Αντανάκλαση

16.01.2018

 

Σήμερα είμαι καλά. Φλερτάρω με την αντανάκλασή μου στον σπασμένο καθρέφτη και χαμογελάω αυτάρεσκα. Σήμερα είμαι καλά. Ζωγραφίζω τα συναισθήματα πάνω σε ένα ξεχασμένο τετράδιο με φύλλα τσακισμένα. Περίεργο πως το έχω φυλάξει. Περίεργο που το θυμάμαι. Δεν γυρίζω πίσω στις σελίδες του όμως. Φοβάμαι. Και η μέρα είναι τόσο όμορφη σήμερα. Νιώθω καλά. Και δεν θέλω να τσιγκλήσω τη μνήμη. Όχι σήμερα. Ο ήλιος μπαινοβγαίνει μέσα σε πουπουλένια σύννεφα. Ο ουρανός δείχνει χαρούμενος. Με ένα αστραφτερό γαλάζιο χρώμα. Μια άνοιξη που τυλίγει μητρικά το φθινόπωρο. Ένας βοριάς ανέμελος και γλυκός. Μια θάλασσα γαλήνια.

Άκου τι λέω. Κι εγώ εκπλήσσομαι να ξέρεις. Μα σήμερα είμαι καλά. Τώρα είμαι καλά. Το μυαλό μου και οι αισθήσεις μου γεύονται την εποχή. Αργότερα ίσως αλλάξουν τα πράγματα. Είναι απρόβλεπτο ξέρεις. Τώρα είμαι καλά. Μετά ποιος ξέρει; Μόνο αυτός ο δαίμονας ξέρει, που έγινε κολλητός μου φίλος στα καλά καθούμενα. Στα καλά; Δεν ξέρω να σου πω. Υπάρχουν ειδικοί να στο εξηγήσουν. Πως τώρα είμαι καλά μα μετά ποιος ξέρει; Τους είπα να διαγράψουν τις αναμνήσεις. Μου είπαν όχι. Έπιασα έναν απ΄το λαιμό τότε. Κόντεψα να τον πνίξω. Δεν ξέρω πως το έκανα. Δεν ξέρω. Δεν θυμάμαι πολλά πια ξέρεις. Ένα μπερδεμένο κουβάρι το μυαλό μου. Μου έδεσαν τα χέρια. Εξαιρετικά επικίνδυνη είπαν. Και με έκλεισαν σε ένα μέρος από όπου δεν μπορώ να βλέπω τον ουρανό. Ούτε τη θάλασσα.

Σήμερα όμως είμαι καλά. Τώρα είμαι καλά. Δεν θα απλώσω τα χέρια μου σε κανέναν. Τους το υποσχέθηκα λένε. Δεν το θυμάμαι ξέρεις. Μα δεν πειράζει. Αρκεί που με έβγαλαν βόλτα για να πάρω αέρα. Η θάλασσα είναι ήρεμη. Τα κύματα ακουμπούν στην ακτή απαλά. Κι εγώ κλείνω τα μάτια και τα ακούω. Και δεν θέλω τίποτα άλλο αυτή τη στιγμή. Μα ετούτη η ηρεμία δεν κρατάει πολύ. Ο αέρας δυναμώνει ξαφνικά και αναποδογυρίζει τις σελίδες του τετραδίου μου. Και τότε το κοιτάζω. Το τετράδιο μου είναι γεμάτο με μαύρες γραμμές. Μαύρες μουτζούρες δίχως σχήμα. Είναι τρομακτικές. Όχι δεν μπορεί. Οι μαύρες γραμμές σαλεύουν τώρα μέσα στη θάλασσα. Τι ώρα είναι; Γιατί νυχτώνει τόσο γρήγορα; Θα με πάνε πάλι εκεί. Μην φεύγεις. Θα μου δέσουν πάλι τα χέρια. Μην φεύγεις. Δεν μπορώ να κάνω κακό σε κανέναν τώρα. Ένα κουλουριασμένο σακί που τρέμει είμαι. Δεν θα σου κάνω κακό. Όχι σε εσένα. Θέλω μόνο να κοιτάξεις μέσα στα μάτια μου. Εκεί κρύβεται ο δαίμονας λένε. Τον βλέπεις; Νομίζω με φοβάται. Κι εγώ τον φοβάμαι. Με μισεί. Κι εγώ τον μισώ. Και τον λατρεύω όμως. Παράξενο δεν είναι;

 

-

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Διαβάστε κι αυτά

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Οικονομία εαυτού

Οικονομία εαυτού

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Μια μέρα νεκρή

Μια μέρα νεκρή

Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.Ένα ταξίδι με τρένο.Το ονειρεύομαι,Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,Να κατεβαίνει στο βυθό,Να μου γνωρίζει την άβυσσο.Ξέρω.Ξέρω.Τα τρένα δεν ταξιδεύουνΠάνω σε θάλασσεςΟύτε καταδύονται σε βυθούςΜα είναι και αυτό ένα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Άλλο ένα πεζό που μοιάζει με ποίημα. Εικόνες γαλήνης ανάμεσα σε διαστήματα με πολλές εσωτερικές αναταράξεις, που τις αξίζουμε για να παίρνουμε ανάσες και πρέπει να τις βιώνουμε χωρίς ενοχές. Την καλημέρα μου Άννα!

    Απάντηση
  2. Μαρία Καμπούρη

    Καλημέρα! Υπέροχος μονόλογος,ταυτίστηκα σε αρκετά σημεία..είναι απο κάποιο βιβλίο; θα μπορούσα να είχα παραπάνω πληροφορίες πάνω σε αυτό; θέλω να δώσω εξετάσεις για Υπουργείο και σκέφτηκα τον μονόλογο σας,ευχαριστώ εκ των προτέρων!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου