two_faces_b

Σκέπασα τα μάτια μου

με την παγερή βροχή του φθινοπώρου.

Σκέπασα τό πρόσωπό μου

με τη μαύρη σκιά της καταιγίδας.

Για να μη με βλέπεις

σαν θα περνάς μπροστά απ΄το ανώφελο

για να μη με κοιτάζεις

σαν αλλότρια εικόνα ενός άλλου κόσμου,

που τόσο τον ονειρεύτηκες

κι εγώ στον γκρέμισα.

Έτσι, θα ξεχάσεις τη μορφή μου

γρήγορα κι ανώδυνα.

Έτσι, θα πεις, πως δεν υπήρξα ποτέ

παρά μόνο σ' ένα όνειρό σου, που για λίγο στάθηκα

φιγούρα ακαθόριστη, εικόνα αμυδρή

το πέρασμά μου ένα προιόν της φαντασίας

με ελάχιστη διάρκεια ζωής.

Είναι προτιμότερο σ' αυτήν την ιστορία

να μην υπάρχουν αναμνήσεις.

Η λήθη μου θα σε ανταμείψει.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!