τοβιβλίο.net

Select Page

Αντανάκλαση

Αντανάκλαση

Σήμερα είμαι καλά. Φλερτάρω με την αντανάκλασή μου στον σπασμένο καθρέφτη και χαμογελάω αυτάρεσκα. Σήμερα είμαι καλά. Ζωγραφίζω τα συναισθήματα πάνω σε ένα ξεχασμένο τετράδιο με φύλλα τσακισμένα. Περίεργο πως το έχω φυλάξει. Περίεργο που το θυμάμαι. Δεν γυρίζω πίσω στις σελίδες του όμως. Φοβάμαι. Και η μέρα είναι τόσο όμορφη σήμερα. Νιώθω καλά. Και δεν θέλω να τσιγκλήσω τη μνήμη. Όχι σήμερα. Ο ήλιος μπαινοβγαίνει μέσα σε πουπουλένια σύννεφα. Ο ουρανός δείχνει χαρούμενος. Με ένα αστραφτερό γαλάζιο χρώμα. Μια άνοιξη που τυλίγει μητρικά το φθινόπωρο. Ένας βοριάς ανέμελος και γλυκός. Μια θάλασσα γαλήνια.

Άκου τι λέω. Κι εγώ εκπλήσσομαι να ξέρεις. Μα σήμερα είμαι καλά. Τώρα είμαι καλά. Το μυαλό μου και οι αισθήσεις μου γεύονται την εποχή. Αργότερα ίσως αλλάξουν τα πράγματα. Είναι απρόβλεπτο ξέρεις. Τώρα είμαι καλά. Μετά ποιος ξέρει; Μόνο αυτός ο δαίμονας ξέρει, που έγινε κολλητός μου φίλος στα καλά καθούμενα. Στα καλά; Δεν ξέρω να σου πω. Υπάρχουν ειδικοί να στο εξηγήσουν. Πως τώρα είμαι καλά μα μετά ποιος ξέρει; Τους είπα να διαγράψουν τις αναμνήσεις. Μου είπαν όχι. Έπιασα έναν απ΄το λαιμό τότε. Κόντεψα να τον πνίξω. Δεν ξέρω πως το έκανα. Δεν ξέρω. Δεν θυμάμαι πολλά πια ξέρεις. Ένα μπερδεμένο κουβάρι το μυαλό μου. Μου έδεσαν τα χέρια. Εξαιρετικά επικίνδυνη είπαν. Και με έκλεισαν σε ένα μέρος από όπου δεν μπορώ να βλέπω τον ουρανό. Ούτε τη θάλασσα.

Σήμερα όμως είμαι καλά. Τώρα είμαι καλά. Δεν θα απλώσω τα χέρια μου σε κανέναν. Τους το υποσχέθηκα λένε. Δεν το θυμάμαι ξέρεις. Μα δεν πειράζει. Αρκεί που με έβγαλαν βόλτα για να πάρω αέρα. Η θάλασσα είναι ήρεμη. Τα κύματα ακουμπούν στην ακτή απαλά. Κι εγώ κλείνω τα μάτια και τα ακούω. Και δεν θέλω τίποτα άλλο αυτή τη στιγμή. Μα ετούτη η ηρεμία δεν κρατάει πολύ. Ο αέρας δυναμώνει ξαφνικά και αναποδογυρίζει τις σελίδες του τετραδίου μου. Και τότε το κοιτάζω. Το τετράδιο μου είναι γεμάτο με μαύρες γραμμές. Μαύρες μουτζούρες δίχως σχήμα. Είναι τρομακτικές. Όχι δεν μπορεί. Οι μαύρες γραμμές σαλεύουν τώρα μέσα στη θάλασσα. Τι ώρα είναι; Γιατί νυχτώνει τόσο γρήγορα; Θα με πάνε πάλι εκεί. Μην φεύγεις. Θα μου δέσουν πάλι τα χέρια. Μην φεύγεις. Δεν μπορώ να κάνω κακό σε κανέναν τώρα. Ένα κουλουριασμένο σακί που τρέμει είμαι. Δεν θα σου κάνω κακό. Όχι σε εσένα. Θέλω μόνο να κοιτάξεις μέσα στα μάτια μου. Εκεί κρύβεται ο δαίμονας λένε. Τον βλέπεις; Νομίζω με φοβάται. Κι εγώ τον φοβάμαι. Με μισεί. Κι εγώ τον μισώ. Και τον λατρεύω όμως. Παράξενο δεν είναι;

 

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Επιμέλεια κειμένου

Μαίρη Κάντα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Μέγαρα. Αποφοίτησα από την Φιλοσοφική σχολή των Ιωαννίνων. Το 2010 μετακόμισα μόνιμα στην Αθήνα για να σπουδάσω δημοσιογραφία στο ιεκ "ΑΚΜΗ". Έχω παρακολουθήσει ακόμα σεμινάρια νοηματικής γλώσσας και θεατρικής γραφής, ενώ συνεχίζω τις σπουδές μου στην λογοτεχνική γραφή στη " Tabula Rasa". Λατρεύω την Αθήνα, γιατί σε αυτή την πόλη, έγιναν πραγματικότητα όλα τα όνειρά μου. Αγαπάω επίσης το ουράνιο τόξο μετά από μία καταιγίδα. Μου θυμίζει πως όσα προβλήματα και αν υπάρχουν, κάποια στιγμή έρχεται το «ουράνιο τόξο», η λύση στα προβλήματα.

4 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Άλλο ένα πεζό που μοιάζει με ποίημα. Εικόνες γαλήνης ανάμεσα σε διαστήματα με πολλές εσωτερικές αναταράξεις, που τις αξίζουμε για να παίρνουμε ανάσες και πρέπει να τις βιώνουμε χωρίς ενοχές. Την καλημέρα μου Άννα!

    Απάντηση
  2. Μαρία Καμπούρη

    Καλημέρα! Υπέροχος μονόλογος,ταυτίστηκα σε αρκετά σημεία..είναι απο κάποιο βιβλίο; θα μπορούσα να είχα παραπάνω πληροφορίες πάνω σε αυτό; θέλω να δώσω εξετάσεις για Υπουργείο και σκέφτηκα τον μονόλογο σας,ευχαριστώ εκ των προτέρων!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Έρευνα

Ημερολόγιο 2019

Εγγραφείτε στο newsletter

Ενημέρωση μόνο για λογοτεχνικούς διαγωνισμούς

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος