μετατρέπονται και δε μεταποιούνται.
Η ματαιότητα ως να πηγαίνω να αγοράσω 
ωδικά πουλιά
που θα τα κλείσω σε κουτιά.
Γραφές ημερολογιακής αλήθειας
είναι η μόνη αλήθεια που αντέχει χωρίς μελάνι.
Όπως να τρως σταφύλια που έχουν αφαιρέσει το ζουμί.
Ακίνδυνα σταφύλια 
αλέκιαστα στις συναναστροφές
ερωτικές περιτυλίξεις κλεισμένες αεροστεγώς.
Μέρες που έρχονται για να κυλήσουν αντίστροφα
και πάλι από την αρχή
συνοδεύοντας την αυταρέσκεια της νίκης με τον εαυτό σου.
Δεν απειλούνται πρόσωπα 
που ήθελαν κομμάτι από σένα
κομμάτι από αλλού και από αλλού.
Το ελάχιστο απειλή δεν είναι
επιλογή ημερολογιακή είναι.

_

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη. Ένα μικρό-μικρό κομμάτι απ’ την αγάπη εκείνη, Που υψώνει σκάλα ψηλή και βέβαιη Και σ’ οδηγεί στον ουρανό.   Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη, Την αγάπη αυτή που φυλά σα δράκος μες στο κάστρο σου. Που σε...

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Κάθε στίχος σας και μια καθηλωτική μα αρεστή σε εμένα οικειότητα!Την καλημέρα μου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου