Αν αγαπάς, να αγαπάς σαν να ‘ναι ο Θεός σου,
ο ήλιος , το νεράκι σου κι ο μόνος άνθρωπός σου.
Να γίνεσαι πάντα γι’ αυτόν αιτία για να ζήσει,
απ’ το ποτήρι της ζωής με νέκταρ να μεθύσει.
Να γίνεσαι οι ρίζες του κοντά σου να ριζώσει,
για την αγάπη του αυτή να μην το μετανιώσει!
Να γίνεσαι στην πλάτη του φτερά για να πετάξει,
να φτάσει προς τους στόχους του, ποτέ να μην πλαντάξει!
Να γίνεσαι πηγή ζωής, στης μοναξιάς την ξέρα,
να φέγγεις στα σκοτάδια του σαν να ‘σαι εσύ η μέρα.
Να γίνεσαι το όνειρο στ’ ονειροδρόμιό του,
το μαξιλάρι ν' ακουμπά να φεύγει ο ιδρός του.
Να γίνεσαι φάρος ψηλά στης δυστυχίας τα βράχια,
αιτία να γεμίζουνε του νου του όλα τα άδεια.
Και μη γεμίσουν με Γιατί, με Ίσως και Δεν πρέπει,
μα να γεμίσουν με χαρές της ζήσης του τα έτη.
Να γίνεις γόμα που θα βρει τα λάθη του να σβύσει
κι ένα βιβλίο που χαρές κοντά σου θα γεμίσει.
Να γίνεις λάδι και ψωμί την πείνα του να θρέψει,
Μαλεβιζιώτικος συρτός μαζί σου να χορέψει!
Να γίνεις η Ανάσταση στο μαύρο Γολγοθά του,
καμπάνας σιγοκάλεσμα μες στην αγκαλιά του!
Αυτό π’ ακούει ο πιστός και τρέχει στο ‘κκλησάκι
κι αφήνει σαν κατάθεση και πόνους και φαρμάκι.
Κι όταν τη λύτρωση θα βρει θα κάνει το σταυρό του,
που γίνηκες απ’ το Θεό ΕΣΥ ο άνθρωπός του!

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!