Select Page

Ανταριασμένες σιωπές

Ανταριασμένες σιωπές

Τις μέρες σε κοιτώ μες τα μάτια
μήπως καταφέρω να μοιραστώ μαζί σου τα μυστικά μου.
 Σιωπηλά. Ούτε ψίθυρος να ακουστεί.
Τις νύχτες κρουστές σκέψεις αγκαλιάζουν σφιχτά το μυαλό μου,
γεμίζουν το κεφάλι μου ασφυκτικά.
Πόσο γλυκός ο ήχος της σιωπής. Μα και πόσο πικρός.
Και πώς να σου πω ότι είμαι εδώ για σένα
χωρίς να είμαι σίγουρη ότι δεν θα στραφείς αλλού για το ίδιο;
Πώς να σου πω πως σε ονειρεύομαι
χωρίς να ξέρω αν εσύ θα έχεις εφιάλτες μ’ αυτό;
Πώς να σου πω πως είμαι δική σου
 χωρίς να ξέρω αν θες να τ’ ακούσεις;
Πώς να σου πω το σ΄ αγαπώ
αν δεν ξέρω ότι έχει νόημα για σένα;

 

_

γράφει η  Ρούλα Κόζη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Ακολουθήστε μας στο Twitter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος