Αν αγαπάς, να αγαπάς

19.10.2017

Αν αγαπάς, να αγαπάς σαν να ‘ναι ο Θεός σου,
ο ήλιος , το νεράκι σου κι ο μόνος άνθρωπός σου.
Να γίνεσαι πάντα γι’ αυτόν αιτία για να ζήσει,
απ’ το ποτήρι της ζωής με νέκταρ να μεθύσει.
Να γίνεσαι οι ρίζες του κοντά σου να ριζώσει,
για την αγάπη του αυτή να μην το μετανιώσει!
Να γίνεσαι στην πλάτη του φτερά για να πετάξει,
να φτάσει προς τους στόχους του, ποτέ να μην πλαντάξει!
Να γίνεσαι πηγή ζωής, στης μοναξιάς την ξέρα,
να φέγγεις στα σκοτάδια του σαν να ‘σαι εσύ η μέρα.
Να γίνεσαι το όνειρο στ’ ονειροδρόμιό του,
το μαξιλάρι ν' ακουμπά να φεύγει ο ιδρός του.
Να γίνεσαι φάρος ψηλά στης δυστυχίας τα βράχια,
αιτία να γεμίζουνε του νου του όλα τα άδεια.
Και μη γεμίσουν με Γιατί, με Ίσως και Δεν πρέπει,
μα να γεμίσουν με χαρές της ζήσης του τα έτη.
Να γίνεις γόμα που θα βρει τα λάθη του να σβύσει
κι ένα βιβλίο που χαρές κοντά σου θα γεμίσει.
Να γίνεις λάδι και ψωμί την πείνα του να θρέψει,
Μαλεβιζιώτικος συρτός μαζί σου να χορέψει!
Να γίνεις η Ανάσταση στο μαύρο Γολγοθά του,
καμπάνας σιγοκάλεσμα μες στην αγκαλιά του!
Αυτό π’ ακούει ο πιστός και τρέχει στο ‘κκλησάκι
κι αφήνει σαν κατάθεση και πόνους και φαρμάκι.
Κι όταν τη λύτρωση θα βρει θα κάνει το σταυρό του,
που γίνηκες απ’ το Θεό ΕΣΥ ο άνθρωπός του!

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Βασίλη ,
    σε ευχαρισώ πολύ για την επιμέλεια του ποιήματός μου!

    Να είσαι καλά!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Η αγάπη και η ευτυχία λένε πως δεν μετριούνται…και πως πάντα έχει χώρο η ψυχή για λίγο παραπάνω!!! ”Αν αγαπάς(λοιπόν) να αγαπάς” με κάθε τρόπο…και να γίνεσαι όλα όσα αποζητάει η αγάπη για να μένει αναλλοίωτη μέσα στο χρόνο!!! Υπέροχο το ποίημά σου αγαπημένη μου Χρυσούλα!!!Μεγάλη αγκαλιά σε όλους σας!!!!!!

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Αγαπημένη μου Σοφία,

      Μέσα απ’ την καρδιά μου σε ευχαριστώ… Αυτό εννοώ εγώ αγάπη…ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ , ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΙΜΗΜΑ…
      Να είστε καλά και να καμαρώνετε ό,τι αγαπάτε…

      Ο Θεός να σας βλέπει ….

      Πολλά φιλιά σε όλους σας!!!!!!!!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου